บทที่ 3050: ศึกกึ่งจักรพรรดิ (กลาง)

“ค่ายกล จงลุกขึ้น!”

เสียงตวาดก้องของมหาอาวุโสดังขึ้น ทันใดนั้นเอง แสงสีดำพิกลเป็นวง ๆ ก็ผุดจากใต้ฝ่าเท้าของเขา แผ่กระจายออกไปสู่สี่ทิศแปดทางจากจุดที่มหาอาวุโสยืนอยู่

ทุกหนที่แสงกวาดผ่าน อักขระเวทมนตร์ลึกลับทีละตัวค่อย ๆ ปรากฏขึ้น อักขระเหล่านั้นสานไขว้กัน กลายเป็นค่ายกลมหึมา

ภายในค่ายกล ไออาฆาตเย็นเยียบคลุ้ง เสียงโหยหวนดุจผีร้องหมาป่าหอนดังไม่ขาดหู ราวกับประตูสู่นรกถูกเปิดออก

เมื่อค่ายกลปรากฏขึ้น ฟ้าดินทั้งผืนก็พลันมืดลง

ท้องฟ้าที่มืดมัวอยู่เดิมกลับมืดทึบยิ่งกว่าแต่ก่อน สายฟ้าสีดำเส้นแล้วเส้นเล่าแล่นฉวัดเฉวียนในชั้นเมฆ ส่งเสียงคำรามสะท้านแก้วหู

ในอากาศยังอบอวลไปด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกชวนขนลุก

จื่อหยางเทียนจุนเห็นดังนั้น แววตาฉายประกายประหลาดใจอยู่แวบหนึ่ง ทว่ามิได้ทำให้เจตจำนงแห่งสงครามของเขาสั่นคลอนเลย

“หึ!”

จื่อหยางเทียนจุนฮึดฮัดในลำคอ ฟาดดาบยาวในมือพุ่งเข้าหามหาอาวุโสอีกครั้ง

เพียงชั่วพริบตา ประกายคมแหลมกล้าระดับล้มโลกเป็นเส้น ๆ ฟาดผ่าออกไป ราวกับขุนเขาเฉือนฟ้า

ครานี้การจู่โจมของจื่อหยางเทียนจุนยิ่งเฉียบคมกว่าเดิม แต่ละสายของพลังกระบี่ล้วนสุมไว้ด้วยพลังทำลายล้างฟ้าดิน

ทว่าเมื่อพลังกระบี่ของจื่อหยางเทียนจุนแตะต้องค่ายกลในชั่วขณะนั้นเอง กลับเกิดความเปลี่ยนแปลงน่าตะลึง

พลังกระบี่ประหนึ่งถูกพลังไร้รูปอย่างหนึ่งขวางกั้น ไม่อาจรุกคืบได้อีกแม้เพียงปลายนิ้ว คมกระบี่ที่เดิมทีแหลมคมสุดประมาณ ภายใต้ฤทธิ์ค่ายกลกลับเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป สุดท้ายสลายหายไปในอากาศ

“ไม่นึกเลยว่าเจ้าก็เป็นจอมค่ายกลที่แข็งแกร่งคนหนึ่ง น่าสนใจดีนี่”

จื่อหยางเทียนจุนกำดาบยาวด้วยมือข้างเดียว เดินพลังชี่อย่างเงียบงัน พลังม่วงบนร่างข้นหนาเป็นเงา ตัวเขาทั้งคนราวกับถูกเปลวไฟสีม่วงห่อหุ้มไว้

“กระบี่ผ่าท้องฟ้า!”

จื่อหยางเทียนจุนตะโกนลั่น ดาบยาวในมือชูสูงเหนือศีรษะ พลังกระบี่สีม่วงสายหนึ่งมหึมาพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ฟาดตรงลงมาบนค่ายกล

พลังกระบี่เส้นนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งก่อนหน้าหลายเท่า ประหนึ่งจะผ่าฟ้าดินให้แยกออกเป็นสองส่วน

เผชิญหน้ากับหนึ่งกระบี่หนักหน่วงดุจภูผาของจื่อหยางเทียนจุน สีหน้ามหาอาวุโสเคร่งขรึมขึ้น มือซ้ายกำคทากระดูกขาวแน่น มือขวาร่ายอาคม ปากก็ท่องคาถาไม่ขาดปาก เร่งเร้าค่ายกลอย่างสุดกำลัง

“วึ่ม!”

อักขระเวทมนตร์ภายในค่ายกลทอแสงสว่างวาบ หลอมรวมกันเป็นโล่ป้องกันสีดำมหึมาบานหนึ่ง ขวางอยู่เบื้องหน้ามหาอาวุโส

“ตูม!”

พลังกระบี่สีม่วงปะทะเข้ากับโล่ป้องกันสีดำอย่างรุนแรง เกิดเสียงสนั่นสะเทือนฟ้าดิน

คลื่นพลังงานอันมหาศาลแผ่ซัดออกไปรอบทิศทาง อวกาศรอบข้างถูกแรงสั่นสะเทือนจนทรุดยุบ แผ่นดินสั่นไหวไม่หยุด โลกทั้งใบประหนึ่งตกอยู่ในความโกลาหล

ภายใต้แรงปะทะของพลังอันน่าสะพรึงกลัว แม้มหาอาวุโสยังยืนหลังตรงไม่ไหวเอน แต่ที่มุมปากก็มีเลือดสดไหลซึมออกมา

บาดเจ็บอีกแล้ว!

อีกฟากหนึ่งไกลออกไป

เมื่อองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกเห็นภาพตรงหน้า หัวใจแต่ละดวงล้วนจดจ่อถึงลำคอ

“เจ้าแก่คนนั้นแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!” รองผู้อาวุโสที่สองพูดเสียงเครียด

มหาปุโรหิตเอ่ยเสียงขรึมว่า “เจ้าแก่คนนั้นเป็นผู้ฝึกกระบี่ เป็นที่รู้กันดีว่าผู้ฝึกกระบี่ถนัดการรุกไล่ฆ่าฟัน ในระดับพลังเท่ากัน พลังการต่อสู้ของผู้ฝึกกระบี่ย่อมเหนือกว่าผู้ฝึกบำเพ็ญสายอื่น”

รองผู้อาวุโสที่สามเอ่ยอย่างเป็นกังวลว่า “มหาอาวุโสจะต้านไหวหรือ?”

รองผู้อาวุโสที่สองในใจกลับคิดว่า ‘ต้องไหวสิ ไม่ไหวก็ต้องไหว ไม่อย่างนั้นเผ่ามิ่งคงจบเห่’

รองผู้อาวุโสที่สามว่า “แต่ทว่ามหาอาวุโสก็เจ็บตัวอีกแล้ว...”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงขัดขึ้นว่า “รองผู้อาวุโสที่สาม ท่านอย่าให้ภาพตรงหน้าหลอกตาไป นี่เป็นการลงมือโดยตั้งใจของมหาอาวุโสต่างหาก”