บทที่ 3052: เมฆารวมตัว สายฟ้าจงมา!

กลางห้วงสุญญากาศ

การต่อสู้นี้ยิ่งทวีความดุเดือดขึ้นทุกขณะ

จื่อหยางเทียนจุนถูกจองจำอยู่ในกรงขังแห่งสวรรค์และโลก เขาแกว่งดาบยาวในมือไม่หยุด พุ่งโจมตีกรงนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังกระบี่สีม่วงทีละสายฟาดฟันใส่ผนังกรงอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าต่อให้เขาโจมตีหนักหนาเพียงใด กรงขังก็ไม่ไหวติงแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าแรงทั้งหมดของเขาเป็นเพียงความพยายามที่สูญเปล่าสำหรับกรงนี้

“คิดว่าแค่นี้จะกักขังข้าได้หรือไง” จื่อหยางเทียนจุนแม้ถูกขังอยู่ ใบหน้ากลับยังสงบนิ่ง

มหาอาวุโสมองจื่อหยางเทียนจุนอย่างเย็นชา มุมปากยกยิ้มเหยียด “สหายเต๋าอย่าเพิ่งรนรานไป ต่อจากนี้ค่อย ๆ ลิ้มรสให้เต็มที่เถอะ!”

พูดจบ มหาอาวุโสก็ยกสองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำคาถา ในฉับพลัน กรงขังแห่งสวรรค์และโลกก็เริ่มหดตัวจากสี่ทิศแปดทาง บีบอัดพื้นที่ภายในให้เล็กลงเรื่อย ๆ

จากนั้นพลังชีวิตที่แผ่ออกจากร่างมหาอาวุโสก็ยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัว เขายกคทากระดูกขาวขึ้นอีกครั้ง ชี้ตรงไปยังท้องฟ้า

“เมฆา จงรวมตัว!”

เพียงเสียงตวาดก้องของมหาอาวุโสดังขึ้น บนเก้าสวรรค์ก็พลันลมกรรโชกเมฆม้วนตลบ เมฆดำที่เดิมทีโหมกระหน่ำอยู่แล้วเสมือนถูกพลังลึกลับบางอย่างเรียกขาน รวมหัวกันอัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ ก่อรูปเป็นกระแสน้ำวนขนาดมหึมา

กระแสน้ำวนนั้นหมุนคว้างด้วยความเร็วเหนือคาด ราวกับจะกลืนกินทั้งฟ้าดินลงไป

เท่านั้นยังไม่พอ

ภายในกระแสน้ำวน สายฟ้าแลบวาบเป็นระยะ ๆ พร้อมเสียงเปรี๊ยะเปรี้ยงดังไม่ขาดหู ราวกับกำลังบ่มเพาะมหันตภัยบางอย่างอยู่

“สายฟ้า จงมา!”

มหาอาวุโสตวาดลั่นอีกคำ

ในชั่วพริบตา สายฟ้าเทพนับไม่ถ้วนก็พุ่งตกจากกลางกระแสน้ำวนลงมา เหมือนมังกรยักษ์ดุร้ายนับพันจากฟากฟ้าฟาดลงใส่จื่อหยางเทียนจุนที่อยู่ในกรงขังแห่งสวรรค์และโลกอย่างบ้าคลั่ง

สายฟ้าเทพเหล่านี้อัดแน่นไปด้วยพลังอำนาจทำลายฟ้าทลายดิน ทุกย่างที่พาดผ่าน ห้วงอากาศล้วนถูกฉีกจนปรากฏเป็นรอยแยกสีดำเป็นเส้น ๆ น่าหวาดหวั่นถึงขีดสุด

“ครืน ครืน ครืน...”

สายฟ้าเทพสายแล้วสายเล่าทะลักฟาดใส่กรงขังแห่งสวรรค์และโลก เสียงระเบิดกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก ทั้งฟ้าดินสะท้านไหว

ชั่วอึดใจ จื่อหยางเทียนจุนที่ถูกจองจำอยู่ในกรงขังแห่งสวรรค์และโลกก็ถูกแสงสายฟ้าที่บ้าคลั่งกลืนหายไปทั้งร่าง

ราวกับหายนะครั้งใหญ่หลวงก็ไม่ปาน!

ทุกคนที่ยืนชมการสู้รบอยู่เบื้องนอกเบิกตากว้างกันถ้วนหน้า มองไม่เห็นเลยว่าภายในกรงขังแห่งสวรรค์และโลกเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เย่ชิวกับพวกยืนมองภาพนั้นอยู่ไกล ๆ สีหน้าทุกคนซีดเผือด ใจเต็มไปด้วยความกังวล

“ท่านจื่อหยางเชียนเป่ย...จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม” น้ำเสียงของหลินต้าหนiaoสั่นระริก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขารู้ดี จื่อหยางเทียนจุนคือไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกตน หากจื่อหยางเทียนจุนพ่ายแพ้สิ้นชีพ สถานการณ์ของพวกเขาก็จะตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง

สำคัญกว่านั้น หากจื่อหยางเทียนจุนเป็นอะไรไป ต่อจากนี้เหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่ามิ่งย่อมบุกสังหารทะลุเข้าไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร

ถึงตอนนั้น ยังจะมีผู้ใดต้านทานได้อีก?

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานน่ะหรือ?

อย่าได้หวังพึ่งเลย

ไอ้หัวโล้นเฒ่านั่นแต่ไหนแต่ไรมาก็จิตใจไม่ซื่อ หากเผ่ามิ่งบุกเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจริง ๆ มีมากกว่าครึ่งที่ไอ้หัวโล้นนั่นจะหันไปร่วมมือกับเผ่ามิ่ง

ถึงครานั้น โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรย่อมอาบไปด้วยเลือด สรรพชีวิตต้องทนทุกข์ล้มตายกันระเนระนาด

ม่อเทียนจีเอ่ยเสียงทุ้ม “จื่อหยางเชียนเป่ยมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงล้ำ แถมวิชาดาบก็เข้าถึงขั้นเทพ ข้าเชื่อว่าท่านผู้เฒ่าจะต้องเอาชนะเจ้าแก่แห่งเผ่ามิ่งนั่นได้แน่”

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น จ้องมองสนามรบไม่วางตา โดยไม่เอ่ยวาจาสักคำ

ในอกของเขาเองก็สั่นไหวไม่แพ้กัน ท้ายที่สุดนี่คือการต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ เพียงพลั้งเผลอนิดเดียวก็อาจนำหายนะนิรันดร์มาสู่สรรพสิ่ง

“ขอให้จื่อหยางเชียนเป่ยปลอดภัยไร้เรื่องร้ายเถอะ” อู่เชียนฟานพร่ำภาวนาเสียงแผ่ว สีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยว่า “จื่อหยางเทียนจุนไม่มีทางเป็นอะไรหรอก ถ้าเขาเป็นอะไรไปล่ะก็ พวกเรานี่แหละได้จบเห่กันทั้งยวง”

อีกด้านหนึ่ง

ทางฝั่งองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวก กลับมีสีหน้าคลายกังวล

พวกเขายืนอยู่ไกลออกไป มองกรงขังแห่งสวรรค์และโลกที่ถูกแสงสายฟ้าห่อหุ้ม ใบหน้าแต่ละคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความได้ใจ