บทที่ 3053: ดาบเล่มนี้ ชื่อว่า “ผู้ฆ่าสุนัข”!

“อ๊า...”

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเย่ชิวและพวกพ้องหล่นวูบลงเหวลึก ราวกับเลือดทั้งกายเย็นเฉียบไปหมด

หรือว่า...จื่อหยางเทียนจุนจะพ่ายแพ้ลงแบบนี้จริง ๆ?

ฝั่งเผ่ามิ่งกลับกัน ทุกคนตื่นเต้นจนหน้าแดง หัวใจสั่นสะท้านไม่หยุด

มหาอาวุโสในฐานะ “เสาหลักค้ำจุนเผ่า” ของหมิงจู่ ช่างน่ากลัวสมคำร่ำลือ กระบวนท่านี้คมกริบจนเหมือนจะไร้เทียมทานทั่วหล้า

“แกร๊ก!”

เสียงแตกกรอบใสกังวานดังขึ้น

ในเสี้ยววินาที จื่อหยางเทียนจุนยื่นมือซ้ายออกไปอย่างฉับพลัน ฝ่ามือรับคทากระดูกขาวของมหาอาวุโสไว้ได้อย่างแม่นยำ

ปลายคทากระดูกขาวห่างจากหว่างคิ้วของจื่อหยางเทียนจุนไม่ถึงสามนิ้ว พลังมหาศาลพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับไม่อาจดันเข้าไปได้แม้แต่น้อย

ฝ่ามือซ้ายของจื่อหยางเทียนจุน...แข็งแกร่งราวโล่โบราณที่ไม่มีสิ่งใดทำลายได้

“หืม?”

มหาอาวุโสเลิกคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าในสถานการณ์เช่นนี้ จื่อหยางเทียนจุนยังจะต้านคทากระดูกขาวของเขาไว้ได้

“เคร้ง!”

ถัดมา จื่อหยางเทียนจุนสะบัดมือขวา ดาบยาวในมือระเบิดแสงดาบสีม่วงนับพันนับหมื่นสาย พุ่งฟาดใส่มหาอาวุโสเหมือนพายุฝนกระหน่ำ

มหาอาวุโสไม่ทันคิดมาก ร่างถอยฉับไวราวสายฟ้า ถึงได้หลบพ้นไปได้

พอเห็นเช่นนั้น ผู้คนเผ่ามิ่งต่างสะดุ้งในใจ

“แม่งเอ๊ย...แบบนี้ยังฆ่าไม่ตายอีกเหรอ เจ้าแก่นั่นโคตรแข็งเลย!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง

รองผู้อาวุโสที่สองกล่าว “ระดับพลังเท่ากัน ผู้ฝึกกระบี่แข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกบำเพ็ญทั่วไปอยู่แล้ว พลังการต่อสู้ของเจ้าแก่นั่นน่ากลัวจริง ๆ”

รองผู้อาวุโสที่สามพูด “เมื่อกี้มหาอาวุโสเกือบฆ่าเขาได้ เขาอยู่ไม่ได้นานหรอก ตอนนี้ก็แค่ทำเป็นแข็งขืนเท่านั้น”

มหาปุโรหิตเดิมทีไม่อยากพูด แต่เห็นทุกคนออกความเห็นกันหมด เขาจึงต้องเอ่ยปาก ไม่อย่างนั้นจะดูเหมือนแปลกแยก

“เจ้าแก่นั่นไม่ใช่คู่มือมหาอาวุโสหรอก รอดูเถอะ อีกไม่นานก็จะถูกมหาอาวุโสฟันตาย”

อีกด้านหนึ่ง

เย่ชิวและพวกพ้องถอนหายใจยาว ในเมื่อครู่จื่อหยางเทียนจุนตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ ทำเอาทุกคนเหงื่อแตก หัวใจแทบพุ่งออกจากคอ พอเห็นเขาพลิกสถานการณ์ได้ ความกังวลในอกจึงคลายลงเล็กน้อย

“เสียวชิบ...เมื่อกี้เกือบตกใจตายแล้ว” หลินต้าหนiaoหอบหายใจ

ม่อเทียนจียิ้ม “ข้ารู้อยู่แล้วว่าจื่อหยางเชียนเป่ยไม่แพ้ง่าย ๆ”

จางเหมยเจินเหรินเหลือบมองสุญญากาศแล้วกล่าว “จื่อหยางเชียนเป่ยเจอคู่ต่อสู้ตัวจริงเข้าแล้ว แต่ข้ากล้าฟันธง เจ้าแก่เผ่ามิ่งคนนั้นต้องถูกจื่อหยางเชียนเป่ยจัดการแน่”

ในสุญญากาศ

ศึกใหญ่หยุดชะงักลงชั่วครู่

จื่อหยางเทียนจุนมองมหาผู้อาวุโสแห่งหมิงจู่แล้วกล่าว “หลายปีแล้วที่ข้าไม่เจอคู่ต่อสู้ระดับเจ้า เจ้าดีมาก...คุ้มค่าที่ข้าจะทุ่มสุดกำลัง!”

มหาผู้อาวุโสแห่งหมิงจู่หัวเราะ “เจ้าก็ไม่เลว เมื่อกี้อีกนิดเดียวก็ฆ่าเจ้าได้แล้ว แต่เจ้าดันรอดไปได้”

จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “อยากฆ่าข้า? เจ้าทำไม่ได้”

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง” มหาอาวุโสยิ้มบาง

จากนั้นสายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ จิตสังหารและเจตจำนงแห่งสงครามพลุ่งพล่านขึ้นพร้อมกัน

“ฆ่า!”

มหาอาวุโสคำรามลั่น ศึกใหญ่ปะทุขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ ทั้งสองพุ่งลึกเข้าไปในสุญญากาศ เปิดฉากตัดสินเป็นตาย

พวกเขาฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงความเข้าใจและการใช้กฎแห่งฟ้าดินอย่างลึกซึ้ง แค่ขยับมือครั้งหนึ่งก็ทำให้ภูเขาแม่น้ำหมื่นลี้สั่นสะเทือน

สุญญากาศผืนใหญ่ยุบถล่ม เกิดรอยแยกนับไม่ถ้วนทอดยาวเป็นล้านลี้ ราวกับฟ้าถูกฉีกขาด ภาพชวนขนลุกยิ่งนัก

ทุกครั้งที่พลังปะทะ ศูนย์กลางสนามรบจะเกิดหลุมดำมหึมา คล้ายเหวลึกไร้ที่สิ้นสุด น่าสะพรึงจนแทบหายใจไม่ออก

ครั้งนี้ทั้งสองสู้กันชนิดเข็มชนเข็ม โต้กลับไม่ยอมถอย

พริบตาเดียวก็แลกกระบวนท่ากันไปแล้วแปดร้อยท่า

ทันใดนั้น—