บทที่ 3057: ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่

หลังจากมหาอาวุโสกับจื่อหยางเทียนจุนออกจากท้องพระโรงไปแล้ว องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกก็ตามเข้ามาติด ๆ

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในท้องพระโรง สายตาของทุกคนก็พากันหันไปจับจ้องยังโลงศพที่เปิดฝาอ้าอยู่

พอเห็นว่าในโลงศพนั้นปราศจากโครงกระดูกของหมิงตี้ เหลือไว้เพียงกองขี้เถ้ากองหนึ่ง สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกก็แข็งค้าง ทั้งตกตะลึงทั้งโกรธแค้น

“กระดูกของเสด็จพ่อข้าไปไหน!”

เสียงขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสั่นน้อย ๆ อัดแน่นไปด้วยความตะลึงและโทสะ เขาก้าวพุ่งไปหน้าหลายก้าวไปหยุดที่หน้าโลงศพ จ้องกองเถ้าถ่านในโลงเขม็ง ราวกับหวังจะมองหาเงื่อนงำอะไรสักอย่างจากในนั้น

รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยทั้งตกใจทั้งโกรธ “กระดูกของหมิงตี้หายไปได้อย่างไร นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดของเผ่ามิ่งเราเชียวนะ ไหงถึงหายวับไปไร้ร่องรอยแบบนี้ได้!”

รองผู้อาวุโสที่สามถึงกับทำหน้ามึนงง เสียงยังแฝงความหวาดกลัวไว้เล็กน้อย “หมิงตี้ไม่ใช่นอนอยู่ในโลงศพนี้ตลอดหรือ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสะบัดหน้าหันไปมองมหาปุโรหิต ถามอย่างร้อนรนว่า “มหาปุโรหิต นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันแน่”

เวลานี้มหาปุโรหิตเองก็ทำหน้าเหวอไม่แพ้กัน เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ริมฝีปากสั่นระริก ตอบตะกุกตะกัก “ท่านชายรัชทายาท ข้า… ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“เรื่อง…เรื่องแบบนี้มันประหลาดเกินไปแล้ว”

“ตามเหตุผลแล้ว กระดูกของหมิงตี้ควรจะยังนอนอยู่ในโลงนี่สิ!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยต่อ “มหาปุโรหิต เจ้าชำนาญวิชาทำนายโชคชะตา พอจะคำนวณหาได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ข้าลองดู” มหาปุโรหิตพูดจบก็หลับตาลง ปากพึมพำคาถาไม่ขาดสาย

ครู่หนึ่งผ่านไป

มหาปุโรหิตลืมตาขึ้น เอ่ยเสียงต่ำ “ท่านชายรัชทายาท ข้า…ข้าทำนายไม่ออก”

พอได้ฟังดังนั้น ไฟโทสะในใจขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็ปะทุแรงขึ้น เขาชกกำปั้นใส่ขอบโลงศพอย่างแรง ตะโกนลั่น “ไร้ประโยชน์! ปกติมัวแต่คุยโวว่าวิชาทำนายของตัวเองเก่งกล้าขนาดไหน พอถึงเวลาสำคัญจริงกลับใช้การอะไรไม่ได้เลยสักนิด!”

มหาปุโรหิตก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตาองค์ชายรัชทายาทแม้แต่น้อย ใจทั้งหวาดหวั่นทั้งรู้สึกผิด

เขารู้ดีว่าในห้วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ตนกลับไม่อาจให้ข้อมูลใด ๆ ที่เป็นประโยชน์แก่ท่านชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ ถือว่าล้มเหลวโดยแท้

รองผู้อาวุโสที่สามเห็นท่าไม่ดี ก็รีบเอ่ยปลอบ “ท่านชายรัชทายาท ขอได้โปรดอย่าพึ่งกริ้ว ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาวิธีตามหากระดูกของหมิงตี้ให้พบก่อน”

“พวกเราควรตั้งสติให้ดี ค่อย ๆ วิเคราะห์ว่าตกลงเป็นผู้ใดกันแน่ที่บังอาจกล้าขโมยกระดูกของหมิงตี้ไป”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเหลือบมองกองเถ้าถ่านในโลงศพ สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเอ่ยว่า “กระดูกของเสด็จพ่อไม่ได้ถูกขโมยไป แต่ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านต่างหาก”

อะไรนะ!

รองผู้อาวุโสทั้งสองกับมหาปุโรหิตถึงกับหน้าถอดสี

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงขบกรามแน่น เอ่ยเสียงต่ำ “มีคนดูดกลืนพลังชีวิตบนกระดูกของเสด็จพ่อไป จึงทำให้กลายเป็นเถ้าถ่านแบบนี้”

“พวกเรารอคอยมาหลายปี ทุ่มเทเหน็ดเหนื่อยมาหลายปี ก็เพื่อให้วันหนึ่งเสด็จพ่อได้ฟื้นคืนชีพกลับมา”

“แต่ตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดของพวกเรากลับสูญเปล่า เสด็จพ่อไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้อีกแล้ว”

“ค้น! ต่อให้ต้องขุดแผ่นดินลึกสามฉื่อก็ต้องลากตัวมันออกมาให้ได้!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำรามอย่างเคียดแค้น “ข้าจะฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ ให้สมกับที่มันทำไว้อย่างสาสม!”

รองผู้อาวุโสที่สามนิ่งคิดไปชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “จะเป็นมหาอาวุโสหรือไม่”

“ไม่ใช่” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตอบทันที “หากอาจารย์ข้าดูดกลืนพลังชีวิตบนกระดูกของเสด็จพ่อจริง จื่อหยางเทียนจุนไม่มีทางเป็นคู่มือของเขาได้เลย”

รองผู้อาวุโสที่สามถามต่อ “หรือว่าจะเป็นเย่ฉางเซิงพวกนั้น”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงส่ายหน้า “น่าจะไม่ใช่พวกเขา ตั้งแต่พวกเขาเหยียบเข้ามาในเผ่ามิ่ง ก็ไม่เคยพ้นสายตาของข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว”

รองผู้อาวุโสที่สามขมวดคิ้วแน่น “ถ้าอย่างนั้นจะเป็นใครกัน”

“ไม่ว่ามันเป็นใคร ก็ต้องลากตัวออกมาให้ได้” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าว “ความทุ่มเทหลายปีของพวกเราเสียหายยับเยินแบบนี้ ต่อให้เป็นใคร ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยมันไป”