บทที่ 3058: ศาสตราจักรพรรดิก็ยังไม่พอ

“ไม่ยอมงั้นเหรอ?” ในดวงตามหาอาวุโสพลันมีจิตสังหารวาบขึ้น เขาพูดเสียงเย็นยะเยือก “ถ้าไม่ยอม ต่อให้ข้าทุ่มสุดกำลัง ก็จะทำให้พวกเจ้า วิญญาณแตกสลาย ตกสู่วัฏสงสาร!”

จื่อหยางเทียนจุนได้ยินแล้วมุมปากยกเป็นรอยยิ้มเยาะ “แค่เจ้าเนี่ยนะ จะทำให้ข้าวิญญาณแตกสลาย? โอ้อวดไม่เจียมตัว”

“วันนี้ เจ้าไม่มีทางรอด!”

“ฆ่า!”

จื่อหยางเทียนจุนตะโกนกึกก้อง พลังม่วงรอบกายปะทุพลุ่งพล่าน ราวกับเทพสงคราม เขาถือดาบพุ่งเข้าหามหาอาวุโส

มหาอาวุโสเห็นจื่อหยางเทียนจุนไม่ไหวติง ดวงตาก็วูบผ่านความเด็ดขาด เขาหันกลับกะทันหัน เผชิญหน้าเหวลึกด้านหลัง สองมือร่ายอาคมรวดเร็ว ปากพึมพำถ้อยคำไม่ขาดสาย

ตามการเคลื่อนไหวของเขา จากในเหวลึกดัง “ครืน…” ต่ำทุ้ม ราวสัตว์ยักษ์ที่หลับใหลถูกปลุกให้ตื่น

“นี่มัน…พลังของสมบัติต้องห้าม!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกเห็นเข้าก็มีแววตาตื่นเต้นปนคาดหวัง พวกเขารู้ดีว่า มหาอาวุโสกำลังจะใช้ของวิเศษชิ้นนั้นที่พลังยากจะจินตนาการเสียที

ฝ่ายเย่ชิวกับพวกเห็นภาพนั้น สีหน้าก็หนักอึ้งลงทันที พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันน่ากลัวที่พวยพุ่งจากเหวลึก และรู้ว่าอีกเดี๋ยวจะเกิดศึกสะเทือนฟ้าดิน

“แย่แล้ว…พลังชีวิตนี่น่ากลัวเกินไป!” จางเหมยเจินเหรินสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขากำแผ่นอิฐลึกลับแน่นในมือ

เย่ชิวสูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยเตือน “ทุกคนระวังให้ดี การต่อสู้ต่อจากนี้อาจเกินกว่าที่เราคิด เตรียมพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ”

การร่ายอาคมของมหาอาวุโสยิ่งทำให้เสียงคำรามต่ำทุ้มในเหวลึกทวีความรุนแรง คล้ายมีทัพนับพันนับหมื่นควบม้ากระหึ่มอยู่ข้างใน

จากนั้น หมอกสีเทาไร้สิ้นสุดก็พุ่งทะลักขึ้นมาจากเหวลึกอย่างบ้าคลั่ง ราวคลื่นทะเลคลั่ง หมอกหนาทึบราวมีตัวตน กลืนกินทุกสิ่งที่ผ่านไปจนถูกปกคลุมหมดสิ้น คล้ายทั้งโลกถูกลากเข้าสู่ราตรีนิรันดร์

ในหมอกสีเทานั้นแผ่กลิ่นเน่าเหม็นชวนคลื่นไส้ เจือปนหมอกวิญญาณเย็นเยียบ ราวเล็ดรอดมาจากส่วนลึกที่สุดของนรกเก้าภพ

หมอกทุกเส้นสายล้วนซ่อนพลังน่าหวาดผวา พื้นดินที่ถูกแตะต้องแตกร้าวฉับพลัน หินผาถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นผง ละลายหายไปไร้ร่องรอย

“หมอกนี่…พิกลเกินไปแล้ว!”

สีหน้าเย่ชิวเคร่งเครียดถึงขีดสุด เขากวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง กำหมัดแน่น หมอกนั้นเหมือนมีจิตสำนึกบางอย่าง กำลังบีบเข้าหาจื่อหยางเทียนจุนไม่หยุด ยิ่งเข้าใกล้เพียงนิด แรงกดดันในใจของทุกคนก็ยิ่งหนักขึ้นอีกนิด

ถัดมา แสงเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งขึ้นจากเหวลึกสู่ฟ้าในพริบตา ส่องสว่างทั่วทั้งฟ้าดิน

ท่ามกลางแสงนั้น ของวิเศษที่แผ่กลิ่นอายลึกลับชิ้นหนึ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นมา มันมีรูปร่างเป็นทรงกลมสีดำยักษ์ ผิวเต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์ประหลาด อักขระส่องแสงมืดมัวราวกำลังเล่าความลับโบราณ

“หืม…นี่มันลูกแก้วเหวหมิง ไม่ใช่ของวิเศษชิ้นนั้น!” มหาปุโรหิตอุทานอย่างตกใจ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกก็อึ้งไปเหมือนกัน เดิมทีพวกเขานึกว่ามหาอาวุโสจะใช้ของวิเศษชิ้นนั้น แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายสิ่งที่โผล่มากลับเป็นลูกแก้วเหวหมิง

ถึงอย่างนั้น ลูกแก้วเหวหมิงก็เป็นศาสตราจักรพรรดิ อานุภาพแข็งแกร่งยิ่ง

มหาอาวุโสยกมือกวัก ลูกแก้วเหวหมิงก็พุ่งเข้ามาอยู่ในมือเขา เขากำมันแน่น แล้วพลังชีวิตทั่วร่างก็เปลี่ยนพลิกฟ้าคว่ำดิน ทันใดนั้น จากคนบาดเจ็บอ่อนแรงกลับกลายเป็นอำนาจทะลุฟ้า ราวกับย้อนคืนสู่สภาพสูงสุดอีกครั้ง

“จื่อหยางเทียนจุน นี่เจ้าเป็นคนรนหาที่เอง!”

มหาอาวุโสคำราม ก่อนปาลูกแก้วเหวหมิงใส่จื่อหยางเทียนจุน ลูกแก้วหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง ที่ใดที่มันผ่านไป มิติแตกยับเยิน

จื่อหยางเทียนจุนสัมผัสถึงภัยคุกคามอันน่ากลัว เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย รีบสะบัดดาบยาวในมือ

“ฟันเดียวเปิดสวรรค์!”