บทที่ 3059: ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์อุบัติ

จื่อหยางเทียนจุนผมปลิวสะบัดทั่วศีรษะ ราวกับเทพคลั่งองค์หนึ่ง เขาตะโกนใส่มหาอาวุโสเสียงกร้าว “ยังมีไม้ตายอะไรอีกก็เอามาให้หมด!”

“แกบีบให้ข้าทำเองนะ” มหาอาวุโสเผยสีหน้าดุดันบิดเบี้ยว แววตาวาบด้วยความคลั่ง

ถัดมา เขายกมือทั้งสองร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำคาถาไม่ขาด คำสาปทุ้มต่ำแสนพิกลเหมือนอัดแน่นพลังลี้ลับ ก้องสะท้อนอยู่ในอากาศ

ตามการเคลื่อนไหวของมหาอาวุโส เหวลึกที่เดิมก็พลุ่งพล่านด้วยหมอกสีเทาอยู่แล้ว กลับสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

“ครืน——!”

จากในเหวลึกดังสนั่นทุ้มหนัก เสียงนั้นชวนสะท้านเหมือนลอดมาจากส่วนลึกที่สุดของนรกเก้าภพ ทุกระลอกสั่นจนแก้วหูแสบ

แล้วท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคน หม้อใหญ่ศักดิ์สิทธิ์สีดำสนิทใบหนึ่งค่อย ๆ ลอยผุดขึ้นจากเหวลึก

หม้อใหญ่ศักดิ์สิทธิ์ใบนั้นมหึมาจนสูงถึงพันจั้ง รอบกายพ่นหมอกดำหนาทึบ ภายในหมอกมีอักขระเวทมนตร์ประหลาดวาบแสงราง ๆ ราวกับบอกเล่าความเก่าแก่และความลึกลับไร้สิ้นสุด

ผิวหม้อสลักลวดลายพิกลพิการนานา ลวดลายเหล่านั้นแม้ดูเหมือนสิ่งไร้ชีวิต แต่กลับกดทับหัวใจจนผู้คนอดหวั่นไม่ได้

ทันใดนั้น องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงและพวกพ้องก็เผยสีหน้าตื่นเต้น ดวงตาสาดประกายคลั่งไคล้

“สมบัติวิเศษประจำตระกูล! สมบัติวิเศษประจำตระกูลออกมาแล้ว!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตะโกนด้วยความสะใจ เสียงแหลมบาดหูเพราะตื่นเต้นเกินพอดี ร่างกายสั่นน้อย ๆ ราวกับเห็นภาพจื่อหยางเทียนจุนถูกสมบัติวิเศษประจำตระกูลบดขยี้ไปแล้ว

“มหาอาวุโสในที่สุดก็ใช้สมบัติวิเศษประจำตระกูล!” รองผู้อาวุโสที่สองเองก็ยิ้มจนกดไม่อยู่ กำหมัดแน่น ใจเต็มไปด้วยความกระหายชัยชนะ

ในสายตาเขา แค่สมบัติวิเศษประจำตระกูลอุบัติ ผลแพ้ชนะก็ไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว

กึ่งจักรพรรดิจะเก่งแค่ไหน จะเหนือกว่าศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้หรือ?

อย่าลืมว่า มหาอาวุสโสเองก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

เมื่อผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิเป็นคนขับเคลื่อนศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ ถามทั่วหล้า—ใครจะต้านไหว?

จื่อหยางเทียนจุนไม่มีทางรับได้แน่

“คราวนี้จื่อหยางเทียนจุนตายแน่!” รองผู้อาวุโสที่สามพูดคล้อยตาม ยิ้มยโสเหมือนชัยชนะกำลังโบกมือเรียก

มหาปุโรหิตหรี่ตาเล็กน้อย จ้องหม้อใหญ่นั้นอย่างถี่ถ้วน ในแววตาแฝงความเกรงขาม แม้เขาไม่เคยเห็นฤทธิ์ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์กับตา แต่ก็รู้ดีว่าหม้อใบนี้ที่เป็นสมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่ง ย่อมไม่ธรรมดา

พร้อมกันนั้น สีหน้าตึงเครียดของเขาก็คลายลงหมดสิ้น เขากล่าวเสียงเย็น “กล้าก่อเรื่องในอาณาเขตของเผ่ามิ่ง ตายไปก็สมควรแล้ว”

อีกด้านหนึ่ง

เย่ชิวและพวก เมื่อเห็นหม้อใหญ่ศักดิ์สิทธิ์ ต่างคนต่างสีหน้าไม่เหมือนกัน

เสี่ยวเตี๋ยตื่นตระหนกจนหน้าซีด “แย่แล้ว…มหาอาวุโสเอาสมบัติวิเศษประจำตระกูลออกมา แบบนี้ลำบากแน่”

“พี่เย่ รีบเตือนท่านผู้อาวุโสคนนั้นสิ ให้ท่านหาทางหลบ!”

“ฉันเคยได้ยินว่า ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์โผล่ทีเดียว ฟ้าดินยังถล่ม!”

เสี่ยวเตี๋ยร้อนใจจนเกือบร้องไห้

แต่ตอนนั้นเอง เย่ชิวเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเสี่ยวเตี๋ย สายตาเขาจ้องหม้อใบนั้นไม่กะพริบ แววตาร้อนแรง

“ไอ้เด็กเวร…นี่…นี่มันไม่ใช่…” จางเหมยเจินเหรินเสียงสั่น พูดไปก็ติดอ่างไป

“ใช่ นั่นคือหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน” เสียงเย่ชิวสั่นด้วยความตื่นเต้นที่กดไม่อยู่

เขาไม่เคยคิดเลยว่า หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่หก จะโผล่มาอยู่ในเผ่ามิ่ง