ตอนที่ 3061
บทที่ 3063: หกหม้อแปรสภาพฟ้าและดินสะท้านนภา
October 21, 2026
มหาอาวุโสกับคนอื่น ๆ เห็นฉากนี้แล้วก็สิ้นหวังอย่างหมดหนทาง。
พวกเขารู้ดีว่าตัวเองได้สูญเสียการควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินไปอย่างสิ้นเชิง สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งได้ตกอยู่ในมือของเย่ชิวแล้ว。
“อย่าดื้อน่า ขยับตัวให้พวกเขาดูหน่อย” เย่ชิวพูดกับหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน。
เสี้ยววินาทีถัดมา หม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็ส่องแสงเจิดจ้า พลังอันมหาศาลพลันทะลักออกมาจากในหม้อ แผ่กระจายกวาดไปทั่วทุกทิศทาง。
พื้นที่รอบด้านแตกสลายเป็นฝุ่นผงอีกครั้ง พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับโลกทั้งใบกำลังโงนเงนจะพังทลายลงภายใต้แรงปะทะลูกนี้。
มหาอาวุโสกับพวกเห็นเข้าก็หน้าซีดลงทันที ร่างกายถอยหลังไปเองหลายก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว。
“นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”
เสียงของมหาปุโรหิตสั่นระริกยิ่งกว่าเดิม ขาอ่อนแทบยืนไม่อยู่。
รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามก็ถูกพลังอันกะทันหันนี้ทำเอาจนตั้งตัวไม่ติด พวกเขาเบียดตัวชิดกันแน่น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง。
“ตอนนี้เชื่อหรือยังว่าข้าคือผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์?” เสียงของเย่ชิวดังแทรกท่ามกลางความโกลาหล เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ไม่เปิดช่องให้สงสัย。
มหาอาวุโสกัดฟันแน่น แววตาวูบผ่านด้วยความเหี้ยมเกรียม เขาไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้。
เขาชูมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว พยายามจะควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอีกครั้ง ต่อให้มีแค่ริบหรี่ของความหวังก็ยังจะลอง。
ทว่า ความพยายามของเขากลับสูญเปล่า หม้อแปรสภาพฟ้าและดินยังคงลอยนิ่งอยู่เหนือศีรษะของเย่ชิว ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ต่อการควบคุมของเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ。
อะไรนะ!
มหาอาวุโสมองจ้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน โทสะในอกพลุ่งพล่านราวภูเขาไฟใกล้ระเบิด。
สองมือกำหมัดแน่น เล็บฝังลึกลงในฝ่ามือ เลือดสด ๆ ซึมไหลออกมาตามร่องนิ้วทีละน้อย แต่เขากลับไม่รู้สึกเลยสักนิด。
“สมบัติวิเศษประจำตระกูลจะปล่อยให้ตกอยู่ในมือคนนอกไม่ได้! นี่เกี่ยวกับความรุ่งเรืองและความดับสูญของเผ่ามิ่งเรา เราจะยอมปล่อยมือแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!” มหาอาวุโสกัดฟันกล่าวกับองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงและคนอื่น ๆ ชัดถ้อยชัดคำ。
องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพยักหน้าแรง ๆ ก่อนกล่าวว่า “ท่านอาจารย์พูดถูก ไม่ว่าอย่างไร พวกเราต้องทวงคืนสิทธิ์การควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินมาให้ได้!”
บนใบหน้าของมหาปุโรหิตยังหลงเหลือร่องรอยความหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่าถ้อยคำของมหาอาวุโสก็จุดประกายต่อสู้ในใจเขาขึ้นมาเล็กน้อย เขากัดฟันกล่าวว่า “เพื่อเผ่ามิ่ง ต่อให้ต้องสละชีวิตข้าก็ยอม!”
รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามสบตากัน แววตาทั้งคู่ลุกโชนด้วยความแน่วแน่ไม่ต่างกัน。
“ใช่แล้ว นี่คืออาวุธจักรพรรดิประจำตระกูลของเรา จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือคนนอกไม่ได้เด็ดขาด!”
พูดจบ มหาอาวุโส มหาปุโรหิต องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง รองผู้อาวุโสที่สอง และรองผู้อาวุโสที่สาม ทั้งห้าคนกัดปลายลิ้นตัวเองพร้อมกัน พ่นโลหิตวิญญาณร้อนระอุออกมาอย่างพร้อมเพรียง。
ชั่วพริบตา โลหิตวิญญาณทั้งห้าสายไขว้ประสานกันกลางอากาศ กลายเป็นลำแสงสีเลือดประหลาด พุ่งตรงไปยังหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน。
จากนั้น สายตาทุกคู่ก็จ้องเขม็งอยู่กับลำแสงสีเลือดนั้น เต็มไปด้วยทั้งความคาดหวังและความตึงเครียด。
ในใจพวกเขาล้วนเข้าใจดีว่านี่คือโอกาสครั้งสุดท้าย หากครานี้ยังไม่อาจเร่งเร้าหม้อแปรสภาพฟ้าและดินได้อีกล่ะก็ พวกเขาก็จะหมดสิ้นความหวังอย่างแท้จริง。
ทว่า ความจริงโหดร้ายไร้เมตตา。
ทันทีที่ลำแสงสีเลือดสัมผัสหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน ก็ราวกับหยดน้ำลงสู่ทะเลลึก หายวับไปไร้ร่องรอย。
หม้อแปรสภาพฟ้าและดินยังคงลอยนิ่งอยู่เหนือศีรษะของเย่ชิว เงียบสงบไร้ความเคลื่อนไหว ราวกับไม่รับรู้ถึงโลหิตวิญญาณของพวกเขาเลย。
ชั่วขณะเดียว สีหน้าของมหาอาวุโสกับคนอื่น ๆ ก็ซีดขาวราวศพ ความสิ้นหวังฉายชัดอยู่เต็มใบหน้า。
แม้แต่ร่างกายก็ยังโงนเงนแทบยืนไม่อยู่ ราวกับแรงทั้งหมดถูกสูบหายไป。
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...ทำไมถึงเป็นแบบนี้...” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพึมพำกับตัวเอง เสียงเต็มไปด้วยทั้งความเจ็บปวดและสิ้นหวัง。
รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น เปลวไฟในดวงตาดับวูบ เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมัวและความผิดหวังไม่รู้จบ。
มหาปุโรหิตเงยหน้ามองท้องฟ้า น้ำตาคลอหน่วย ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยว่า “หรือว่าสวรรค์จะหมายหัวให้เผ่ามิ่งเราดับสูญ...”
พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าทำไมสมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่ง กลับเชื่อฟังคำพูดของเย่ชิว?
มันขัดกับสามัญสำนึกโดยสิ้นเชิง。
ไม่สมเหตุสมผล。