บทที่ 3064: ดีนักล่ะ “ยอมตายไม่ยอมก้มหัว”!

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินห้าใบพุ่งทะยานออกมาจากถุงกิ่นคุนทีละใบ ก่อนลอยค้างอยู่กลางอากาศ

ชั่วพริบตาเดียว ฟ้าลมเปลี่ยนสี ฟ้าดินถูกพลังอันยิ่งใหญ่ปกคลุม

และหม้อแปรสภาพฟ้าและดินที่เผ่ามิ่งยกให้เป็นสมบัติล้ำค่าไร้สิ่งเทียบ—สมบัติวิเศษประจำตระกูลหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน—พอได้เห็นหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอีกห้าใบ ก็เหมือนสัญชาตญาณที่หลับใหลถูกปลุกขึ้นมา มันสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะส่งเสียงหึ่ง ๆ เป็นระลอก

เสียงหึ่งนั้นใสกังวานว่างเปล่า ราวบทเพลงลึกลับจากยุคโบราณ อีกทั้งคล้ายเสียงโห่ร้องดีใจของญาติสนิทที่พลัดพรากกันนานได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน สมบัติวิเศษประจำตระกูลหม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็สว่างวาบขึ้นทั้งใบ แสงนั้นเหมือนดวงดาวที่กำลังลุกไหม้ ยิ่งทอประกายเจิดจ้า ยิ่งพันเกี่ยวกับแสงจากหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอีกห้าใบ จนกลายเป็นม่านแสงป้องกันงดงามตระการตา ฉาบทั้งฟ้าดินให้ดูราวความฝัน

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินหกใบขวางค้างเหนือสุญญากาศ อักขระเวทมนตร์โบราณกับลวดลายประหลาดบนตัวหม้อเหมือนถูกอัดฉีดชีวิต หลุดพ้นจากพันธนาการของผิวหม้อ แล้วโผบินร่ายรำอย่างมีชีวิตชีวา

พวกมันวนรอบหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน สลับขึ้นลงพุ่งผ่าน แสงวูบไหวไม่หยุด สร้างภาพลี้ลับที่สั่นสะเทือนจิตใจ

ถัดจากนั้น หม้อแปรสภาพฟ้าและดินหกใบค่อย ๆ โปรยลำแสงอ่อนโยนลงมา ก่อนจะไหลรวมกันทั้งหมดบนร่างเย่ชิว

ใต้การโอบล้อมของแสงนั้น ออราของเย่ชิวพลิกกลับราวฟ้าคว่ำดินหงาย

ดวงตาเขาวาววับเหมือนดวงดาว ทั้งกายแผ่บารมีเหนือกาลเวลา ราวเจ้าแห่งยุคโบราณที่ก้าวเดินออกมาจากสายน้ำแห่งกาล

ทุกตารางนิ้วของผิวถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีสีทอง เขาดูประหนึ่งจอมปราชญ์สวรรค์ผู้กดข่มหมื่นกาล เพียงยกมือก้าวเท้าก็เผยสง่าราศีไร้ผู้เทียบ จนผู้คนอดไม่ได้ที่จะหวาดเกรง และเกิดแรงอยากคุกเข่ากราบไหว้

เด็กหนุ่มจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ก็แค่นี้เอง!

มหาอาวุโสกับพวกพ้องเห็นภาพนี้ก็ช็อกจนยืนค้าง

ริมฝีปากมหาอาวุโสสั่นระริก อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่นิด เขาคิดแทบหัวแตกก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเย่ชิวถึงมีหม้อแปรสภาพฟ้าและดินได้ถึงห้าใบ

ต้องรู้ไว้ว่า เผ่ามิ่งมีแค่ใบเดียวเท่านั้น!

ไม่สิ…ตอนนี้สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งใบนั้น ก็ไม่ใช่ของพวกเขาอีกแล้ว

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ เหงื่อเย็นไหลชุ่มแผ่นหลัง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจ เหมือนเห็นจุดจบของเผ่ามิ่งอยู่ตรงหน้า

“พวกเรา…ไปหาเรื่องกับตัวประหลาดแบบไหนกันแน่?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพูดอย่างสิ้นหวัง

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามยืนตะลึงอยู่กับที่ สายตาเต็มไปด้วยความมึนงงและทำอะไรไม่ถูก พวกเขาไม่มีทางนึกออกว่า เย่ชิวไม่เพียงครอบครองหม้อแปรสภาพฟ้าและดินห้าใบ ยังทำให้สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งตอบรับกับมันได้อีก

“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” มหาปุโรหิตพึมพำอย่างหวาดผวา

ร่างเขาสั่นจนควบคุมไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่ง…ทำไมถึงสั่นรับกับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินของเขาได้? เป็นไปไม่ได้!”

“ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าเข้าใจแล้ว!” มหาอาวุโสหัวเราะอย่างขมขื่น “ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมสมบัติวิเศษประจำตระกูลถึงเชื่อฟังเขา”

“ก็เพราะบนตัวเขามีหม้อแปรสภาพฟ้าและดินถึงห้าใบ”

“หม้อแปรสภาพฟ้าและดินมาจากรากเดียวกัน เมื่อเจอสหายร่วมสายแล้ว จะยังถูกพวกเราควบคุมได้ยังไง?”

พูดถึงตรงนี้ สีหน้ามหาอาวุโสหม่นเทาราวเถ้าถ่าน เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนพึมพำเสียงต่ำ

“หรือว่านี่…คือเจตนาสวรรค์?”

“เผ่ามิ่งของเรา…จะต้องเดินไปสู่ความพินาศในมือเขาจริง ๆ งั้นหรือ?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินคำพูดของมหาอาวุโส ก็ชี้ไปทางเสี่ยวเตี๋ยที่อยู่ไกล ๆ แล้วคำราม “นังสารเลว! เป็นเพราะแก!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะแก เผ่ามิ่งจะเจอหายนะแบบนี้ได้ยังไง!”

“ถ้าเผ่ามิ่งถูกทำลายล้าง แกก็คือคนบาปชั่วนิรันดร์!”

“ถึงตอนนั้นข้าจะดูสิว่าแกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน…”