บทที่ 3065: ฆ่ากันเอง

พอเห็นมหาปุโรหิตถึงกับคุกเข่าลงต่อหน้าเย่ชิว ขอร้องอย่างน่าเวทนา ใบหน้าของมหาอาวุโสก็เขียวคล้ำในพริบตา เปลวไฟโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตา ราวกับอยากจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ แล้วกลืนลงท้องทั้งเป็น

“มหาปุโรหิต เจ้านี่มันขี้ขลาดโลภชีวิตกลัวตาย!”

มหาอาวุโสชี้หน้าด่ากราด “ปกติเจ้าพูดเรื่องศักดิ์ศรีเผ่ามิ่งไม่หยุด แล้วตอนนี้มันหายไปไหนหมด?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็โกรธจนสั่นไปทั้งตัว ชี้หน้ามหาปุโรหิตแล้วสบถ “มหาปุโรหิต เจ้าคู่ควรกับความไว้ใจที่ข้ามอบให้มาหลายปีงั้นหรือ? ก้มหน้าให้นอกเผ่าได้ง่ายดายขนาดนี้ เจ้ายังเหลือความกล้าหาญอยู่บ้างไหม?”

รองผู้อาวุโสที่สองถอนหายใจยาว “มหาปุโรหิต เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไร? เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน!”

“ใช่สิ พวกเรายังเคยมองเจ้าเป็นเสาหลักของเผ่ามิ่ง…ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนกระดูกอ่อน!” รองผู้อาวุโสที่สามก็ซ้ำเสียงดุเดือด

ทว่ามหาปุโรหิตราวกับไม่ได้ยินคำตำหนิของทุกคน ในดวงตาเขามีเพียงความกระหายจะมีชีวิตรอดเท่านั้น

หน้าผากแนบติดพื้นดิน ร่างสั่นไม่หยุด เขายังอ้อนวอนเย่ชิวต่อไป

“คุณชายเย่ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้ารู้ว่าข้าผิดจริง ๆ ขอแค่ท่านปล่อยข้าไป ให้ทำอะไรก็ได้!”

เย่ชิวมองมหาปุโรหิตที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วเผยยิ้มเจือความขบขัน “จะปล่อยเจ้าไปก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้…แต่เจ้าต้องรับปากเงื่อนไขข้อหนึ่ง”

มหาปุโรหิตได้ยินว่ามีทางรอดก็เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้าย รีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาวาบแสงแห่งความหวัง พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง “อย่าว่าแต่ข้อเดียว ต่อให้สิบข้อร้อยข้อข้าก็ยอม! คุณชายเย่ ท่านสั่งมาได้เลย!”

มุมปากเย่ชิวยกขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความเจ้าเล่ห์ เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ชี้ไปที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง แล้วกล่าวเสียงเย็น “แค่เจ้าจัดการเขาให้ได้ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ระเบิดดังสนั่นท่ามกลางผู้คน

สีหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเปลี่ยนฉับ เขาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะเล่นไม้ตายแบบนี้

จะให้พวกเราฆ่ากันเองงั้นเหรอ?

เจ้าเล่ห์ชะมัด!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกัดฟันพูด “มหาปุโรหิต เจ้าไม่คิดจะเชื่อเขาจริง ๆ ใช่ไหม? อย่าลืมสิ พวกเราเป็นคนเผ่าเดียวกัน!”

มหาอาวุโสกับคนอื่น ๆ ก็อึ้งไปเหมือนกัน ไม่คาดว่าเย่ชิวจะยื่นเงื่อนไขเช่นนี้

“เย่ฉางเซิงชัด ๆ ว่าต้องการให้พวกเราฆ่ากันเอง มหาปุโรหิต อย่าหลงกลเขา” รองผู้อาวุโสที่สองรีบเตือน

สีหน้ามหาปุโรหิตบิดเบี้ยวอย่างหนัก ดวงตาเต็มไปด้วยการดิ้นรนและความเจ็บปวด ฝั่งหนึ่งคือชีวิตของตัวเอง อีกฝั่งคือไท่จื่อ…เขาถูกบีบจนเข้ามุม

“มหาปุโรหิต เจ้าอย่าทำเรื่องโง่ ๆ!” รองผู้อาวุโสที่สามกล่าวเสียงเข้ม “ถ้าเจ้าลงมือกับท่านชายรัชทายาท นั่นคือทรยศเผ่ามิ่ง ตั้งแต่นี้ไปชื่อของเจ้าจะถูกตอกตรึงไว้บนเสาแห่งความอัปยศไปชั่วกาล!”

ในใจมหาปุโรหิตเหมือนมีสองฝ่ายตีกัน เหงื่อผุดจากหน้าผากไม่หยุดจนชุ่มเสื้อ

ท้ายที่สุด ความอยากมีชีวิตรอดก็ชนะทุกอย่าง

เขาลุกขึ้นยืน มององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงด้วยแววตาเต็มไปด้วยความจนใจและสำนึกผิด จากนั้นก้มโค้งลึกให้ เสียงแหบพร่ากล่าว “ท่านชายรัชทายาท…ขอโทษ”

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็ดำทะมึนในทันที ดวงตาถลนโตดุจสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง ตวาดใส่ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? มองไม่ออกหรือว่าเย่ฉางเซิงกำลังจะให้พวกเราฆ่ากันเอง!”

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งเข้าไปยืนขวางหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง

รองผู้อาวุโสที่สองสีหน้าเจ็บปวดสุดหัวใจ พยายามเกลี้ยกล่อม “มหาปุโรหิต เจ้าอย่าหลงผิด! ตอนนี้พวกเราต้องร่วมมือกันต้านศัตรูภายนอก จะปล่อยให้เย่ฉางเซิงยุแหย่ไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าเจ้าลงมือกับท่านชายรัชทายาท นั่นคือหายนะไม่มีวันหวนคืน!”

รองผู้อาวุโสที่สามก็รีบเสริม น้ำเสียงร้อนรน “ใช่! มหาปุโรหิต ปกติเจ้าฉลาดเหนือคน ทำไมวันนี้ถึงมืดบอดขนาดนี้? หรือเจ้าจะยอมทำเรื่องที่ทำให้ทั้งเผ่าอับอาย เพียงเพื่อยื้อชีวิตตัวเองจริง ๆ?”