บทที่ 3066: อย่ามาขอฉัน ต่อให้คุกเข่าก็ไม่เอา

เย่ชิวไม่อยากฆ่ามหาอาวุโส แต่มีข้อแม้…มหาอาวุโสต้องสวามิภักดิ์ต่อเขา

ท้ายที่สุด เจ้าคนผู้นี้คือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ หากดึงมาเป็นพวกได้ ก็ย่อมเป็นกำลังเสริมมหาศาล

พอได้ยินคำชักชวนของเย่ชิว องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับรองผู้อาวุโสที่สองและรองผู้อาวุโสที่สามก็เผลอหันไปมองมหาอาวุโส ใจเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ

ถ้าแม้แต่มหาอาวุโสยังไปเข้ากับเย่ฉางเซิง พวกเขาก็จบสิ้นกันจริง ๆ

โชคดีที่…มหาอาวุโสไม่ได้ทำให้พวกเขาผิดหวัง

สีหน้าของมหาอาวุโสในตอนนี้ดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ ดวงตาถลึงจนกลมโต เปลวโทสะลุกโชนอยู่ข้างใน ราวกับจะเผาเย่ชิวให้เป็นเถ้าถ่าน

เห็นได้ชัดว่าเขาถูกคำพูดของเย่ชิวจุดชนวนจนเดือดดาลถึงขีดสุด

“ไอ้เด็กอวดดี!”

เสียงของมหาอาวุโสดังก้องราวฟ้าผ่า เขาชี้หน้าเย่ชิวแล้วตวาด “คิดว่ามีหม้อแปรสภาพฟ้าและดินไม่กี่ใบ ก็จะทำให้ข้าไปเป็นข้ารับใช้ให้เจ้าได้งั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!”

“ข้าคือมหาผู้อาวุโสแห่งหมิงจู่ ทั้งชีวิตยืนหยัดฟ้าดิน ต่อให้ตายก็ไม่มีวันก้มหัวให้ไอ้เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเจ้า!”

ตอนนั้นเอง จื่อหยางเทียนจุนก้าวออกมา

“สหายเต๋า จะทำไปเพื่ออะไรเล่า?”

“คนเรามีชีวิตเดียว บ้างหนักดั่งภูผาไท่ซาน บ้างเบาดั่งขนนก”

“หากตายไปแบบนี้ มันมีค่าอะไร?”

“อีกอย่าง เจ้าเดินทางมาถึงขั้นนี้ได้ ใช้ทั้งเวลาและเลือดเนื้อแลกมาไม่ใช่น้อย หรือเจ้าจะยอมสิ้นชีพจริง ๆ?”

“และพรสวรรค์แห่งชีวิตอมตะ…เจ้าก็เห็นแล้ว จะบอกว่าเป็นอัจฉริยะเกินใคร มังกรท่ามกลางมนุษย์ ก็ไม่เกินไปหรอก ติดตามเขาไม่ได้ทำให้ชื่อเสียงเจ้ามัวหมอง”

“ตรงกันข้าม…วันหน้าชางเซิงพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ คนที่อยู่ข้างกายเขาย่อมได้รับประโยชน์อู๋ฉง”

“สหายเต๋า คิดให้ดีเถอะ!”

มหาอาวุโสได้ฟังคำของจื่อหยางเทียนจุน แววตาที่เดือดพล่านก็วูบไหวด้วยความลังเลเพียงเสี้ยวเดียว…เล็กจนแทบมองไม่เห็น

คิ้วเขาขมวดแน่นจนแทบเป็นรอยลึก สายตาเผลอก้มลงมองพื้นดิน ราวกับหวังจะหาทางหลุดพ้นจากเหวลึกตรงหน้า

ทุกถ้อยคำของจื่อหยางเทียนจุนเหมือนค้อนหนัก กระแทกซ้ำลงกลางใจเขา

พอหวนคิดถึงเส้นทางแสนยากลำบากกว่าจะไต่ถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ในใจมหาอาวุโสก็ปั่นป่วนจนบอกไม่ถูก

คืนวันนับไม่ถ้วนที่ปิดด่านฝึกตน ตระเวนอยู่ริมเส้นความเป็นความตายครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่ฝ่าด่านคอขวด เหมือนเดินผ่านประตูนรกมาอีกรอบ

เพื่อให้ได้ทรัพยากรล้ำค่า เขายอมเสี่ยงลงแดนอันตราย ฆ่าฟันกับสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่ง แย่งชิงกับผู้ฝึกฝนที่เจตนาร้าย จ่ายราคาที่คนทั่วไปนึกไม่ถึง

แล้ววันนี้…หากต้องสิ้นชีพไปง่าย ๆ แบบนี้ เขาย่อมไม่ยอมรับ

ยิ่งกว่านั้น พลังกับพรสวรรค์ที่เย่ชิวแสดงออก ก็ทำให้มหาอาวุสอต้องยอมรับในใจ—เด็กหนุ่มคนนี้มีศักยภาพสะเทือนฟ้าดินจริง ๆ

ถ้าได้ติดตามอยู่ข้างกาย อนาคตอาจสร้างมหากิจไร้ผู้ต้าน

แต่เขาคือมหาผู้อาวุโสแห่งหมิงจู่ ทั้งชีวิตต่อสู้เพื่อเกียรติและศักดิ์ศรีของเผ่ามิ่ง ความหยิ่งผยองกับศรัทธาฝังรากลึกเกินจะถอน…จะให้ทิ้งง่าย ๆ ได้อย่างไร

ทรยศเผ่ามิ่ง แล้วไปเป็นข้ารับใช้ของเย่ชิว…นี่คือเส้นที่เขาไม่มีวันก้าวข้าม

ชั่วขณะนั้น ในใจมหาอาวุโสราวกับมีคนสองคนกำลังตะลุมบอนกัน คนหนึ่งโหยหาชีวิตและยอมรับศักยภาพของเย่ชิว อีกคนยึดมั่นความจงรักภักดีต่อเผ่ามิ่งอย่างแน่วแน่

เหงื่อเม็ดละเอียดผุดเต็มหน้าผาก ไหลลงตามแก้มชุ่มเสื้อผ้า

สองมือของเขาบ้างก็กำแน่นจนข้อนิ้วซีด เหมือนอยากขยี้ความลังเลในใจให้แหลก บ้างก็คลายช้า ๆ แล้วปล่อยตกข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับกำลังต่อสู้ในศึกที่รู้ดีว่าไม่มีทางชนะ