บทที่ 3069: สังหารข่มปราบ (ตอนล่าง)

แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงที่ซ้อนทับจากหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหกลูก ทำให้ฟ้าดินทั้งผืนตกสู่ความเงียบงันราวสุสาน

พลังของกึ่งจักรพรรดิทั่วร่างของมหาอาวุโสหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด หน้าผากปูดเอ็น เขารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเข้าต้านทานพลังที่ราวจะทำลายทุกสรรพสิ่งนี้

แม้พลังของเขาจะล้ำเหนือสามัญเพียงใด ทว่าพอเผชิญกับแรงกดข่มอันน่าสะพรึงเช่นนี้ ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน ทุกลมหายใจเหมือนต้องลากแบกภูผาหนักนับพันชั่ง

มหาอาวุโสสะบัดมือทั้งสองอย่างรวดเร็ว พลังลึกลับสายแล้วสายเล่าพุ่งออกจากฝ่ามือ ปะทะกับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอย่างดุเดือด

พลังของเขาเอ่อท้นดุจคลื่นมหาสมุทร ประหนึ่งจะพุ่งทะลวงกรงกรอบแห่งฟ้าดิน อีกรอบหนึ่งมีทีท่าว่าจะโค่นล้มหม้อแปรสภาพฟ้าและดินลงได้

เย่ชิวมองภาพตรงหน้าแล้วอดคร่ำครวญในใจไม่ได้ “ถ้าผมเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิเหมือนกันล่ะก็ ไม่ต้องพึ่งหม้อแปรสภาพฟ้าและดินเลย ก็คงเหยียบฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายดาย”

ทันทีที่ความคิดจบลง ร่างของเย่ชิวก็วูบไหว

“ฟึบ!”

ในพริบตา เย่ชิวก็ก้าวไปยืนบนปากหม้อแปรสภาพฟ้าและดินลูกที่อยู่สูงที่สุด

เพียงเห็นร่างในชุดขาวสะอาดราวหิมะ กลีบเสื้อพลิ้วไหว ทั้งคนดั่งจักรพรรดิผู้ยืนเหนือทั่วหล้า แผ่รัศมีท่วงท่าล้ำโลกออกมาจากทั่วสรรพางค์

แววตาเขาแน่วแน่ ก้มมองสามผู้อาวุโสเผ่ามิ่งด้านล่างที่กำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ราวกับกำลังประกาศต่อฟ้าดินว่าผลลัพธ์ของศึกนี้ ขีดเส้นตายเอาไว้เนิ่นนานแล้ว

จากนั้น เย่ชิวก็ยกเท้าขวาขึ้น แล้วเหยียบลงอย่างแรง

“ตึง!”

เสียงดังสนั่นราวฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย โลกทั้งใบสั่นสะเทือนตามไปด้วย

แรงเหยียบของเย่ชิวครั้งนี้ ราวกับบรรจุเจตจำนงของฟ้าดินไว้ ทำให้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินที่เกือบถูกดีดปลิวกลับมั่นคงแน่นหนาขึ้นมา

ทันใดนั้น มหาอาวุโสก็รู้สึกถึงพลังถาโถมดุจภูผาทับจากเบื้องบน ร่างทรุดฮวบลงไป ฝ่าเท้าจมลึกเข้าไปในดินในพริบตา

“เด็กคนนี้ มีพรสวรรค์จักรพรรดิจริงไม่ผิดเพี้ยน น่าเสียดาย เขาไม่ใช่คนของเผ่ามิ่งเรา ไม่อย่างนั้นเผ่ามิ่งของเราจะไปถึงไหนต่อไหนแล้ว……”

ความตะลึงพรึงเพริดฉายวาบบนใบหน้าของมหาอาวุโส

แต่เขายังไม่คิดยอมแพ้ เพราะรู้ดีว่าหากถูกกดข่มลงในครานี้ เผ่ามิ่งก็หมดสิทธิ์ผงกหัวขึ้นอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เย่ชิวมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์อยู่ในมือ ตัวเขาเองก็เป็นเพียงราชานักบุญไร้เทียมทาน ทว่าตนกลับเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิแท้ ๆ

ในฐานะกึ่งจักรพรรดิผู้สูงส่ง หากถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือหนุ่มน้อยที่ทั้งอ่อนวัยกว่าและพลังบำเพ็ญเพียรก็ต่ำกว่า หน้าเนื้อหนังมังสาของเขาจะเหลือไว้ให้ใครดู

“อ๊าาาา!!”

มหาอาวุโสแหงนหน้าคำราม พลังในกายพุ่งพล่านพวยพุ่งออกมา

ครานี้พลังของเขาเข้มข้นยิ่งกว่าก่อนหน้า แสงสว่างรอบตัวแทบฉาบไล้ไปทั่วทั้งท้องฟ้า

เขายกสองมือขึ้นสูง ฝ่ามือหงายขึ้นข้างบน พลังมหาศาลพุ่งทะยานรุนแรงดุจคลื่นสึนามิถาโถมใส่หม้อแปรสภาพฟ้าและดิน

ภายใต้แรงปะทะนี้ หม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหกลูก รวมทั้งเย่ชิวที่ยืนอยู่ด้านบน ต่างมีทีท่าว่าจะถูกดีดปลิวออกไป

สีหน้าของเย่ชิวพลันเคร่งเครียด เขารู้ดีว่าตอนนี้ถ้าถอยแม้แต่ก้าวเดียว ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้าก็จะสูญเปล่า

เขาจึงเร่งเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ขึ้นมาในทันที

เพียงกระพริบตา แสงเจิดจ้าก็สาดออกจากทั่วร่างเย่ชิว เขาเหยียบเท้าลงไปอีกครั้ง

“ตูม!”

พลังอันมหาศาลไหลบ่าจากฝ่าเท้าของเขา ซึมซ่านเข้าสู่หม้อแปรสภาพฟ้าและดิน ทำให้พลังของหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

กร๊อบ!

ปลายเท้าทั้งสองข้างของมหาอาวุโสตั้งแต่เข่าลงไป จมดิ่งหายเข้าไปในดิน

“มหาอาวุโส ท่านต้องทนให้ได้นะ!” รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยการวิงวอน

“ใช่ ความเป็นความตายของพวกเราตอนนี้อยู่ที่ท่านแล้ว” รองผู้อาวุโสที่สามก็เอ่ยเสียงสั่น

“หุบปาก!” มหาอาวุโส quátลั่น “แทนที่จะพร่ำพูดไร้สาระ สู้ทุ่มพลังต่อต้านให้สุดดีกว่า ไม่อย่างนั้นพวกเราตายเกลี้ยงแน่!”