บทที่ 3068: ปราบสังหาร (ภาคบน)

พอเห็นองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงแปรเป็นลำแสงพุ่งหนีไปยังที่ห่างไกล ในพริบตาเดียว รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามก็รู้สึกเหมือนหัวใจเย็นเฉียบ

พวกเขารู้ดีว่า “ไปเอาสมบัติลับ” เป็นแค่ข้ออ้าง องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงชัด ๆ ว่าฉวยโอกาสหนีเอาตัวรอด

“ไอ้ขี้ขลาดกลัวตาย!” รองผู้อาวุโสที่สองเดือดจนด่ากราด “ปกติทำเป็นผู้กล้าผดุงธรรม จะว่าไปก็แค่สร้างภาพ! พอถึงคราวคับขันกลับทิ้งพวกเราไม่ใยดี!”

รองผู้อาวุโสที่สามก็หน้าแดงก่ำด้วยโทสะ “พวกเราซื่อสัตย์กับมันมาตลอด เอาชีวิตเข้าแลกคุ้มกันมัน…สุดท้ายกลับเลี้ยงหมาป่าตาแดงไว้ข้างกาย!”

แต่ตอนนี้ตัวพวกเขาเองยังต้องกัดฟันทนรับแรงกดดันอันน่าสะพรึงจากหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งสี่ที่ซ้อนทับกัน นอกจากระบายอารมณ์ไม่กี่คำ ก็ทำอะไรไม่ได้เลย

เย่ชิวเห็นแล้วก็ยิ้มเย็นอย่างเย้ยหยัน “นี่น่ะหรือคนที่พวกเจ้าทุ่มเทตาม? พอถึงเวลาจริงวิ่งเร็วกว่าคนอื่นเสียอีก ชีวิตพวกเจ้าในสายตามันก็แค่ของเล่น”

คำของเย่ชิวยังไม่ทันจบ เขาก็กำลังจะสั่งหนิวต้าลี่กับพวกไปขวางองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง ทว่าเขายังไม่ทันได้อ้าปาก จางเหมยเจินเหรินก็พุ่งออกไปก่อนราวลูกธนูหลุดสาย ตัดหน้าอีกฝ่ายไว้ได้ในพริบตา

ม่อเทียนจีและหลินต้าหนiaoก็ไม่ยอมแพ้ ไล่ตามติด ๆ ไป

มหาอาวุโสหันกลับไปมององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง เขาไม่ได้ด่าทอออกมา แต่แววผิดหวังในดวงตากลับปิดไม่มิด

ตลอดมาเขาฝากความหวังไว้กับองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอย่างสูงสุด ทุ่มเทช่วยเหลือเต็มกำลัง เอาความหวังในการฟื้นฟูเผ่ามิ่งทั้งหมดไปผูกไว้กับคนผู้นี้

แต่วันนี้ ในจังหวะเป็นตายเช่นนี้ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกลับเลือกความขลาดเขลาเช่นนั้น…ทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

“ไม่คิดเลยว่า…ข้าจะสั่งสอนศิษย์ออกมาได้ถึงเพียงนี้ วาสนาช่างเล่นตลกจริง ๆ!”

เวลานั้นรองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ภายใต้แรงกดดันแห่งเซียนจากหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งสี่ ครึ่งตัวของพวกเขาถูกกดจมลงดิน เลือดท่วมกาย สภาพน่าเวทนาสุดขีด

“คุณชายเย่!” รองผู้อาวุโสที่สองฝืนเอ่ยเสียงแหบ “พวกเรายินดีติดตามท่าน ขอท่านไว้ชีวิต…แค่ท่านปล่อยพวกเราไป พวกเรายอมทำทุกอย่างให้ท่าน!”

รองผู้อาวุโสที่สามรีบผสมโรง “ใช่แล้วคุณชายเย่ ก่อนหน้านี้พวกเราตาถั่วไม่รู้จักผู้ยิ่งใหญ่ ล่วงเกินท่านไปมาก ขอท่านใจกว้าง…ปล่อยพวกเราเถอะ!”

เย่ชิวหัวเราะเย็น “รู้อย่างนี้แต่แรกจะทำไปทำไม? ตอนก่อนข้าพูดดี ๆ เตือนแล้วพวกเจ้าไม่ฟัง ตอนนี้จะมาขอร้อง…สายไป!”

สายตาเย่ชิวเย็นยะเยือก ไม่ไหวเอนแม้แต่น้อย

เขาขยับจิตเพียงนิด อานุภาพของหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งสี่ก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

“อ๊าก…”

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามกรีดร้องอย่างน่าสยดสยอง ภายใต้แรงกดดันนั้น ร่างกายเหมือนจะถูกบดแหลกได้ทุกเมื่อ

อีกด้านหนึ่ง องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงที่ถูกจางเหมยเจินเหรินสกัดไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตระหนกและความโกรธ

“พวกเจ้ากล้าขวางข้า!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำราม “ปล่อยข้าไปเสีย แล้วภายหน้าข้าจะให้รางวัลหนัก! ไม่อย่างนั้น…ถ้าข้าหนีรอดเมื่อไร พวกเจ้าต้องตายหมด!”

จางเหมยเจินเหรินแค่นเสียง “ไอ้ลูกหมา วันนี้ต่อให้มีปีกก็หนีไม่พ้น รอรับความตายเสียเถอะ!”

พูดจบ เขาปลดปล่อยพลังชีวิตทั่วร่าง พุ่งทะยาน ดาบปราบปีศาจในมือสว่างเจิดจ้า ฟาดเข้าใส่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง

ม่อเทียนจี หนิวต้าลี่ อู่เชียนฟาน และหลินต้าหนiaoก็รีบเข้าประกบล้อม ขังองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไว้ตรงกลาง แล้วลงมือพร้อมกัน

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงรู้ดีว่าวันนี้อันตรายถึงตาย ใจแม้หวาดกลัวสุดขีด แต่ความอยากมีชีวิตทำให้เขาระเบิดพลังการต่อสู้อันน่ากลัวออกมา

“ฆ่า!”

เขาคำราม เสื้อคลุมดำสะบัดดังพรึ่บ ๆ สองมือร่ายอาคมรวดเร็ว ลำแสงสีเทาสายแล้วสายเล่าพุ่งออกจากร่าง แปรเป็นเงาสัตว์ปีศาจแห่งความมืดขนาดมหึมา โถมใส่ทุกคน

“หึ ดิ้นเฮือกสุดท้าย!” หลินต้าหนiaoพูดอย่างดูแคลน ก่อนฟาดมีดตอนในมือเข้าปะทะกับเงาสัตว์ปีศาจแห่งความมืด

“ตูม!”

แสงกระบี่และพลังปะทะกระจายวาบ ทั้งสองฝ่ายค้ำยันกันอยู่ ไม่อาจข่มอีกฝ่ายได้