บทที่ 3071: สู้ไม่ตายอย่างแมลงสาบ (ตอนบน)

เย่ชิวไม่สนใจอาการของเหล่าเจิ่วมากนัก อย่างไรเสียเหล่าเจิ่วก็ไม่ตายอยู่แล้ว

จากนั้นเขาเก็บหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน แล้วกลับมาข้างเสี่ยวเตี๋ยกับจื่อหยางเทียนจุน

“ชางเซิง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?” จื่อหยางเทียนจุนถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

เย่ชิวยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร”

“พี่เย่ ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก เลือดออกอยู่เลยนะ” เสี่ยวเตี๋ยพูดจบก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา เช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้เขา

กลิ่นหอมบนผ้าเช็ดหน้าโชยเข้าจมูก ภาพใบหน้าที่แท้จริงของเสี่ยวเตี๋ยผุดขึ้นในหัวเย่ชิวอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ใจเขาสั่นไหวเล็กน้อย

แล้วเขาก็เงยหน้ามองไปยังทิศที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอยู่

ตอนนี้การชุลมุนระหว่างองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับจางเหมยเจินเหรินและพวกยังดุเดือดไม่หยุด ทั้งสนามรบคลุ้งไปด้วยควันและไอสังหาร เสียงโห่ฆ่าดังสนั่นฟ้า

ทั้งสองฝ่ายต่างสู้สุดกำลัง ใคร ๆ ก็มีบาดแผลมากน้อยต่างกัน เลือดสดย้อมเสื้อผ้าจนแดงฉาน

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเป็นราชานักบุญไร้เทียมทาน หากดวลเดี่ยว จางเหมยเจินเหรินกับพวกไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้

แต่ตอนนี้เขาถูกจางเหมยเจินเหริน หนิวต้าลี่ ม่อเทียนจี อู่เชียนฟาน และหลินต้าหนiao ล้อมไว้แน่น จนต้องตกอยู่ในศึกหนัก

กระแสโจมตีจากทุกทิศถาโถมใส่เขาเหมือนคลื่นซัด ทำให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถอนตัวไม่ได้ชั่วขณะ สถานการณ์ยื้อยุดค้างคา

ขณะที่เขากัดฟันต้านการโจมตีของทุกคน สายตาเฉียง ๆ เหลือบเห็นฉากมหาอาวุโสสิ้นชีพ หัวใจเขาพลันเต้นกระตุก ความตื่นตระหนกพุ่งขึ้นฉับพลัน และสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดก็เข้าครอบงำในพริบตา

เขารู้ดีว่าที่นี่อันตรายเกินไป หากยังยืดเยื้อต่อไป เกรงว่าตัวเองจะลงเอยเหมือนมหาอาวุโส

ดังนั้นองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจึงไม่คิดอะไรอีกแล้ว ตั้งใจฝ่าฆ่าเปิดทางหนีออกจากดินแดนอันตรายนี้

แต่จางเหมยเจินเหรินกับพวกจะปล่อยให้เขาหนีง่าย ๆ ได้อย่างไร ทุกคนประสานกันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ บีบจนองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเฉียดตายครั้งแล้วครั้งเล่า

เขารับซ้ายกันขวาอย่างลนลาน บนร่างเพิ่มบาดแผลอีกหลายแห่ง เลือดไหลไม่หยุด

ทันใดนั้น หนิวต้าลี่จับจังหวะช่องโหว่ได้ ตะโกนก้อง “รับหมัด!”

ตูม!

หนิวต้าลี่ระเบิดหมัดเทพพลังยิ่งใหญ่ พลังถาโถมราวภูเขาถล่มทะเลคลั่ง ซัดหมัดที่คาดไม่ถึงเข้ากลางหลังองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอย่างจัง

“พรวด!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพ่นเลือดคำโต ร่างเสียหลักโซเซพุ่งไปข้างหน้า

“หยุด!”

แทบจะในเวลาเดียวกัน ม่อเทียนจีฉวยจังหวะใช้วาจาสั่งกลายเป็นจริง

ชั่วพริบตา องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงรู้สึกถึงพลังลึกลับที่มัดร่างเอาไว้ ทำให้ร่างเขาแข็งทื่อฉับพลัน

อู่เชียนฟานคว้าโอกาสวูบเดียวนี้ไว้ ดาบยาวในมือสะท้อนแสงเย็นวาบ แทงลงกลางหัวใจองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงราวสายฟ้า

“อ๊าก!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำรามด้วยความเจ็บปวด ฝืนฉีกหลุดจากวาจาสั่งกลายเป็นจริง แล้วเงยหน้าฟาดฝ่ามือใส่อู่เชียนฟานเต็มแรง

ในพริบตา อู่เชียนฟานกระเด็นราวว่าวขาดสาย ถ่มเลือดพุ่งกลางอากาศ

ทว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยังไม่ทันได้หายใจโล่งก็รู้สึก “วูบ” เย็นวาบใต้เอว

เขารีบก้มลง มองเห็นใต้เอวเย็นเยียบ เลือดไหลย้อยไม่หยุด และในวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดก็ถาโถมเหมือนคลื่นคลั่ง ซัดไปทั่วทั้งร่าง

“ของข้า...”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหันกลับไป เห็นหลินต้าหนiaoกำมีดตอนอยู่ในมือ แล้วยิ้มร้ายให้เขา

“เป็นไท่จื่อมาหลายปี อยู่สบายกินดีมานาน ก็ถึงเวลาลองชิมรสชาติการเป็นขันทีแล้วล่ะ” หลินต้าหนiaoสะบัดมีดตอนในมือ พลางหัวเราะ “เป็นไงล่ะ สะใจไหม?”

“ไอ้สารเลวต่ำช้า! กล้าลอบทำร้ายข้า!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสั่นเทาไปทั้งตัว ดวงตาแทบพ่นไฟ