บทที่ 3072: แมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย (ภาคล่าง)

วิญญาณแท้ขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถูกหม้อแปรสภาพฟ้าและดินบดขยี้ดังสนั่น แรงกระแทกมหาศาลก่อเป็นลมบ้าคลั่งพัดฝุ่นผงรอบด้านให้ปลิวว่อนเต็มฟ้า

ทุกคนพากันเงยหน้าขึ้น

เห็นเพียงเย่ชิวในชุดขาวยืนมั่นคงอยู่บนหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน กลิ่นอายเหนือโลกีย์แผ่ออกมารอบกาย ราวกับเทพเจ้าลงมายังโลก แค่มองก็อดถอนใจไม่ได้

“ชิบหาย ไอ้ลูกกระต่ายนั่นก็มาอวดเท่อีกแล้ว”

จางเหมยเจินเหรินอิจฉาจนหน้าเขียว เขาชี้หน้าเย่ชิวแล้วซัก “ไอ้ลูกกระต่าย แกหมายความว่ายังไง?”

“พวกเรากำลังจะจัดการมันให้ตายอยู่แล้ว แกมาแทรกทำไม?”

“อยากโชว์ว่าตัวเองเก่งนักหรือไง?”

เย่ชิวทำหน้าไร้เดียงสา กางมืออธิบาย “ผมได้ยินคุณบอกให้รีบถอย เลยลงมือเองไง แล้วจะมาโทษผมได้ยังไงอีกล่ะ?”

จางเหมยเจินเหรินหันไปมองหลินต้าหนiao “ฉันบอกให้ถอยเหรอ?”

หลินต้าหนiaoพยักหน้าซื่อ ๆ “พี่รอง พี่พูดครับ”

“พูดบ้าอะไร! แกต้องฟังผิดแน่!” จางเหมยเจินเหรินปฏิเสธหน้าตาย ก่อนหันกลับไปขู่เย่ชิว “ไอ้ลูกกระต่าย ต่อไปแกยังกล้าแทรกมือมั่ว ๆ อีก ฉันไม่จบกับแกแน่!”

ม่อเทียนจีและคนอื่น ๆ เห็นภาพนี้ก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น

“อู่เชียนฟาน บาดเจ็บหนักไหม?” เย่ชิวถาม

“แผลถลอกนิดหน่อยเอง เดี๋ยวก็หาย” อู่เชียนฟานถอนใจโล่ง “ในที่สุดก็จัดการตัวก่อหายนะนี่ได้เสียที แบบนี้ค่อยหายใจได้เต็มปอดหน่อย”

ม่อเทียนจีพยักหน้า “ถ้าไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์มั่วซั่ว จะลงเอยแบบนี้ได้ยังไง สมควรตายแล้ว”

หนิวต้าลี่กัดฟัน “องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก่อกรรมไว้ตั้งเท่าไหร่ ฆ่ามันแค่นี้ยังถือว่าถูกไป”

หลินต้าหนiaoเห็นด้วยสุด ๆ “จริง ผมยังอยากตัดน้องชายของวิญญาณแท้มันเลยด้วยซ้ำ”

ทุกคนหัวเราะครืน

“ฮ่า ๆ ๆ...”

ความตึงเครียดค่อย ๆ คลายลง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ความเปลี่ยนแปลงก็ปะทุขึ้นกะทันหัน

ร่างกายขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงที่ทุกคนแทบไม่ใยดีแล้ว จู่ ๆ ศีรษะแยกออก แสงเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ก่อนพุ่งเข้าใส่เสี่ยวเตี๋ยด้วยความเร็วปานสายฟ้า

สีหน้าทุกคนเปลี่ยนฉับพลัน และตระหนักในทันทีว่า องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงฝึก “วิญญาณแท้” ชุดที่สองได้แล้ว!

“ระวัง—”

เย่ชิวทั้งตกใจทั้งโกรธ ร่างแปรเป็นเงาเลือนพุ่งไปหาเสี่ยวเตี๋ยเหมือนจะคว้าชีวิตกลับมาให้ทัน

เขาเร็วมาก...แต่ก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะ

เพราะวิญญาณแท้ขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเตรียมการไว้ก่อนแล้ว แถมเป็นการโจมตีฉับพลันจนไม่มีใครตั้งตัว

ในพริบตา วิญญาณแท้ชุดที่สองก็โผล่ต่อหน้าเสี่ยวเตี๋ยราวปีศาจ หมอกสีเทาประหลาดพวยพุ่งรอบกาย ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาลุกไหม้ด้วยเปลวไฟแห่งความแค้น

“นังต่ำ...ไปตายซะ!”

สิ้นเสียง วิญญาณแท้ของมันก็พุ่งโหม่งใส่เสี่ยวเตี๋ยแบบไม่คิดชีวิต

เสี่ยวเตี๋ยเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา หน้าซีดเผือด อยากกรีดร้องแต่เสียงไม่ออก ร่างกายพยายามหนีตามสัญชาตญาณ ทว่าโดนความกลัวมัดแน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

เสี้ยววินาทีคาบเส้นเป็นเส้นตาย

ม่านแสงป้องกันสีม่วงผุดขึ้นจากความว่างเปล่า คลุมปกป้องเสี่ยวเตี๋ยทั้งตัว

“ตึง!”

วิญญาณแท้ชุดที่สองขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงชนเข้ากับม่านแสงป้องกันอย่างจัง เสียงดังสนั่นราวฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย

ไม่เพียงชนไม่แตก มันยังถูกแรงสะท้อนจากม่านแสงป้องกันกระแทกกลับจนวิญญาณแท้สั่นสะท้านแทบแตกสลาย

แท้จริงแล้ว จื่อหยางเทียนจุนเป็นคนลงมือในยามคับขัน วางม่านแสงป้องกันนี้ไว้ทันเวลาเพื่อคุ้มครองเสี่ยวเตี๋ย