บทที่ 3073: ย้อนเวลาและมิติ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตายในที่สุด

ทุกคนโล่งอกไปตาม ๆ กัน ก่อนจะยืนล้อมวงคุยกัน เสียงถกเถียงดังขึ้นเป็นระลอก

“ไอ้นี่ตายเสียที” จางเหมยเจินเหรินพูด “ข้านึกว่ามันจะเป็นแมลงสาบอมตะซะอีก”

“ต้องยอมรับเลยว่า มันฝึกจนมีวิญญาณแท้ตั้งสามดวง ไม่ธรรมดาจริง ๆ” หนิวต้าลี่ถอนใจ

หลินต้าหนiaoทำหน้าเสียดาย “ถ้าตัดไอ้น้องสามคนของวิญญาณแท้มันได้ด้วยนะ แบบนั้นสิถึงจะสมบูรณ์แบบ”

จางเหมยเจินเหรินหันไปถามหลินต้าหนiao “ว่าแต่เจ้าน่ะ ทำไมชอบตัดตรงนั้นของคนอื่นนัก มีรสนิยมพิสดารอะไรรึไง”

หลินต้าหนiaoหัวเราะ “ชินแล้วน่ะสิ พี่รอง เอาไหม เดี๋ยวให้นายลองสัมผัสความรู้สึกเป็นขันทีดูสักที?”

“ไสหัวไป!” จางเหมยเจินเหรินถลึงตาใส่

หลินต้าหนiaoยังไม่หยุด “ยังไงนายก็เป็นนักพรตดาบ…เอ้ย เป็นนักพรตอยู่แล้ว ออกลูกออกหลานก็ไม่ได้ เก็บของนั่นไว้ก็เป็นภาระเปล่า ๆ ให้ข้าฟันทีเดียว ช่วยทำลายล้างกิเลสตัณหาให้เลยไม่ดีกว่าเหรอ”

“มึงยังกล้าพูดกับข้าแบบนี้อีก เดี๋ยวข้าฟาดให้ตาย!” จางเหมยเจินเหรินด่าเสียงห้วน

อู่เชียนฟานที่ยืนข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ชาวบ้านของสี่เมืองใหญ่แห่งจงโจวถูกทำเป็นพลังหล่อเลี้ยง องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคือคนต้นเรื่อง ตอนนี้มันตายแล้ว วิญญาณชาวบ้านพวกนั้นก็คงได้พักเสียที”

ม่อเทียนจีรับคำ “ใช่ บาปมันหนักหนาสาหัส วันนี้ก็ถือว่าได้รับโทษที่สมน้ำสมเนื้อแล้ว”

เย่ชิวฟังทุกคนคุยกัน แต่ในใจกลับห่วงใยอีกคน

เขาค่อย ๆ หลับตาลง สัมผัสเทพอันมหาศาลแผ่ออกไปเหมือนคลื่นทะเล กวาดรอบด้านไม่ยอมพลาดแม้แต่มุมเดียว

ไม่นาน กลิ่นอายคุ้นเคยเส้นหนึ่งก็สะกิดรับรู้ของเขา

“ฮึ!”

เย่ชิวลืมตาพรวด แววตาฉายประกายยินดี เขาพุ่งทะยานไปตามทิศทางที่กลิ่นอายนั้นส่งมาโดยไม่ลังเล

ทุกคนเห็นดังนั้นก็เข้าใจทันที รีบตามติดไปด้านหลัง

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงคุกใต้ดินที่มืดชื้นแห่งหนึ่ง

ในคุกใต้ดินอบอวลด้วยกลิ่นเน่าเหม็น แสงเทียนบนผนังไหววูบ ๆ ฉายแสงสลัว ๆ

เย่ชิวหยุดหน้าห้องขังห้องหนึ่ง ด้านในมีเงาร่างขดตัวอยู่

“ตูม!”

เย่ชิวฝ่ามือเดียวก็ระเบิดประตูคุกพังเป็นเสี่ยง

คนข้างในได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นอย่างแรง พอเห็นว่าเป็นเย่ชิว น้ำตาก็พลันเอ่อล้นดวงตา

“ท่านเจ้าห้อง!”

หนานกงเซียวเซียวร้องออกมา ก่อนจะลุกพรวด พุ่งเข้ากอดเย่ชิวสุดแรงแน่นไม่ยอมปล่อย

เย่ชิวลูบหลังเธอเบา ๆ ถามอย่างอ่อนโยน “เสี่ยวเสี่ยว เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

หนานกงเซียวเซียวเงยหน้าขึ้น น้ำตาอาบแก้ม ส่ายหัวเบา ๆ “ไม่เป็นไร แค่กลัวว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว…”

พูดจบเธอก็หันไปมองทุกคน ถามเสียงสั่น “พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง แล้วคนของเผ่ามิ่งล่ะ?”

จางเหมยเจินเหรินแย่งตอบทันควัน “ตายหมดแล้ว!”

“ตายหมด?” หนานกงเซียวเซียวชะงัก

“ใช่ ตายหมดทุกตัว” จางเหมยเจินเหรินว่า “คุณหนูหนานกง เจ้าไม่รู้หรอก ไอ้ลูกกระจอกนี่พอได้ยินว่าเจ้าถูกคนเผ่ามิ่งจับไป มันร้อนรนแทบคลั่ง แล้วก็ลากพวกเราบุกฆ่าเข้ามา”

“ทั้งองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกผู้อาวุโส โดนไอ้ลูกกระจอกนี่สังหารเรียบ!”

“บอกเลยว่ามันฆ่าจนตาแดง ข้าไม่เคยเห็นมันรีบขนาดนั้น โกรธขนาดนั้นมาก่อน”

หนานกงเซียวเซียวได้ยินก็ซาบซึ้งจนใจสั่น ต่อให้ทุกคนยังอยู่ตรงหน้า เธอก็ยกแขนเรียวรัดคอเย่ชิว เขย่งปลายเท้าแล้วจุ๊บแก้มเขาหนึ่งที

เสี่ยวเตี๋ยเห็นภาพนั้นก็หลบตาลง แววตาวาบผ่านทั้งอิจฉาและหม่นเศร้า

“ท่านเจ้าห้อง…รอกลับไปก่อนนะ ฉันจะตอบแทนให้หนัก” หนานกงเซียวเซียวกระซิบข้างหูเย่ชิว

เย่ชิวเข้าใจในพริบตา ใจเขาสั่นวูบ ความคาดหวังต่อ “การตอบแทน” ของหนานกงเซียวเซียวก็พุ่งพรวดขึ้นทันที

จากนั้นหนานกงเซียวเซียวก็ผละออก แล้วหันไปหาจื่อหยางเทียนจุนกับทุกคน “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสและทุกคนที่ช่วยเหลือ เสี่ยวเสี่ยวซาบซึ้งยิ่งนัก ไม่รู้จะตอบแทนยังไง…ขอคารวะให้พวกท่านสักครั้งเถอะ!”