บทที่ 3074: ผู้คุ้มครองเส้นทางแห่งเต๋าของหลวงโป๋ซา

“แต่ยังไง?” เย่ชิวไล่ถาม

จื่อหยางเทียนจุนขมวดคิ้วกล่าวว่า “ข้าสัมผัสได้ว่า บนตัวหลวงโป๋ซามีพลังชีวิตบางอย่างที่พิเศษมาก…พิกลพิการสุด ๆ แต่ตอนนี้ข้ายังไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไร”

“สรุปคือ คนอย่างหลวงโป๋ซาไม่ธรรมดา”

“เจ้าต้องระวังให้มาก”

จางเหมยเจินเหรินสบถด่ากราด “ไอ้หลวงโป๋ซานี่มันอายุยืนจริง ๆ โผล่มาจนถึงตอนนี้ได้ยังไงกัน อินหยางเจี้ยวก็ถูกทำลายล้างไปแล้ว โธ่เอ๊ย มันยังไม่ตายอีก!”

หลินต้าหนiaoพูดเสียงแข็ง “คราวหน้าเจอมัน ข้าจะตัดไอ้ของมันทิ้ง”

หนิวต้าลี่พูดตาม “ข้าจะทุบหัวมันให้แตก!”

ม่อเทียนจีเอ่ยอย่างเย็นชา “หลวงโป๋ซามันเหมือนงูพิษ ไม่รู้ซ่อนอยู่ที่ไหน พอได้จังหวะก็โผล่มากัดคน ครั้งหน้าเจอไอ้เวรนี่ ต้องฆ่าให้ได้”

เย่ชิวเหลือบมองจางเหมยเจินเหริน ก่อนจะพูดว่า “ที่นี่ชื้นเกินไป ออกไปข้างนอกก่อนเถอะ!”

จากนั้นทุกคนก็ออกจากคุกใต้ดินไป

พอกลับขึ้นมาบนพื้นดิน เย่ชิวก็ส่งสายตาให้หนานกงเซียวเซียวเงียบ ๆ

หนานกงเซียวเซียวเป็นคนหัวไวอยู่แล้ว แถมยังสนิทกับเย่ชิวมาก พริบตาเดียวก็เข้าใจความหมาย เธอจับมือเสี่ยวเตี๋ยแล้วถาม “เสี่ยวเตี๋ย น้องเคยอยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ?”

“อืม” เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ เมื่อก่อนฉันอยู่ที่นี่มาตลอด ถ้าไม่หนีออกไป ก็คงไม่รู้เลยว่าโลกข้างนอกมันดีขนาดไหน”

หนานกงเซียวเซียวทำหน้าสงสัยใคร่รู้ “ฉันมาที่เผ่ามิ่งครั้งแรก พาเดินดูรอบ ๆ ได้ไหม?”

“ได้สิค่ะ” เสี่ยวเตี๋ยตอบรับอย่างยินดี

หนานกงเซียวเซียวหันไปบอก “ท่านเจ้าสำนัก ข้าจะไปเดินเล่นกับเสี่ยวเตี๋ยนะ”

เย่ชิวสั่งทันที “ต้าลี่ อู่เชียนฟาน พวกเจ้าไปกับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยและเสี่ยวเตี๋ย คุ้มครองความปลอดภัยให้พวกนาง”

“ได้” หนิวต้าลี่กับอู่เชียนฟานพาหนานกงเซียวเซียวพวกนั้นเดินออกไป

พอพวกเขาไปแล้ว จางเหมยเจินเหรินก็ถามทันควัน “ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าตั้งใจแยกเสี่ยวเตี๋ยออกไป…มีอะไรจะพูดใช่ไหม?”

เย่ชิวพยักหน้าน้อย ๆ “เหล่าโต้วซี เจ้าช่วยใช้วิชาทำนายโชคชะตาดูชะตาของหลวงโป๋ซาทันที”

จางเหมยเจินเหรินงงจัด “ไอ้ตัวซวยนั่นมีอะไรให้ทำนายกัน?”

“อย่าพูดมาก รีบทำนาย” เย่ชิวเร่ง

จางเหมยเจินเหรินทำหน้าไม่พอใจ “ไอ้ลูกกระต่าย ตอนนี้เจ้าน่ะมาขอให้ข้าช่วย ยังจะทำท่าทางใส่ข้าแบบนี้อีก ไม่กลัวข้าไม่ช่วยหรือไง?”

แววตาเย่ชิวหม่นลง “ไง…คันหนังใช่ไหม?”

“โอ้โห กล้าขู่ข้า? คิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือไง!” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็ชักเหรียญทองแดงสามเหรียญออกมา แล้วเริ่มทำนาย

ไม่นาน เหรียญทองแดงทั้งสามก็ถูกโยนขึ้นฟ้า หมุนวนอยู่เหนือศีรษะของเขา

ครู่หนึ่ง—

“พรวด!”

เหรียญทองแดงทั้งสามระเบิดแตกพร้อมกัน

“เชี่ย…ทำนายไม่ได้งั้นเหรอ?” จางเหมยเจินเหรินตะลึงค้าง

“ฮึ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่า ชะตาไอ้ตัวซวยคนหนึ่ง ข้าจะทำนายไม่ได้!”

สิ้นคำ เขาล้วงเข็มทิศทองคำออกมาจากแขนเสื้อ

จางเหมยเจินเหรินถือเข็มทิศทองคำด้วยมือซ้าย ส่วนนิ้วชี้กับนิ้วกลางมือขวาชิดกัน วาดอักขระลอยกลางอากาศลงบนเข็มทิศ พร้อมพึมพำคาถาไม่หยุด

พริบตาเดียว เข็มทิศทองคำก็สว่างวาบ แสงจ้าราวตะวันแผดเผาสาดส่องไปทั่วบริเวณ

เข็มบนเข็มทิศหมุนคลั่ง ส่งเสียง “หึ่ง ๆ” ราวกับกำลังต้านทานพลังลึกลับบางอย่าง