บทที่ 3075: โชควาสนามีเจ้าของแล้ว

ความจริง ต่อให้ไม่มีเหตุการณ์ครั้งนี้ เย่ชิวก็ต้องมาที่เผ่ามิ่งอยู่ดี

เพราะท่านอาวุโสชิงหยุนเคยบอกไว้ ให้เขารวบรวมโชคชะตาห้าภพให้ครบภายในร้อยปี แล้วพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ

ในเมื่อมาครั้งนี้แล้ว แถมยังจัดการองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกนั้นได้เรียบร้อย เรื่องสำคัญที่สุดตรงหน้า ก็ย่อมเป็นการคว้าโชคชะตาแห่งหมิงมาไว้ในมือ

เย่ชิวฟังคำของจื่อหยางเทียนจุนแล้วพูดว่า “ซือจู่ ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน งั้นฉวยโอกาสครั้งนี้เอาโชคชะตาแห่งหมิงไปเลยดีกว่า”

“ตอนนี้แค่ไม่รู้ว่าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่ที่ไหน”

“ซือจู่ ท่านพอมีเบาะแสไหม?”

“ข้าจะช่วยหาเอง” จื่อหยางเทียนจุนพูดจบก็หลับตา แล้วแผ่สัมผัสเทพของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิออกไป

ชั่วพริบตาเดียว สัมผัสเทพของเขาก็ครอบคลุมรัศมีแสนลี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง

จื่อหยางเทียนจุนลืมตา ส่ายหน้าแล้วว่า “ข้าไม่พบอะไรเลย”

เย่ชิวถาม “หรือว่าโชคชะตาแห่งหมิงไม่ได้อยู่แถวนี้?”

“เป็นไปไม่ได้” จื่อหยางเทียนจุนตอบอย่างหนักแน่น “ในรัศมีหมื่นลี้นี่คือแกนกลางของเผ่ามิ่ง ข้ากล้าฟันธงว่าโชคชะตาแห่งหมิงต้องอยู่แถวนี้แน่”

“เพียงแต่ของอย่างโชควาสนาน่ะประหลาดนัก จับต้องไม่ได้ ต่อให้เป็นระดับพลังของข้า ก็ยังหาได้ยาก”

หลินต้าหนiaoที่ยืนอยู่ข้างๆ อดแทรกไม่ได้ “ท่านผู้อาวุโส หัวหน้า หลวงโป๋ซาเคยมาที่นี่ หรือว่าจะเป็นหลวงโป๋ซาขโมยโชคชะตาแห่งหมิงไป?”

คำพูดยังไม่ทันจบ

เพียะ!

จางเหมยเจินเหรินตบฉาดใส่หน้าผากหลินต้าหนiao คนโดนตบกุมหัวแล้วโวยอย่างไม่พอใจ “พี่รอง ตีข้าทำไม?”

“ตีให้ตื่น กลัวเจ้าจะโง่ลงทุกวัน” จางเหมยเจินเหรินถามกลับ “ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน?”

“เผ่ามิ่งไง!” หลินต้าหนiaoหลุดปากทันที

จางเหมยเจินเหรินว่า “ถ้าหลวงโป๋ซาได้โชคชะตาแห่งหมิงจริง เขายังต้องหนีทำไม?”

“ถ้าเขาได้มันไป เขาก็เป็นผู้ครอบครองเผ่ามิ่ง”

“อยู่ในอาณาเขตของเผ่ามิ่ง แค่เขาคิดขึ้นมา เราก็ตายกันหมดแล้ว”

“แต่ตอนนี้พวกเรายังอยู่ดีๆ เขากลับหนีไป เจ้าว่าเขาได้โชคชะตาแห่งหมิงไหมล่ะ?”

หลินต้าหนiaoตอบ “ไม่ได้แน่นอน”

“นั่นไง” จางเหมยเจินเหรินว่า “ต่อไปพูดอะไรให้ใช้สมองหน่อย ไม่รู้กินเยอะทุกวันเอาไปไว้ตรงไหนกันแน่?”

จากนั้นจางเหมยเจินเหรินก็อาสาเอง “ไอ้ลูกกระต่าย ให้ข้าช่วยทำนายโชคชะตาสักคำทำนายไหม ดูว่าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่ไหน?”

เย่ชิวยังไม่ทันพูด หลินต้าหนiaoก็รีบแทรก “พี่รอง ข้าว่าอย่าเลย ทุกครั้งที่ท่านทำนายโชคชะตาไม่เคยแม่นสักที”

เพียะ!

จางเหมยเจินเหรินตบหน้าผากหลินต้าหนiaoอีกที แล้วดุ “ผู้ใหญ่คุยกัน เด็กอย่างเจ้าแทรกอะไร?”

หลินต้าหนiaoเถียง “ข้าไม่ใช่เด็—”

“เจ้าไม่เล็กจริงเหรอ?” จางเหมยเจินเหรินเหลือบมองไปทางเป้ากางเกงของหลินต้าหนiao

ทันใดนั้นหลินต้าหนiaoหน้าแดงก่ำ

“ไอ้ลูกกระต่าย คิดดูหน่อย เอาตามที่ข้าเสนอไหม?” จางเหมยเจินเหรินพูดต่อ

เย่ชิวรู้จักจางเหมยเจินเหรินดี เหล่าโต้วซีคนนี้กระตือรือร้นผิดปกติ ต้องมีอะไรแอบแฝงแน่

“เจ้ามีเงื่อนไขอะไร?” เย่ชิวถาม

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆ ข้าจะมีเงื่อนไขอะไรได้เล่า เจ้าเป็นพี่น้องข้า ข้าช่วยก็สมควรอยู่แล้ว…”