บทที่ 3076: เบาะแส

เมื่อได้ยินจางเหมยเจินเหรินพูดอย่างหนักแน่นว่าโชคชะตาแห่งหมิงมีนายแล้ว สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปในทันที จากนั้นแต่ละคนก็พากันออกความเห็นเซ็งแซ่

“โชคชะตาแห่งหมิงมีนายแล้วเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน!” หลินต้าหนiaoทำหน้าไม่เชื่อสนิท

ม่อเทียนจีพึมพำว่า “ตกลงว่ามีใครชิงลงมือไปก่อนกันแน่?”

“หรือว่าจะเป็นหลวงโป๋ซาจริง ๆ?” หนิวต้าลี่ว่า

“เป็นไปไม่ได้” จางเหมยเจินเหรินปฏิเสธทันที แล้ววิเคราะห์อย่างจริงจัง “ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือ ถ้าเป็นหลวงโป๋ซา ถ้าเขาได้โชคชะตาแห่งหมิงไป ด้วยนิสัยแบบนั้น เขาไม่มีทางปล่อยพวกเรารอดแน่”

ทุกคนได้ยินแล้วก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย

เย่ชิวเดินไปมาอยู่ข้าง ๆ สมองครุ่นคิดความเป็นไปได้สารพัดอย่างอย่างรวดเร็ว

เย่ชิวนึกทบทวนในใจ ‘ตอนที่เหล่าโต้วซีทำนายโชคชะตาครั้งแรก บอกว่าโชคชะตาแห่งหมิงส่วนมากแล้วไม่อยู่ในเผ่ามิ่ง นั่นแปลว่าโชคชะตาแห่งหมิงต้องยังอยู่ในเผ่ามิ่งแน่’

‘ครั้งที่สองเขาทำนาย บอกว่าข้าไม่ได้โชคชะตาแห่งหมิง นั่นก็แปลว่าข้ายังมีโอกาส’

เพราะคำทำนายโชคชะตาของจางเหมยเจินเหริน ต้องฟังกลับด้าน

‘ส่วนที่เขาบอกว่าโชคชะตาแห่งหมิงมีนายแล้ว จะจริงหรือเปล่า ตอนนี้ยังฟันธงไม่ได้’

แม้จางเหมยเจินเหรินจะไม่น่าเชื่อถือ แต่เรื่องแบบนี้ก็พูดยาก เผื่อแมวตาบอดจับหนูตาย ฟลุกทำนายถูกขึ้นมาล่ะ?

สำหรับเรื่องโชคชะตาแห่งหมิง เย่ชิวไม่มีวันยอมปล่อยมือแน่นอน

เขาหยุดเท้าแล้วถามว่า “เหล่าโต้วซี เจ้าบอกว่าโชคชะตาแห่งหมิงมีนายแล้ว งั้นเจ้ารู้ไหมว่านายของมันคือใคร?”

“เอาอย่างนี้ ข้าลองทำนายโชคชะตาอีกคำทำนายไหม?” จางเหมยเจินเหรินว่า พลางหยิบเหรียญทองแดงสามเหรียญออกมา เริ่มทำนายต่อ

ไม่นาน เหรียญทองแดงทั้งสามก็ระเบิดตูมขึ้นตรงเหนือศีรษะเขา

“หืม?” จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “ทำนายไม่ออก”

“ในเมื่อทำนายไม่ออก งั้นก็ต้องสืบ” เย่ชิวว่า “ยังไงก็ต้องหาโชคชะตาแห่งหมิงให้เจอ”

“แต่จะให้เริ่มสืบจากตรงไหนดีล่ะ?” หลินต้าหนiaoเกาศีรษะ หน้าตางงเป็นไก่ตาแตก

เขาเป็นคนหัวง่ายมาแต่ไหนแต่ไร พอเจอเรื่องซับซ้อนแบบนี้ก็คิดอะไรไม่ออกเลย

“เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นยากตรงไหน” จางเหมยเจินเหรินว่า “ไปถามคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยหน่อยก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?”

หลินต้าหนiaoถึงกับตาโต “จริงด้วย เสี่ยวเตี๋ยเป็นเจ้าหญิงแห่งเผ่ามิ่ง ยังไงเธอก็ต้องรู้ที่มาที่ไปของโชคชะตาแห่งหมิงแน่”

“ไอ้กระต่ายน้อย พวกเราไปถามคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยกันไหม?” จางเหมยเจินเหรินว่า

เย่ชิวพยักหน้ารับ “ได้ ไปถามกันเถอะ!”

ว่าจบ พวกเขาก็ยกขบวนกันไปหาเสี่ยวเตี๋ยทันที

ระหว่างทาง

จื่อหยางเทียนจุนแอบส่งเสียงลับถึงเย่ชิว ถามว่า “ชางเซิง เจ้าคิดว่ายังไง?”

เย่ชิวตอบ “โชคชะตาแห่งหมิงน่าจะยังอยู่ในเผ่ามิ่ง”

“ข้าก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” จื่อหยางเทียนจุนว่า “ถ้าฉางเหม่ยไม่ได้ทำนายผิด แล้วโชคชะตาแห่งหมิงมีนายแล้ว เจ้าคิดว่านายของมันคือใคร?”

“ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องเป็นคนของเผ่ามิ่งแน่นอน” เย่ชิวว่า “องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลาย ไหนจะมหาปุโรหิตกับองครักษ์โยวหมิงก็ล้วนตายหมดแล้ว ตอนนี้เบาะแสเดียวที่เหลืออยู่ก็คือ……”

ยังพูดไม่ทันจบ เย่ชิวก็หันขวับไปมองจื่อหยางเทียนจุน “ซือจู่ ท่านกำลังสงสัยว่าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวเสี่ยวเตี๋ยเหรอ?”

จื่อหยางเทียนจุนว่า “พวกระดับสูงของเผ่ามิ่งตายเรียบ เหลือก็แต่ตัวนางเท่านั้น”

“ยิ่งไปกว่านั้น ประตูแดนวิญญาณมีแค่ตัวนางคนเดียวที่เปิดได้ นั่นก็ยิ่งบอกชัดว่าบนตัวนางต้องมีความลับบางอย่าง”

“ต่อให้ถอยหลังไปอีกหมื่นก้าว สมมติว่าโชคชะตาแห่งหมิงไม่ได้อยู่บนตัวนาง ข้าว่านางก็น่าจะรู้ความลับบางอย่างอยู่ดี”

เย่ชิวพยักหน้าเบา ๆ รู้สึกว่าที่จื่อหยางเทียนจุนวิเคราะห์มานั้นมีเหตุผลอย่างยิ่ง

“ยัยเสี่ยวเตี๋ยคนนี้นิสัยซื่อและใจดี เดี๋ยวเจ้าไปคุยกับนางดี ๆ พยายามให้รู้ให้ได้ว่าที่แท้แล้วโชคชะตาแห่งหมิงอยู่ที่ไหนจะดีกว่า” จื่อหยางเทียนจุนเตือน “ถ้าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวนางจริง ๆ เจ้าต้องหาทางเอามาให้ได้”

“โชคชะตาแห่งหมิงสำคัญกับเจ้าถึงเพียงนั้น จะพลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้”

“ส่วนเรื่องเสี่ยวเตี๋ย ไว้ค่อยหาทางชดเชยนางทีหลังก็แล้วกัน”

“อืม” เย่ชิวขานรับเบา ๆ