บทที่ 3081: ข้ามแม่น้ำแห่งความมืด

เย่ชิวมองดูอักษรแปดตัวใหญ่บนศิลาจารึกแล้วแค่นยิ้มเย็นในใจ

โธ่เอ๊ย ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ? เดินมาถึงนี่แล้วค่อยได้เห็นศิลาจารึก แบบนี้มันจะเตือนคน หรือแค่ตั้งใจขู่ให้คนกลัวกันแน่?

"พี่เย่ ตอนนี้ทำยังไงดีคะ?" เสี่ยวเตี๋ยก็เห็นตัวอักษรบนศิลาจารึกเหมือนกัน หน้าเล็ก ๆ ซีดเผือดด้วยความตกใจ

"ไหน ๆ ก็มาถึงตรงนี้แล้ว ก็เดินหน้าต่อไปเถอะ" เย่ชิวพูด

โชคชะตาแห่งหมิงยังไม่ตกมาอยู่ในมือ เขาไม่มีเหตุผลจะถอยกลับไปเฉย ๆ

"เธอไม่ต้องกลัว ฉันจะปกป้องเธอเอง" เย่ชิวเอ่ยปลอบด้วยเสียงแผ่วเบา

"อือ" เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าเบา ๆ ความหวาดกลัวบนใบหน้าลดลงไปเล็กน้อย

จากนั้น ทั้งสองก็เดินผ่านศิลาจารึก ไปตามทางเดินหินดำลึกเข้าไปข้างหน้า

เดินไปได้สักพัก

หมอกวิญญาณบนทางยิ่งหนาขึ้นเรื่อย ๆ จนแม้แต่ระยะครึ่งเมตรข้างหน้าก็มองแทบไม่เห็น

ดวงตาสวรรค์ของเย่ชิวก็ใช้การไม่ได้แล้ว

หรือจะว่าไป ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่ ดวงตาสวรรค์ของเขาก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างบดบังไว้ตลอด

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยจึงต้องจับมือกันแน่น ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

จู่ ๆ ลมเย็นระลอกหนึ่งก็พัดกระหน่ำ หมอกหนาข้างหน้าถูกกวาดหายไปในพริบตา

พอเห็นสภาพตรงหน้าเสี้ยวหนึ่ง เสี่ยวเตี๋ยก็เผลอสูดลมหายใจเย็นฮึดหนึ่งด้วยความตกใจ เพราะห่างจากปลายเท้าพวกเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร กลับกลายเป็นหน้าผาชันลงไป

ตอนนี้เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยยืนอยู่ตรงริมหน้าผา พอชะโงกหน้ามองลงไปก็เห็นว่าหน้าผาราวกับถูกมีดและขวานขนาดยักษ์เฉือนผ่า หน้าผาตัดตรงดิ่งลงเบื้องล่าง ผนังหินโล่งเปลือยไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้น ราวถูกกาลเวลากัดกร่อนกลืนกินเอาความมีชีวิตชีวาไปจนหมดสิ้น

ใต้หน้าผาเป็นแม่น้ำสายใหญ่ สายน้ำดำสนิทลึกเร้นราวหมึกที่ขยี้ไม่จาง ข้นคลั่กอย่างกับสามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้

ผิวน้ำสงบเงียบราวสระน้ำที่ตายแล้ว ไร้แม้แต่ระลอกคลื่น แต่กลับแผ่กลิ่นอายแห่งความเงียบงันชวนขนหัวลุก คล้ายซ่อนเร้นอันตรายที่ไม่อาจคาดเดาไว้นับไม่ถ้วน

ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำสายใหญ่ก็เป็นหน้าผาโล้น ๆ เช่นกัน ผนังหินชันดิ่งพุ่งขึ้นสู่ทะเลเมฆ ตั้งตระหง่านตรงข้ามกับหน้าผาฝั่งนี้ ราวกับเป็นม่านพลังธรรมชาติที่ขวางกั้นไว้

ระยะห่างระหว่างหน้าผาสองฝั่งราวร้อยจั้ง

อากาศรอบด้านเหมือนถูกบรรยากาศประหลาดนี้ทำให้ข้นเหนียว ไม่มีลมแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้รู้สึกเย็นซึมลึกขึ้นมาจากในกระดูกทีละระลอก

บริเวณริมหน้าผาที่เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยยืนอยู่นั้น มีไอเย็นหม่นหนาทึบปกคลุม ไอเย็นเหล่านั้นขุ่นคลักราวหมอกควันจับต้องได้ ค่อย ๆ พันเกี่ยวเวียนวนอยู่รอบตัวพวกเขา แล้วไม่วายบิดเบี้ยวกลายเป็นรูปร่างพิกลพิการนานาชนิด ราวกับมีดวงตาที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองดูพวกเขาอยู่ในความมืด

ก้อนหินดำริมหน้าผาถูกไอเย็นห่อหุ้มไว้ แวววาวด้วยแสงเยียบเย็นคล้ายผี ทำให้รู้สึกเหมือนก้อนหินเหล่านี้ได้รับพลังชั่วร้ายบางอย่างมาสิงสถิต

ท่ามกลางบรรยากาศที่ตายสนิทนี้ บางคราวก็มีเสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา ฟังคล้ายเสียงสะอึกสะอื้นอยู่ไกลแสนไกล อีกทีก็เหมือนเสียงสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ไม่รู้จักกำลังกัดฟันกรอดอยู่ในความมืด

เสียงเหล่านี้สะท้อนก้องไปมาในหุบเขาอันเวิ้งว้าง ยิ่งขับเน้นความอับทึบชวนสยองจนหนังศีรษะชา

เย่ชิวกวาดตามองโดยรอบ ก็พบว่าเบื้องหน้ามีเพียงแม่น้ำสายใหญ่นี้เท่านั้น ไม่มีทางอื่นให้เลือกเลย

พูดอีกอย่างก็คือ ทางเดียวที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา มีแค่ข้ามแม่น้ำไปเท่านั้น

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น เพ่งมองแม่น้ำสายใหญ่ตรงหน้าอย่างละเอียด หวังจะหาคำใบ้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับการข้ามฝั่ง

ทว่าเหนือผิวน้ำ มีเพียงความดำมืดที่ตายสนิทเท่านั้น ไม่เห็นอะไรอื่นอีกเลย

"ฟิ้ว!"

เย่ชิวดีดนิ้วปล่อยพลังกระบี่เส้นหนึ่งพุ่งลงสู่แม่น้ำสายใหญ่ แต่ผิวน้ำไม่แม้แต่จะกระเพื่อม พลังกระบี่กลับถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เสี่ยวเตี๋ยยืนอยู่ข้าง ๆ เกาะแขนเย่ชิวแน่น ร่างกายสั่นระริกน้อย ๆ แววตาเอ่อไปด้วยความหวาดกลัว

"พี่เย่ น้ำในแม่น้ำนี้ดูน่ากลัวจังเลย เราจะข้ามไปยังไงดีคะ?" น้ำเสียงของเสี่ยวเตี๋ยแฝงเสียงสะอื้นเอาไว้เล็กน้อย

เย่ชิวตบไหล่เสี่ยวเตี๋ยเบา ๆ ปลอบว่า "ฉันว่าดินแดนต้องห้าม既然ตั้งแม่น้ำเส้นนี้ไว้ ก็ต้องมีวิธีผ่านไปได้แน่นอน"

พูดจบ เย่ชิวก็หันมองโดยรอบอีกครั้ง ไม่ยอมให้พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย

จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่ามีก้อนหินดำก้อนหนึ่งริมหน้าผา เหมือนมีลวดลายเลือนรางสลักอยู่