บทที่ 3080: ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่ ผู้ใดล่วงล้ำต้องตาย

ในดวงตาของเย่ชิวฉายแววตะลึงงันขึ้นมา

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เงาดำทั้งห้าร่างนั่นจะเป็นมดขนาดยักษ์

มดตัวโตขนาดนี้ เขาไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อ

เขานึกในใจ ถ้าเจ้าพวกนี้โผล่ไปในโลกมนุษย์ คนคงได้ตกใจตายกันเป็นแถวแน่

“พี่เย่ เมื่อกี้พี่บอกว่าพวกมันเป็นมดเหรอ?” เสี่ยวเตี๋ยเอ่ยถาม

“อืม” เย่ชิวรับคำในลำคอ ก่อนพูดว่า “ก็แค่…ขนาดตัวมันใหญ่กว่ามดทั่วไปเยอะเกินไปหน่อย”

เสี่ยวเตี๋ยเหมือนจะนึกอะไรออก พึมพำเบา ๆ ว่า “หรือว่านี่จะเป็นมดยมโลก?”

“ว่าไงนะ?” เย่ชิวไม่ได้ยินที่เธอบ่นชัด ๆ จึงถามย้ำ

เสี่ยวเตี๋ยตอบว่า “พวกมันอาจจะเป็นมดยมโลกก็ได้”

“มดยมโลก?” เย่ชิวประหลาดใจเล็กน้อย “เธอรู้จักมันด้วยเหรอ?”

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้า ก่อนเอ่ยว่า “ฉันเคยได้ยินรองผู้อาวุโสที่สองพูดไว้ ว่าเมื่อก่อนเผ่ามิ่งของเราเคยมีสัตว์ร้ายชนิดหนึ่งชื่อมดยมโลก มันชอบกินเนื้อคนกับกระดูกคน แต่ตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านมาไม่เคยมีใครได้เห็นอีกเลย ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะมีถึงห้าตัว”

ทันใดนั้น มดยักษ์ทั้งห้าอ้าปากกว้างน่ากลัวคำรามใส่เย่ชิว เสียงคำรามดังก้องอย่างกับฟ้าร้องไกล ๆ สั่นสะเทือนจนแม้แต่อากาศรอบด้านยังสั่นหึ่ง ทำเอาใบหน้าเสี่ยวเตี๋ยซีดขาวยิ่งกว่าเดิม

เย่ชิวรีบดึงเสี่ยวเตี๋ยมาไว้ด้านหลัง เอ่ยปลอบเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน”

คำพูดเพิ่งหลุดปาก มดตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน เปิดฉากโจมตีเย่ชิวก่อนทันที

มดตัวนั้นเร็วอย่างเหลือเชื่อ ขาคู่หน้าที่หนาและแข็งแรงราวเคียวขนาดยักษ์คู่หนึ่ง ฟันฟาดลงมาใส่เย่ชิวอย่างสุดแรง

ดวงตาของเย่ชิวฉายประกายแข็งกร้าว เขายืนอยู่ที่เดิมแล้วซัดหมัดออกไปเต็มแรง กระแทกเข้าที่กลางหลังของมดยักษ์ตัวนั้น

“กัง!”

หมัดของเย่ชิวเหมือนกระแทกใส่เหล็กดำแข็งกล้า เปลวไฟกระจายพร่างในพริบตา

กลับมองมดตัวนั้นอีกที มันแค่กลิ้งไปกับพื้นไม่กี่ตลบ จากนั้นก็เด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

การปะทะหมัดเดียวเมื่อครู่ ทำให้เย่ชิวรู้ชัดว่าพวกมดพวกนี้ไม่เพียงมีกำลังมหาศาลเกินคาด ผิวหนังยังแข็งผิดมนุษย์มนา แถมยังมีพลังในระดับราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดอีกด้วย

ในขณะนั้นเอง มดที่เหลืออีกสี่ตัวเห็นเหตุการณ์ก็แตกแถวออกจากกัน โจมตีอ้อมมาจากทิศต่าง ๆ ล้อมเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยไว้ตรงกลาง

เย่ชิวไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลัง สีหน้าเยือกเย็น แค่เดรัจฉานไม่กี่ตัว เขาไม่คิดจะใส่ใจเลยสักนิดเดียว

เสี่ยวเตี๋ยหลบอยู่ด้านหลังเย่ชิว ในใจทั้งหวาดกลัวทั้งรู้สึกผิด ถ้ารู้แบบนี้ ตั้งแต่แรกเธอคงไม่ลงมาข้างล่าง ป่านนี้เธอกลายเป็นตัวถ่วงของเย่ชิวไปเต็ม ๆ แล้ว

“พี่เย่ ขอโทษนะ เป็นฉันที่ถ่วงพี่ไว้” เสี่ยวเตี๋ยเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นอะไร แค่เดรัจฉานไม่กี่ตัวเอง เธอไม่ต้องโทษตัวเองหรอก” เย่ชิวพูดจบ ร่างกายก็พลันแผ่ออกมาซึ่งแสงทองคำเจิดจ้า กระแสพลังอำนาจอันรุนแรงแผ่ซ่านออกไปโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง

ชั่วขณะนั้น เย่ชิวดูประหนึ่งเทพสงครามสวมเกราะทองคำ!

“เดรัจฉานกระจอก ๆ แค่นี้ ยังกล้ามาขวางทางฉัน รนหาที่ตายจริง ๆ”

สิ้นคำ เย่ชิวก็ซัดหมัดออกไปทันที

ในทันใด มดยมโลกที่อยู่ใกล้เขาที่สุดตัวหนึ่งถูกหมัดอัดปลิวลอยออกไป ร่างมันยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็ถูกพลังกระบี่สายหนึ่งพุ่งเจาะทะลุกะโหลกศีรษะเข้าไป

“ตุบ!”

ร่างมหึมาของมดยมโลกกระแทกลงพื้น นอนนิ่งไร้สุ้มเสียง

ผู้ฝึกบำเพ็ญระดับพลังเดียวกัน ยังไม่ใช่คู่มือของเย่ชิว แล้วเดรัจฉานตัวหนึ่งจะเอาอะไรไปสู้?

มดยมโลกอีกตัวหนึ่งเห็นเย่ชิวฆ่าพวกเดียวกันต่อหน้าต่อตา ก็เหมือนจะเดือดดาลสุดขีด มันเชิดหัวสูงส่งเสียงกรีดร้องแหลมจัด แล้วทั้งร่างก็พุ่งใส่เย่ชิวราวกระสุนปืนใหญ่

เย่ชิวไม่เสียเวลาพูดคำใด ซัดหมัดสวนออกไปตรง ๆ

ทันใดนั้น แสงสีทองพุ่งแตกจากหมัดของเขา ราวกับมังกรเทพตัวหนึ่งพุ่งทะยานออกมา

“ตูม!”