บทที่ 3079: เหยียบย่างสู่ทางวิญญาณ!

หลินต้าหนiaoเบิกตาโพลง หน้าตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “ไม่เคยดูออกเลยนะ ปกติเสี่ยวเตี๋ยแค่พูดก็หน้าแดงแล้ว อยู่ดี ๆ ทำไมถึงกล้าขนาดนี้ล่ะ?”

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แกล้งแซวว่า “นี่แหละ พลังของความรัก”

หลินต้าหนiaoกดเสียงถามเบา ๆ ว่า “พี่สอง หมายความว่ายังไง เสี่ยวเตี๋ยคุณหนูนี่ถึงกับตกหลุมรักพี่ใหญ่จริง ๆ เหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ไม่งั้นนางจะโดดตามลงไปทำไมล่ะ?”

หลินต้าหนiaoว่า “แต่ก็ว่าอยู่…”

“แกอยากจะบอกว่า หน้าตาเสี่ยวเตี๋ยคุณหนูมันไม่คู่ควรกับไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่นใช่ไหม?” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าจริงจัง “บอกไว้เลยนะ ขอแค่ค่านิยมและมุมมองชีวิตไปทางเดียวกัน ไม่ต้องพูดถึงหน้าตาหรอก ต่อให้เรื่องเพศก็ไม่ใช่ปัญหา”

หลินต้าหนiaoได้ยินแล้วรีบถอยห่างออกไป มองจางเหมยเจินเหรินด้วยสายตาตื่นตระหนก

ในใจคิดว่า พี่สองจะมีรสนิยมแปลก ๆ รึเปล่าวะ?

“อย่ามามองข้าด้วยสายตาแบบนั้น ข้าเป็นคนเดินบนหนทางแห่งเต๋า ไม่ได้สนใจเรื่องผู้ชายด้วยกันหรอก”

จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็หันมองไปยังเหวลึก ตั้งใจจะลองตรวจดูสถานการณ์ของเสี่ยวเตี๋ย ทว่าหมอกวิญญาณเหนือเหวลึกนั้นหนาทึบ มองไม่เห็นอะไรเลย

“เสี่ยวเตี๋ยน่ะหุนหันพลันแล่นเกินไป”

“ถ้านางเป็นอะไรขึ้นมา เราจะเอาหน้าไปพบไอ้เจ้ากระต่ายน้อยได้ยังไง?”

“ยังไงซะ นางก็เป็นเจ้าหญิงของเผ่ามิ่งนะ!”

ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ หลังจากเสี่ยวเตี๋ยกระโดดลงไปแล้ว กลับไม่ถูกเด้งกระเด็นขึ้นมาเหมือนคนอื่น ๆ

สถานการณ์นี้ทำให้ทุกคนยิ่งงงไปกันใหญ่ ทำไมเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยถึงเข้าไปได้ แต่คนอื่นกลับเข้าไม่ได้?

ม่อเทียนจีเอ่ยอย่างไม่เข้าใจว่า “หรือว่าเหวลึกนี่จะยอมรับแค่พี่ใหญ่กับเสี่ยวเตี๋ย? แต่มันเป็นเพราะอะไรล่ะ?”

“เสี่ยวเตี๋ยคุณหนูเป็นเจ้าหญิงเผ่ามิ่ง บางทีเหวลึกนี่อาจเกี่ยวกับสายเลือดของนางก็ได้ แต่พี่ใหญ่ล่ะ ทำไมถึงก็เข้าได้เหมือนกัน…” อู่เชียนฟานก็เอ่ยข้อสงสัยในใจออกมา

ทุกคนช่วยกันออกความเห็นคนละคำสองคำ แต่ก็ยังหาเหตุผลที่ฟังขึ้นไม่ได้สักอย่าง

“หรือไม่ก็ เหวลึกนี่อาจจะไม่จำกัดเพศหญิงก็ได้” จางเหมยเจินเหรินว่า

คนพูดไม่ได้คิดอะไร คนฟังกลับคิดไปไกล

หนานกงเซียวเซียวพอได้ยินก็ทำตาเป็นประกาย “งั้นขอลองดูบ้าง!”

พูดจบ นางก็พุ่งตัวกระโดดลงไปในเหวลึก

ทว่าเพียงสองลมหายใจเท่านั้น หนานกงเซียวเซียวก็ถูกพลังบางอย่างที่รุนแรงมหาศาลดีดกระเด็นออกมาอย่างไร้ปรานี เหมือนคนก่อน ๆ ทุกประการ

ร่างของนางวาดเป็นเส้นโค้งบนท้องฟ้า ก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง มุมปากมีเลือดสดไหลซึมออกมา

จื่อหยางเทียนจุนสะบัดฝ่ามือเบา ๆ พลังอ่อนโยนสายหนึ่งประคองร่างของหนานกงเซียวเซียวให้ลอยขึ้นอย่างนุ่มนวล

“พี่สะใภ้ เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม?” หลินต้าหนiaoรีบถามพลางวิ่งเข้าไปหา

หนานกงเซียวเซียวหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าเบา ๆ “พลังนั่นแรงเกินไป ข้าเข้าใกล้ไม่ได้เลย”

เดิมทีทุกคนคิดว่า หนานกงเซียวเซียวในฐานะที่เป็นผู้หญิง อาจจะทำลายสถานการณ์ประหลาดนี่ได้ แล้วเข้าไปในเหวลึกอย่างปลอดภัย แต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด

“ดูท่าแล้ว เหวลึกนี่ไม่ได้เปิดเสรีให้ผู้หญิงหรอก” ม่อเทียนจีเอ่ยเสียงทุ้ม

“ท่านอาวุโส แล้วตอนนี้ทำยังไงต่อดี?” หนานกงเซียวเซียวหันไปถามจื่อหยางเทียนจุน

จื่อหยางเทียนจุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ถึงตอนนี้แล้ว พวกเราก็รออยู่ที่นี่กันเถอะ”

“ชางเซิงโชควาสนาเข้มข้น แถมบนตัวก็ยังมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ ไม่น่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นง่าย ๆ”

“พวกเจ้าไม่ต้องกังวลให้มากนัก”

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ ในตอนนี้พวกเขาช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ทำได้แค่รอเท่านั้น

……

ว่ากันถึงตอนที่เย่ชิวโดดลงไปในเหวลึก รอบด้านเต็มไปด้วยหมอกวิญญาณที่ม้วนตัวพลุ่งพล่าน หนาทึบราวกับจับต้องได้ ปิดบังทัศนวิสัยของเขาจนมองไม่เห็นอะไรเลย