บทที่ 3085: สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์

หุบเขาแห่งนี้ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาสี่ด้าน สิ้นหนทางไปต่อ เห็นชัดว่าเป็นสถานที่อันตรายถึงตาย

ทันใดนั้น เย่ชิวเงยหน้ามองท้องฟ้า

“ในเมื่อไม่มีทางเดิน ก็หาทางออกเองก็แล้วกัน”

เย่ชิวโอบเอวเสี่ยวเตี๋ย ทะยานพุ่งขึ้นฟ้า ตั้งใจจะบินออกจากหุบเขาแห่งนี้

แต่ร่างทั้งสองเพิ่งลอยขึ้นได้ไม่กี่เมตร ก็เหมือนมีแหขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นครอบลงมาจากฟ้า กดกระแทกพวกเขาตกกลับสู่พื้นอย่างรุนแรง

“โครม!”

ทั้งคู่ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

เย่ชิวสบถในใจ “เชี่ย ยังจะมาวางคาถาป้องกันอีก ว่างจนเพี้ยนไปแล้วรึไง!”

เขานึกยังไงก็นึกไม่ออกว่า คนที่ลงคาถาป้องกันไว้ตั้งแต่แรกคิดอะไรอยู่ ตอนเข้าหุบเขายังไม่เจออะไรแม้แต่นิดเดียว แต่ดันมาผุดอยู่กลางหุบเขาเฉย

ว่างจนไม่มีอะไรทำจริง ๆ

เสี่ยวเตี๋ยยังใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใบหน้าซีดเผือด เอ่ยถามว่า “พี่ใหญ่เย่ ตอนนี้ทำไงดี?”

“ถอยก่อน” เย่ชิวตอบโดยไม่ต้องคิด

เขาคิดจะถอยออกจากหุบเขานี้ก่อน แล้วค่อยอ้อมไปทางอื่น ดูยังไงนี่ก็เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้

พูดจบ เย่ชิวก็จูงเสี่ยวเตี๋ยหันหลังจะเดินกลับ ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขากลับต้องชะงักตะลึง—พวกเขาออกไปไม่ได้!

รอบหุบเขาถูกม่านคาถาป้องกันไร้รูปทรงครอบคลุมอยู่ พวกเขาราวกับตกลงไปในกับดักที่นักล่าวางไว้อย่างประณีต

เสี่ยวเตี๋ยรู้สึกได้ว่าเย่ชิวหยุดฝีเท้า ใจก็ยิ่งหวาดกลัว ถามเสียงสั่น “พี่ใหญ่เย่ พวกเรา...พวกเราออกไปไม่ได้แล้วเหรอ?”

“อย่ากลัว ยังไงต้องมีวิธีสิ”

ปากว่าอย่างนั้น แต่ในใจเย่ชิวรู้ดีว่าคาถาป้องกันคราวนี้เกรงว่าจะไม่ธรรมดาเลย

เขาไม่ลังเล เงื้อหมัดทุบใส่ด้านหน้าสุดแรง เพื่อจะลองเชิงดูความแข็งแกร่งของคาถาป้องกัน

“ตู้ม!”

หมัดพุ่งออกไป พลังอันรุนแรงกลับเหมือนจมหายลงทะเลใหญ่ ไม่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นสักนิด

เย่ชิวไม่ยอมแพ้ ดีดนิ้วส่งพลังกระบี่เส้นหนึ่งพุ่งออกไป

“ฟึ่บ!”

พลังกระบี่แหลมคมกรีดอากาศหวีดหวิว ราวสายฟ้าแลบ ประกายคมไร้ที่สิ้นสุด

ไม่คาดคิด เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา พลังกระบี่กลับดับหายไปอย่างเงียบงัน ราวกับมีอสูรยักษ์ที่มองไม่เห็นอ้าปากกลืนกินพลังทุกสายที่คิดจะทะลวงคาถาป้องกัน

“นี่มัน...”

ใบหน้าเย่ชิวเคร่งเครียดขึ้นทันที

เขารู้ชัดว่าคราวนี้ได้เจอเรื่องยุ่งยากใหญ่เข้าแล้ว

“พี่ใหญ่เย่ พวกเรายังออกไปได้อยู่ไหม?” เสี่ยวเตี๋ยเบียดกายแนบข้างเขาแน่น แต่ในดวงตาไม่เหลือความหวาดกลัวอีก

ในใจเธอคิดว่า แค่ได้อยู่กับพี่ใหญ่เย่ ต่อให้ต้องตายติดแหง็กอยู่ที่นี่ ก็ไม่เป็นไร

“พวกเราต้องออกไปได้แน่”

ขณะพูด เย่ชิวก็กวาดตามองรอบด้าน พยายามหาแห่งที่คาถาป้องกันอ่อนที่สุด สายตากวาดสำรวจทุกซอกมุมของหุบเขา ไม่ยอมปล่อยจุดบกพร่องเพียงน้อยนิดหลุดรอด

เขาบังคับใจให้สงบ เพ่งสมาธิรับรู้ถึงคลื่นไหวของคาถาป้องกัน หวังจะอาศัยจุดนั้นหาทางแก้

ทว่าแม้จะมีพลังบำเพ็ญเพียรระดับเขา กลับยังสัมผัสตัวตนของคาถาป้องกันนี้ไม่ได้เลย

ไม่ต้องสงสัยเลย ผู้ที่วางคาถาป้องกันนี้ต้องมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงล้ำอย่างน่ากลัว

จะเอายังไงดีล่ะ?

เย่ชิวอดคิดไม่ได้ หรือว่าจะต้องเรียกเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิออกมา เผาคาถาป้องกันนี่ให้มอดไหม้?

แต่ไม่ทันได้ตัดสินใจ เสียงคำรามของมังกรก็พลันดังก้องสนั่นฟ้าดิน

“กร๊าดดด—”

เสียงมังกรลากยาว ลึกโหยหวนราวกับเสียงเรียกจากยุคโบราณ

“หืม?”