บทที่ 3086: หมายปอง

เย่ชิวกำลังจะยกศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ออกมา ทว่าไม่ทันได้ทำอะไร เลือดในกายกลับเดือดพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ในพริบตา

“นี่มัน…โลหิตล้ำค่ามังกรแท้!”

เย่ชิวตกตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าโลหิตล้ำค่ามังกรแท้จะคลุ้มคลั่งเอาตอนนี้

ชั่วพริบตาเดียว เลือดในกายเขาเหมือนแม่น้ำสายใหญ่ที่บ้าคลั่งคำรามดังครืนครั่นสะเทือนฟ้าดิน ขณะเดียวกัน ผิวกายก็ส่องประกายแสงทองคำเจิดจ้า เงามังกรพันวนรอบตัว ราวกับยกเขาขึ้นเป็นเทพสวรรค์

ทันใดนั้น มังกรแห่งความมืดก็สัมผัสได้ถึงแรงกดทับที่กดลงถึงวิญญาณจากตัวเย่ชิว

“เกิดบ้าอะไรกันวะ?”

“ทำไมข้าถึงรู้สึกถูกกดจากเด็กเผ่ามนุษย์คนหนึ่งได้?”

“สายเลือดของมัน…”

ดวงตามังกรแห่งความมืดเบิกกว้าง มองเย่ชิวอย่างไม่อยากเชื่อ

“โลหิตล้ำค่ามังกรแท้!”

“นี่…เป็นไปได้ยังไง!”

“โลหิตล้ำค่ามังกรแท้มาอยู่บนตัวเด็กเผ่ามนุษย์ได้ยังไง!”

หัวใจมันสั่นระรัว แล้วก็เข้าใจฉับพลัน “ข้าถึงว่าทำไมถึงรู้สึกถูกกด… ที่แท้ก็การกดขี่สายเลือด!”

ทั่วหล้ามีเผ่ามังกรมากมาย เช่น มังกรเจียว มังกรฉิว มังกรแห่งความมืด…

แต่มังกรพวกนั้นนับได้แค่ “มังกรปลอม”

มีเพียงเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออกเท่านั้นที่เป็นมังกรแท้ และมีเพียงพวกมันที่ครอบครองโลหิตล้ำค่ามังกรแท้!

เพราะเหตุนี้ เผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออกจึงเป็นราชันแห่งเผ่ามังกร

แต่เมื่อหลายปีก่อน เจินหลงอี้จู้กลับหายสาบสูญ ผู้คนล้วนกล่าวกันว่าเจินหลงอี้จู้ถูกทำลายล้างไปนานแล้ว

ทว่า…มังกรแห่งความมืดฝันก็ไม่คิดว่าวันนี้ ณ ที่แห่งนี้ มันจะได้เห็นโลหิตล้ำค่ามังกรแท้กับตาตัวเอง

ยิ่งเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่—โลหิตล้ำค่ามังกรแท้กลับอยู่บนร่างเด็กเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง

และเด็กคนนี้ยังมีเพียงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเท่านั้น

หลังความตกตะลึง ดวงตามังกรแห่งความมืดก็วาบด้วยความปีติแทบบ้าคลั่ง ตื่นเต้นจนแทบหลั่งน้ำตา

“สวรรค์ยังเข้าข้างข้า!”

“ข้าติดอยู่ที่นี่นับหมื่นนับแสนปี คิดว่าจะตายคาที่… ใครจะคิดว่ากลับส่งวาสนาใหญ่หลวงมาให้ข้า!”

“แค่ข้ากลืนโลหิตล้ำค่ามังกรแท้เข้าไป ก็มีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ต่อให้พิสูจน์มหาธรรมไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ยังกลายเป็นเจินหลงอี้จู้ได้!”

มันกลั้นไม่อยู่แล้ว ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่าๆๆ…”

ร่างมหึมาขดวนในหุบเขา เกล็ดสีทองส่องวาบแสบตา อำนาจน่าหวาดผวา

เย่ชิวสัมผัสได้ว่าโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ในกายกำลังพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามกดไว้ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็กดไม่ลง

ยิ่งได้ยินมังกรแห่งความมืดหัวเราะ ยิ่งทำให้ในใจเขากระวนกระวายไม่เป็นสุข

“ตูม!”

มังกรแห่งความมืดสะบัดหางแบบมังกรเทพ เงยหัวสูงแล้วก้มลงมองเย่ชิว “เด็กน้อย ส่งโลหิตล้ำค่ามังกรแท้มาให้ข้า ข้าจะเมตตาเหลือศพให้เจ้าทั้งร่าง”

“ฝันไปเถอะ” เย่ชิวกล่าวเสียงเย็น พลังชี่ในกายหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง เงามังกรสีทองพันรอบตัวเขาแน่น ราวกับมังกรแท้กำลังจะทะลวงออกจากร่าง

มังกรแห่งความมืดเห็นแล้วก็แค่นเสียงเหยียด “แค่เด็กเผ่ามนุษย์ ต่อให้มีโลหิตล้ำค่ามังกรแท้แล้วไง? วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า ‘พลังที่แท้จริง’ คืออะไร!”

คำยังไม่ทันจบ มันก็อ้าปากกว้าง พ่นลมหายใจมังกรสีดำพุ่งทะยานตรงใส่เย่ชิว

ในลมหายใจมังกรนั้นอัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างไร้ขอบเขต ราวจะกลืนทั้งหุบเขาให้สิ้น

เย่ชิวขยับร่างฉับพลัน หายวับจากจุดเดิม

ลมหายใจมังกรพุ่งกระแทกตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ดังสนั่น พื้นดินถูกเจาะเป็นหลุมลึกมหึมา เศษหินกระเด็นกระจาย ฝุ่นควันคลุ้งเต็มไปหมด

“พี่เย่!” เสี่ยวเตี๋ยร้องลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

ทว่าในม่านฝุ่น ร่างเย่ชิวกลับปรากฏขึ้นอีกฝั่งโดยไร้รอยบาดเจ็บ