บทที่ 3087: พระสวามีแห่งเผ่ามิ่ง

เมื่อได้ยินคำของเสี่ยวเตี๋ย เย่ชิวทั้งซาบซึ้งทั้งจนพูดไม่ออก การกระทำของนางทำให้เขาซึ้งใจ แต่ประโยคที่ว่าจะขอตายไปพร้อมกันนี่สิ... ในใจเขาได้แต่บ่นว่า ใครจะอยากตายด้วยกันล่ะ

“เสี่ยวเตี๋ย หลบไป” เย่ชิวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“พี่ใหญ่เย่ ไม่ว่าท่านจะพูดอะไร ข้าก็จะไม่หลบ” แม้ร่างของเสี่ยวเตี๋ยจะบอบบาง ทว่าเสียงกลับหนักแน่นเป็นพิเศษ “จะตายก็ตายด้วยกัน”

เย่ชิว “...”

ทันใดนั้น เย่ชิวก็แอบส่งเสียงลับถึงเสี่ยวเตี๋ยว่า “เดี๋ยวอีกสักพักเจ้าหนีไปก่อน ข้ามีวิธีจัดการมังกรแห่งความมืด ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นอะไรหรอก”

เสี่ยวเตี๋ยหันกลับมามองเขาอย่างแคลงใจ ราวกับกำลังถามว่า พี่ใหญ่เย่ ท่านจะไม่หลอกข้าใช่ไหม?

“จริงสิ” เย่ชิวส่งเสียงลับซ้ำอีกครั้ง “เจอลืมไปแล้วหรือว่าบนตัวข้ามีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์อยู่? แม้แต่มหาอาวุโสยังไม่อาจทำอะไรศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้ แค่เจ้ามังกรตัวเดียวจะไปสู้อะไรกับศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้”

พอได้ยินดังนั้น ดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

ถัดจากนั้น เย่ชิวหันไปพูดกับมังกรแห่งความมืดว่า “เจ้าต้องการโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ใช่ไหม? ได้ ไม่มีปัญหา ข้าให้โลหิตล้ำค่ามังกรแท้แก่เจ้าได้ แต่เจ้าต้องรับปากข้าหนึ่งเงื่อนไขก่อน”

มังกรแห่งความมืดหัวเราะเยาะ “เจ้าเป็นแค่คนที่ใกล้จะตาย ยังมีสิทธิ์อะไรจะมาต่อรองเงื่อนไขกับองค์นี้? รู้เรื่องก็รีบส่งมอบโลหิตล้ำค่ามังกรแท้มาเร็ว ๆ”

เย่ชิวไพล่มือไว้ด้านหลัง แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับหอกพุ่ง ตั้งตระหง่านเผชิญหน้ากับนัยน์ตามังกรแห่งความมืด “ถ้าไม่รับปากเงื่อนไขของข้า งั้นข้าก็ทำลายโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ทิ้งเสีย”

“เจ้ากล้า—”

“ลองดูสิว่าข้ากล้าหรือไม่!”

คนหนึ่งหนึ่งมังกรยืนประจันหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายมังกรแห่งความมืดก็ยอมอ่อนข้อ

“ว่ามา!” มังกรแห่งความมืดกล่าว

เย่ชิวเอ่ยว่า “เจ้าส่งพวกเราออกไปจากดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่ ข้าก็จะมอบโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ให้เจ้า”

ในสภาพการณ์ตอนนี้ เอาชีวิตรอดสำคัญที่สุด

เย่ชิวคิดไว้แล้ว ขอเพียงมังกรแห่งความมืดกล้าออกจากดินแดนต้องห้าม เขาก็สามารถเชิญจื่อหยางเทียนจุนให้ลงมือช่วย อีกทั้งตัวเขาเองยังมีหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหกใบติดกาย ไม่เชื่อหรอกว่าจะฆ่ามังกรแห่งความมืดไม่ได้

แต่ถ้ามังกรแห่งความมืดไม่ยอมออกไป ใช้วิธีใดก็ได้ส่งเขากับเสี่ยวเตี๋ยออกไปให้พ้นเขตดินแดนต้องห้าม ถึงตอนนั้นมีจื่อหยางเทียนจุนคุ้มกันพวกเขา จะกลัวอะไรอีก

ส่วนโลหิตล้ำค่ามังกรแท้…

เย่ชิวไม่มีทางให้มังกรแห่งความมืดแน่นอน!

นั่นคือของที่จักรพรรดิมังกรมอบให้เขา แถมหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสายเลือดของเขามานานแล้ว จะให้คนอื่นได้อย่างไรกัน

ทว่าที่เย่ชิวไม่ทันคาดคิดก็คือ มังกรแห่งความมืดนั้นเจ้าเล่ห์นัก

“เงื่อนไขนี้ข้าไม่รับ ถ้าอยากให้ข้าตอบตกลง เจ้าต้องเอาโลหิตล้ำค่ามังกรแท้มาให้เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกัน”

ในใจเย่ชิวแค่นหัวเราะ เจ้าให้ข้ามอบโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ให้เจ้าในวินาทีนี้ แล้ววินาทีหน้าก็ฆ่าข้าใช่ไหม

คิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหลอกง่ายหรือไง!

“งั้นข้าขอเปลี่ยนเงื่อนไข” เย่ชิวชี้ไปที่เสี่ยวเตี๋ย แล้วพูดกับมังกรแห่งความมืดว่า “ส่งนางออกไปจากดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่”

ดวงตาใหญ่โตของมังกรแห่งความมืดมองสลับไปมาระหว่างเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยอยู่หลายรอบ ก่อนจะถามว่า “ไอ้หนุ่ม เจ้ากับเจ้าหญิงเป็นความสัมพันธ์แบบใดกัน?”

“ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า” เย่ชิวตอบ “เจ้าส่งนางออกไปจากดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่ ข้าก็จะมอบโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ให้เจ้า”

“มองไม่ออกเลยนะว่าเจ้าเด็กนี่จะมีความรู้สึกผูกพันใช้ได้อยู่เหมือนกัน” มังกรแห่งความมืดหันไปถามเสี่ยวเตี๋ยอย่างกะทันหัน “เจ้าหญิง เขากับเจ้ามีความสัมพันธ์แบบไหน?”

เสี่ยวเตี๋ยตอบเสียงแผ่ว “เ…เพื่อน”

“แค่เพื่อนอย่างเดียวหรือ?” มังกรแห่งความมืดหัวเราะ “งั้นข้าก็เบาใจหน่อย”

“เบาใจอะไรของเจ้า?” ในใจเสี่ยวเตี๋ยยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

จู่ ๆ เสียงของมังกรแห่งความมืดก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ “ไอ้หนุ่ม องค์นี้บอกแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์มาต่อรองเงื่อนไขกับองค์นี้”

“โลหิตล้ำค่ามังกรแท้ ข้าจะต้องได้มา!”

พูดจบ มังกรแห่งความมืดก็อ้าปากกว้างอีกครั้ง ลมหายใจมังกรสีดำสายหนึ่งพวยพุ่งออกมา พลังของลมหายใจมังกรเส้นนั้นดุจดั่งกระแสน้ำเชี่ยวสีดำที่ถาโถมไปข้างหน้า ทุกที่ที่พัดผ่าน แม้แต่ช่องว่างก็ราวกับถูกฉีกขาด ส่งเสียง “จี๊ด จี๊ด” ไม่ขาดสาย

เชี่ยเอ๊ย!

เย่ชิวคว้าแขนเสี่ยวเตี๋ยไว้แน่น ใช้วิชาตัวเบาอันลึกล้ำหลบพ้นการโจมตีครั้งนั้นของมังกรแห่งความมืดไปได้อย่างฉิวเฉียด