บทที่ 3094: คิดจะสู้กับข้า พวกเจ้ายังอ่อนนัก

“อย่ามัวชักช้า รีบพาไปสิ!” เย่ชิวเร่งเร้า

มังกรแห่งความมืดได้แต่จำใจ เดินนำเข้าไปในถ้ำก่อน

เย่ชิวจูงมือเสี่ยวเตี๋ยไว้แน่น กำชับเสียงเบา “ตามฉันให้ติด อย่าพลาดเป็นอันขาด”

เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าหนัก ๆ “รู้แล้วค่ะ พี่เย่ชิว”

ทั้งสามก้าวเข้าสู่ถ้ำภูเขา ทันใดนั้นกระแสความเย็นเยียบอับทึบก็พุ่งเข้าปะทะราวกับเหยียบย่างเข้าสู่โลกที่ถูกลืมเลือน เต็มไปด้วยความตายและความเงียบงัน

ภายในถ้ำภูเขามืดมิดราวกับหมึกดำ ยื่นมือออกไปยังมองไม่เห็น นิ้วลมหนาวหอนหวีดพัดวูบไปมา แฝงกลิ่นอายอันเย็นเยียบอำมหิต เสียงที่ดังขึ้นคล้ายเสียงร่ำไห้โหยหวนของวิญญาณ ทำเอาขนลุกซู่ ราวกับถูกโยนลงไปอยู่กลางยมโลกก็ไม่ปาน

เสี่ยวเตี๋ยสะดุ้งเฮือกทั้งตัว หน้าเผือดซีด มือที่จับเย่ชิวอยู่ยิ่งกำแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือของเขา

เย่ชิวสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของนาง จึงเอ่ยปลอบเสียงต่ำ “ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน”

พูดจบ ปลายนิ้วของเขากระดิกเล็กน้อย เปลวเพลิงพิเศษสีแดงก็ค่อย ๆ ผุดลอยออกมา แสงสว่างอ่อนโยนแต่ชัดเจนของมันขับไล่ความมืดรอบด้านในชั่วพริบตา ส่องให้เห็นหนทางเบื้องหน้าอย่างแจ่มชัด

เปลวเพลิงพิเศษเต้นระริกวูบวาบ แผ่ความอบอุ่นจาง ๆ ตัดกับบรรยากาศเย็นยะเยือกน่าสยองรอบตัวอย่างเด่นชัด

มังกรแห่งความมืดเดินนำอยู่ด้านหน้า ดวงตาทั้งคู่ทอแสงเขียวหม่นลึกลับ ในความมืดดูราวกับเปลวไฟวิญญาณสองดวง เจ้าตัวเหมือนไม่ได้เกรงกลัวความมืดมิดนี้เลยแม้แต่น้อย

เย่ชิวเดินตามหลังอย่างไม่วางใจ คอยสังเกตโดยรอบอยู่ตลอด มือข้างหนึ่งจูงเสี่ยวเตี๋ย อีกข้างกำหมัดแน่น พร้อมรับมือกับอันตรายที่อาจโผล่มาเมื่อไรก็ได้

พวกเขาเดินไปตามทางเดินลึกลับที่คดเคี้ยววนไปมา เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนในถ้ำภูเขาอันว่างเปล่า ฟังได้ชัดถนัดหูเป็นพิเศษ

ไม่รู้ว่าเดินอยู่นานเท่าไรแล้ว

จู่ ๆ ด้านหน้าก็ปรากฏประตูหินบานมหึมา

ประตูหินนั้นสกัดขึ้นจากหินดำก้อนใหญ่เพียงชิ้นเดียว ผิวหน้าถูกสลักเต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์และลวดลายโบราณลึกลับ เหล่าอักขระเวทมนตร์และลวดลายเหล่านั้นสะท้อนแสงจากเปลวเพลิงพิเศษเป็นประกายแปลกประหลาด ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวลับในกาลอดีต

“ข้ามประตูหินบานนี้ไป ก็จะได้เห็นของวิเศษแล้ว” มังกรแห่งความมืดหยุดเท้า ชี้ไปที่ประตูหินพลางเอ่ยขึ้น

เสียงของมันดังทุ้มต่ำเป็นพิเศษในถ้ำภูเขาอันเงียบงัน แฝงแววเคารพเกรงใจอยู่บางเบา

“งั้นจะยืนเอ๋อทำไมอีก เปิดประตูสิ!” เย่ชิวเอ่ย

มุมปากมังกรแห่งความมืดกระตุกทันที ในใจสบถ เวรเอ๊ย ข้าก็อุตส่าห์เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังระดับจวนจักรพรรดิคนหนึ่งนะ จะทำดีกับข้าหน่อยก็ไม่ได้รึไง?

ถึงในใจจะเต็มไปด้วยความคับข้อง แต่มังกรแห่งความมืดก็ทำได้แค่จำใจเดินเข้าไปข้างหน้าตามคำเร่งเร้าของเย่ชิว

ทว่าทันทีที่มันเข้าไปใกล้ประตูหิน แสงบนประตูก็พลันสว่างวาบ อักขระเวทมนตร์ที่แต่เดิมนิ่งสนิทเหมือนถูกปลุกให้มีชีวิต ชักไหลวูบวาบอย่างรวดเร็ว ทั้งบานประตูราวกับมีชีวิตขึ้นมา แผ่พลังประหลาดและยิ่งใหญ่น่าเกรงขามออกมาเป็นระลอก

“แย่แล้ว คาถาป้องกันบนประตูหินนี่ แรงกว่าคาถาป้องกันที่ปากถ้ำอีก!”

สีหน้ามังกรแห่งความมืดพลันแปรเปลี่ยน ในใจร้องโวยวายว่าซวยแล้ว

มันรู้ดี คาถาป้องกันนี้เป็นผลงานที่หมิงตี้บรรจงลงมือวางไว้เอง จะให้มาแก้ไขเอาง่าย ๆ น่ะไม่มีทาง

แต่ตอนนี้ธนูขึ้นสายแล้ว ถอยหลังก็ไม่ได้

มังกรแห่งความมืดสูดลมหายใจลึกข่มความไม่สบายใจในอก แล้วค่อย ๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้น

บนฝ่ามือของมันมีแสงสีเขียวหม่นวาบขึ้น นั่นคือพลังสายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในกายที่กำลังพลุ่งพล่าน

“แตก!”

มังกรแห่งความมืดคำรามต่ำ รวบรวมพลังทั้งตัวอัดลงสู่ฝ่ามือ ก่อนจะฟาดใส่อักขระเวทมนตร์บนประตูหินอย่างสุดแรง

“ตูม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น คล้ายฟ้าผ่าในถ้ำภูเขา ทว่าบนอักขระเวทมนตร์ของประตูหินกลับเพียงสั่นไหวเล็กน้อยเท่านั้น แสงกลับยิ่งสว่างเจิดจ้าขึ้น ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความไร้ความสามารถของมังกรแห่งความมืดอยู่

“มาอีก!” มังกรแห่งความมืดไม่ยอมแพ้ มันรวบรวมพลังขึ้นมาใหม่ ฟาดใส่ประตูหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่นาน เหงื่อเม็ดเล็กละเอียดก็ผุดขึ้นที่หน้าผากของมัน ก่อนจะไหลซึมจนตัวเปียกชุ่มเหงื่อไปทั้งร่าง

ยังไม่หมดเท่านั้น กำลังกายของมันก็ถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว

“มังกรแห่งความมืด นี่ไม่ได้กินข้าวมารึไง แรงถึงได้น้อยขนาดนี้?” เย่ชิวยืนดูอยู่ข้าง ๆ ยังไม่วายพูดแซว