บทที่ 3095: ดอกวิญญาณมายา (ตอนต้น)

เย่ชิวจูงเสี่ยวเตี๋ยเพิ่งก้าวผ่านประตูหินเข้าไป เสียงโครมดังสนั่นก็พลันดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันกลับไปมอง เห็นประตูหินปิดสนิทไร้ช่องโหว่

ชักจะแปลกแล้ว ประตูหินที่แตกยับไปแล้ว ทำไมถึงกลับมาสมบูรณ์เหมือนไม่เคยเป็นอะไร?

ทันใดนั้น เย่ชิวก็พลันนึกถึงมังกรแห่งความมืดขึ้นมา

‘แม่งเอ๊ย มังกรแห่งความมืดเล่นไม่ซื่อแน่’

ถึงมังกรแห่งความมืดจะยอมรับเสี่ยวเตี๋ยเป็นนาย ไม่กล้าลงมือกับเสี่ยวเตี๋ยตรง ๆ เพราะไม่งั้นตัวมันเองก็จะโดนแรงสะท้อนกลับตาย

แต่ถ้าเสี่ยวเตี๋ยกับเย่ชิวเกิดเป็นอะไรขึ้นมาในนี้ล่ะ ก็ไม่ใช่เรื่องที่มันต้องรับผิดชอบแล้ว

ถ้าเสี่ยวเตี๋ยตาย มันก็จะได้อิสรภาพคืน

แม้เย่ชิวจะระแวดระวังแล้วระวังอีก แต่สุดท้ายก็ยังพลาด ไม่คิดเลยว่ามังกรแห่งความมืดจะเล่นตุกติกตอนนี้

แต่พอคิดอีกที สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังระดับจวนจักรพรรดิอย่างมัน จะยอมให้ใครมาควบคุมง่าย ๆ ได้ยังไงกัน

เสี่ยวเตี๋ยตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หน้าใสซีดเผือด ซบตัวแน่นอยู่ในอ้อมอกเย่ชิว เสียงสั่นเครือ “พี่เย่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ล่ะ? ประตูหินแตกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกลับมาดีเหมือนเดิมได้ล่ะ?”

เย่ชิวไม่อยากให้เสี่ยวเตี๋ยกังวล จึงเอ่ยว่า “ตอนนี้ฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เธอไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะคุ้มกันเธอเอง”

ขณะเดียวกัน แววตาเย่ชิวก็ฉายแสงแห่งโทสะวาบขึ้นในส่วนลึก เขาสบถในใจ ‘มังกรแห่งความมืด แกรอไว้เลย ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ ไม่ได้ถลกหนังแกออกมาสักชั้น ฉันไม่ชื่อเย่!’

ฮัดเช้ย——

นอกประตูหิน มังกรแห่งความมืดดันจามออกมาหนึ่งที รู้สึกหนาววูบไปทั้งตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“อะไรของเราเนี่ย?”

“อยู่ดี ๆ ทำไมถึงรู้สึกใจคอไม่ดีแปลก ๆ?”

“หรือว่าจะเป็นไอ้หมอนั่น…”

มังกรแห่งความมืดส่ายหัวเบา ๆ พลางแค่นหัวเราะเย็น “ไหน ๆ ก็เข้าไปแล้ว ก็อย่าหวังจะได้ออกมาเลย”

“แม้ด้านในจะมีสมบัติล้ำค่าไร้เทียมทานสามชิ้นที่หมิงตี้ทิ้งเอาไว้ แต่สมบัติน่ะ ไม่ได้ได้มาง่าย ๆ หรอก”

“ไอ้หนู กล้าใช้ฉันงั้นเหรอ รอวันตายได้เลย!”

……

ด้านในประตูหิน

เย่ชิวค่อย ๆ ตั้งสติได้ จูงเสี่ยวเตี๋ยเดินลึกเข้าไปข้างในต่อ

ตลอดทางยังมืดมิด เขาจุดเปลวเพลิงพิเศษลุกวาบขึ้นมาที่ปลายนิ้ว ใช้แสงไฟนั้นส่องทางเบื้องหน้า

เดินไปได้สักพัก

ไม่นานนัก เบื้องหน้าก็ปรากฏประตูทองสัมฤทธิ์บานหนึ่งซึ่งดูเก่าแก่โบราณขึ้นมา

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยจ้องมองประตูทองสัมฤทธิ์ตรงหน้า ใจทั้งคู่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

บนบานประตูสลักลายรูปหน้าคนกายเป็นสัตว์ ใบหน้าบิดเบี้ยวชวนขนลุก พอถูกแสงเปลวเพลิงพิเศษส่องต้อง ก็ทอดเงาพิลึกพิลั่นลงบนพื้น ราวกับอีกเดี๋ยวจะมีชีวิตขึ้นมาได้ทุกเมื่อ ทำให้คนมองถึงกับขนลุกซู่

เสี่ยวเตี๋ยเห็นลวดลายพวกนั้นก็อุทานออกมา “หนึ่งร้อยแปดขุนพลพิทักษ์!”

“หมายความว่ายังไง?” เย่ชิวถาม

เสี่ยวเตี๋ยชี้ไปที่ลายบนบานประตู “พี่เย่ พวกนี้คือหนึ่งร้อยแปดขุนพลพิทักษ์ของเผ่ามิ่งเรา”

“ตำนานเล่าว่า บรรพชนคนแรกของเผ่ามิ่งมีนักรบอยู่ใต้บัญชาการหนึ่งร้อยแปดคน พวกเขาติดตามบรรพชนออกศึกสี่ทิศ ในที่สุดก็เปิดแดนยมโลกขึ้นมา เป็นขุนนางผู้มีคุณูปการของเผ่ามิ่งเรา”

“ดังนั้น คนรุ่นหลังจึงยกให้พวกเขาเป็นเทพผู้พิทักษ์ของเผ่ามิ่ง”

เป็นอย่างนี้นี่เอง

สายตาเย่ชิวกวาดสำรวจไปทั่วบานประตูทองสัมฤทธิ์ พยายามมองหาเค้าลางของคาถาป้องกันหรือกลไกที่ซ่อนอยู่

เขาค่อย ๆ เอื้อมมือออกไป พอปลายนิ้วแตะโดนประตูทองสัมฤทธิ์ ความเย็นเฉียบก็แล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นมาทั้งแขน จนเขาสะท้านวูบ

ขณะที่เย่ชิวกำลังจะก้มหน้าศึกษาประตูทองสัมฤทธิ์บานนี้ให้ละเอียด อยู่ ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

โครม——