บทที่ 3099: พลังบำเพ็ญเพียรพุ่งทะยาน (ตอนต้น)

เสี่ยวเตี๋ยมองผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนที่เย่ชิวส่งมายื่นตรงหน้า รีบโบกมือปฏิเสธพลางพูดอย่างร้อนรนว่า “พี่เย่ ผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนลูกนี้พี่ลำบากแทบตายกว่าจะเก็บมาได้ ฉันไม่เอาหรอก”

“อีกอย่าง ฉันตามพี่มาที่นี่ก็แค่อยากอยู่ข้าง ๆ พี่ ไม่ได้คิดจะมาขอของวิเศษอะไรจากพี่เลย”

“ก่อนหน้านี้อยู่ดี ๆ ก็ได้ดอกวิญญาณมายามา ฉันก็รู้สึกเกรงใจจะแย่อยู่แล้ว ผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนยังไงฉันก็รับไม่ได้จริง ๆ”

ดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยใสกระจ่างแน่วแน่ เต็มไปด้วยความจริงใจ

เย่ชิวกลับทำหน้าจริงจัง ยื่นผลไม้นั้นเข้ามาใกล้อีกครั้ง พลางพูดว่า “เสี่ยวเตี๋ย อย่าพูดแบบนั้นเลยนะ”

“เอาเข้าจริง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอพาฉันมาที่เผ่ามิ่ง ฉันจะมีปัญญาเจอของวิเศษพวกนี้ได้เหรอ”

“ผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนลูกนี้ เป็นของที่เธอสมควรได้ รับไว้เถอะ!”

“ฉันไม่เอา” เสี่ยวเตี๋ยยังดื้อดึง

เย่ชิวเห็นดังนั้นก็จงใจทำหน้าดุ แกล้งโกรธใส่ว่า “ถ้าเธอยังไม่รับอีก ฉันจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ”

เสี่ยวเตี๋ยสะดุ้งหน้าถอดสี มองเย่ชิวด้วยความหวาด ๆ พลางพูดว่า “พี่เย่ งั้นฉันรับก็ได้ พี่อย่าโกรธเลยนะ ได้ไหม”

“รับไปเร็วเข้า” เย่ชิวเร่ง

เสี่ยวเตี๋ยจึงจำใจยื่นมือมารับผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วสัมผัสเปลือกผลไม้เบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “พี่เย่ ขอบคุณนะ”

เย่ชิวมองเห็นเสี่ยวเตี๋ยรับผลไม้นั้นไป หน้าก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง ต่อจากนั้นก็พูดว่า “มังกรแห่งความมืดบอกว่า ผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนช่วยเพิ่มพลังบำเพ็ญเพียรได้ เดี๋ยวนี้วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเธอแข็งแกร่งมากแล้ว แต่พลังบำเพ็ญเพียรยังอ่อนอยู่ เผื่อว่าผลไม้นี่จะช่วยให้เธอทะยานขึ้นฟ้าในทีเดียวก็ได้”

เสี่ยวเตี๋ยได้ยินแล้วก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่ลังเลอีกต่อไป ก้มลงกัดผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนไปหนึ่งคำ

ชั่วพริบตาเดียว เนื้อผลไม้ก็ละลายทันทีที่เข้าปาก กลิ่นหอมหวาน濃แน่นกระจายไปทั่วปาก หอมติดฟันไปทั้งปาก

ตาของเสี่ยวเตี๋ยสว่างวาบขึ้นมาทันที รีบหันไปบอกเย่ชิวว่า “พี่เย่ พี่ลองชิมดูสิ รสชาติมหัศจรรย์สุด ๆ เลย”

ล้อเล่นหรือ นี่มันยาศักดิ์สิทธิ์อายุนับล้านปีนะ รสชาติจะไม่ดีได้ยังไงกัน

เย่ชิวแย้มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกัดผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนในมือตัวเองไปหนึ่งคำ

ทันใดนั้น พลังอันแข็งแกร่งแต่เปี่ยมความนุ่มนวลสายหนึ่งก็ไหลลงไปตามลำคอ แผ่ซ่านเข้าสู่แขนขาเส้นเอ็นทั่วร่าง

เย่ชิวสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังชี่ในร่างเริ่มหมุนเวียนเองราวกับถูกเติมชีวิตใหม่เข้าไป

“เสี่ยวเตี๋ย รู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนไปในร่างบ้างไหม” เย่ชิวถาม

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้า

“พลังชี่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเหรอ” เย่ชิวซักต่อ

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่มีเลย”

ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นสิ

ตามเหตุผลแล้ว ผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนเป็นยาศักดิ์สิทธิ์อายุนับล้านปี พลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยก็อ่อนมาก พอกินเข้าไปต้องมีปฏิกิริยาบ้างสิ

แต่ทำไมเสี่ยวเตี๋ยถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ

เย่ชิวรู้สึกไม่สบายใจนัก จับชีพจรเสี่ยวเตี๋ยขึ้นตรวจดู

แล้วก็พบว่า เป็นอย่างที่เสี่ยวเตี๋ยพูดจริง ๆ พลังชี่ของนางไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

“แปลกจริง หรือว่าเป็นเพราะพลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยอ่อนเกินไปกันแน่”

เย่ชิวขมวดคิ้ว แต่พอคิดได้แค่นั้น เสี่ยวเตี๋ยก็กลืนผลไม้ทั้งลูกหมดเกลี้ยง เหลือแค่เมล็ดผลลูกหนึ่งในมือ

เมล็ดของผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนไม่เหมือนเมล็ดผลไม้ทั่ว ๆ ไปที่เคยเห็น เนื้อนิ่มเด้งดึ๋งราวกับวุ้น แถมยังส่งกลิ่นหอมอ้อยอิ่งออกมา

“เสี่ยวเตี๋ย เมล็ดก็เป็นของดีนะ อย่าทิ้งให้เปลือง” เย่ชิวเตือน

เสี่ยวเตี๋ยได้ยินดังนั้นก็ไม่รีรอเลย รีบหยิบเมล็ดเข้าปากกินไปทันที

เย่ชิวก็กินผลไม้ส่วนที่เหลือจนหมดเช่นกัน ทันทีนั้นเอง พลังชี่ในกายก็เดือดพล่าน ล่องไหลไปตามเส้นลมปราณแปดสายสำคัญ เย่ชิวรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังของตนกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เขาอดหันไปมองเสี่ยวเตี๋ยไม่ได้ พบว่านางยังคงสีหน้าเรียบเฉย ดูท่าว่าจะยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรอยู่ดี

“หรือว่า เสี่ยวเตี๋ยไม่เหมาะจะฝึกบำเพ็ญเพียรจริง ๆ กันนะ”

จะว่าไปก็มีความเป็นไปได้อยู่เหมือนกัน