บทที่ 3105: ตามหาของวิเศษชิ้นที่สาม

“อ๊า...”

มังกรแห่งความมืดคำรามลั่นท่ามกลางสายฟ้าฟาด มันไม่เคยต้องเจ็บปวดรุนแรงเช่นนี้มาก่อน พลังสายฟ้าไม่เพียงทุบกระหน่ำร่างกาย แต่งั๊นตีกระแทกลงไปถึงวิญญาณ

เจ็บจนอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด เหมือนมีเข็มนับพันนับหมื่นเล่มจิ้มแทงไปทั่วทั้งตัว

“อ๊า... ข้าผิดไปแล้ว... โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ...”

มังกรแห่งความมืดทนไม่ไหวในที่สุด เริ่มร้องขอเมตตา

แต่เย่ชิวไม่สะทกสะท้าน มองมังกรแห่งความมืดดิ้นทุรนทุรายในสายฟ้าด้วยสายตาเย็นชา ในใจไร้เมตตาแม้แต่น้อย

เจ้ามังกรแห่งความมืดนี่ ก่อนหน้านี้ยังกล้าหลอกเล่นงานเขากับเสี่ยวเตี๋ย หากวันนี้ไม่ลงโทษเสีย ต่อไปใครจะรู้ว่ามันจะก่อเรื่องเพี้ยน ๆ อะไรอีก

“ฮึ ตอนนี้ถึงจะร้องขอชีวิต? สายไปแล้ว!”

เย่ชิวฮึดฮัด “จำเอาไว้ ทำผิดก็ต้องรับโทษ”

“ถ้าไม่เห็นว่ายังพอมีประโยชน์อยู่ ป่านนี้ข้าฆ่าเจ้าทิ้งไปนานแล้ว”

มังกรแห่งความมืดกลิ้งกลาดดิ้นรนท่ามกลางสายฟ้า เริ่มรู้สึกเสียใจกับทางเลือกของตนเอง

ถ้าก่อนหน้านั้นมันไม่คิดจะเล่นงานเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ย บางทีตอนนี้คงไม่ต้องลงเอยเช่นนี้

ทว่าตอนนี้เสียใจไปก็สายเกินไปแล้ว

มันทำได้เพียงฝืนทนรับโทษทัณฑ์อันเจ็บปวด ภายใต้การกระหน่ำของสายฟ้าเท่านั้น

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดสายฟ้าฟาดก็เริ่มสงบลงทีละน้อย

มังกรแห่งความมืดทั้งตัวไหม้เกรียม ล้มฟุบลงกับพื้น ลมหายใจรวยรินใกล้ขาดใจ

เย่ชิวเอ่ยเสียงเย็น “ตอนนี้รู้ว่าผิดหรือยัง ต่อไปหากเชื่อฟังดี ๆ ข้าจะคุ้มครองเจ้าให้ได้หรงฮวารุ่งเรืองมั่งคั่ง แต่ถ้ายังกล้าคิดทรยศอีกแม้แต่นิดเดียว ข้าจะทำให้เจ้ากระดูกยังไม่เหลือ”

มังกรแห่งความมืดได้ยินดังนั้น แววเคียดแค้นฉายวาบในดวงตา แต่มันก็รีบกลบเกลื่อนสีหน้านั้นอย่างรวดเร็ว

มันรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะปะทะกับเย่ชิว ต้องรักษาชีวิตเอาไว้ก่อน แล้วค่อยคิดหาทางภายหลัง

“ข้า... ข้าเข้าใจแล้ว...” มังกรแห่งความมืดเอ่ยอย่างอ่อนแรง “ต่อไป ข้าจะเชื่อฟังเจ้า...”

เพียะ!

พลังอำนาจไร้เทียมทานสายหนึ่งผุดขึ้นมากะทันหัน ฟาดเข้าเต็มแรงที่หน้ามังกรแห่งความมืด

ทันใดนั้น มันก็ถูกแรงที่มองไม่เห็นตบปลิวกระเด็นออกไป ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นดังโครม ฝุ่นดินกระจายโขมง

มันนอนคว่ำมึนงงอยู่กับพื้น ชั่วขณะถึงกับตั้งสติไม่ทัน

“รู้ไหมว่าทำไมข้าต้องตบเจ้า” เย่ชิวถาม

มังกรแห่งความมืดส่ายหน้าอย่างมึนงง

“เมื่อครู่ในใจเจ้าคิดอะไรอยู่” เย่ชิวพูด

อะไรนะ หรือว่าเจ้าหนูนี่อ่านใจข้าออก?

เป็นไป... ได้ยังไง!

เขาไม่ใช่ยัยเด็กนั่นเสียหน่อย จะไปรู้ได้ยังไงว่าข้าคิดอะไรอยู่ ต่อให้อย่างยัยเด็กนั่นเอง ก็ไม่แน่ว่าจะรู้ใจข้าทั้งหมด

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ มังกรแห่งความมืดหวาดผวาจนหัวใจสั่น

“เจ้าคิดหรือว่า แค่พูดสองสามคำ ก็ลบล้างความผิดที่ทำไว้ก่อนหน้าได้?” น้ำเสียงของเย่ชิวเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “ข้าเย่ฉางเซิงน่ะหรือ จะถูกหลอกง่าย ๆ แบบนั้น”

มังกรแห่งความมืดได้ยินเช่นนั้น ใจสะท้านหนาววูบ ฝืนทนความเจ็บปวดทั่วร่าง เงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเกรงขาม

จนถึงตอนนี้ มันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเย่ชิวอยู่ที่ตรงไหนกันแน่

“คุณชายเย่ ข้า... ข้า...” มังกรแห่งความมืดพูดติดขัด “ข้าแค่...”

“เจ้าแค่ไม่ยอมรับ เต็มอกด้วยความเคียดแค้น” เย่ชิวว่า “เจ้าคิดใช่ไหม ว่าตัวเองมีพลังระดับจวนจักรพรรดิ แถมยังเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์เผ่ามิ่ง แล้วจะให้ไปก้มหัวรับใช้เด็กน้อยคนหนึ่งเป็นนายได้ยังไง”

“เพราะอย่างนั้น ตอนเข้าไปในถ้ำภูเขา เจ้าถึงได้เล่นงานข้ากับเสี่ยวเตี๋ย หวังจะให้เราตายอยู่ข้างใน พออย่างนั้น เจ้าก็จะได้เป็นอิสระ”

“แม้เมื่อครู่นี้ หลังจากข้าลงโทษเจ้าแล้ว ใจเจ้าก็ยังเต็มไปด้วยความแค้น คิดจะรอโอกาสแก้แค้นภายหลัง”

“ข้าพูดผิดตรงไหนไหมล่ะ”

มังกรแห่งความมืดถึงกับลนลานสุดขีด

เพราะทุกอย่างที่เย่ชิวพูดมานั้น มันแค่คิดอยู่ในใจ ไม่เคยเอ่ยออกมาสักคำ

หรือว่าไอ้หนูนี่... มีความสามารถสอดแนมจิตใจคน?

คำถามนี้เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว มังกรแห่งความมืดก็ได้ยินเสียงของเย่ชิวดังขึ้นอีกครั้ง