บทที่ 3106: หยั่งรู้กระบี่

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยจูงมือกัน ก้าวเท้าเบาหวิวเลาะเลี้ยวไปในถ้ำภูเขา เดินวนไปวนมาราวกับกำลังหลงอยู่ในโลกมายา

แสงในถ้ำสลัวมัวมัว อัญมณีบนผนังหินส่องแสงระยิบระยับ ราวกับกำลังชี้ทางให้ทั้งคู่

ไม่รู้เดินมานานเท่าไร อยู่ ๆ ทัศนวิสัยเบื้องหน้าก็เปิดกว้าง ทั้งสองมาถึงส่วนในของถ้ำที่โอ่อ่าอย่างเหลือเชื่อ

ตรงกลางถ้ำ มียอดเขาใหญ่ลูกหนึ่งตั้งตระหง่าน สูงราวร้อยจั้ง ตัวภูเขาเป็นสีขาวทั้งก้อน เรียบลื่นดั่งกระจก ไม่มีกระทั่งหญ้าสักเส้นงอกอยู่

เสี่ยวเตี๋ยเงยหน้ามองยอดเขานั้น ดวงตาเป็นประกาย อุทานว่า “พี่เย่ ดูนั่นสิ”

เย่ชิวมองตามสายตานางไป เห็นบนหน้าผาเต็มไปด้วยลายสลักนับร้อยนับพันภาพ แต่ละภาพเป็นฉากของผู้คนกำลังร่ายรำวิชาดาบ

ท่วงท่าดาบบางกระบวนท่าดุดันรุนแรง บางกระบวนท่าอ่อนช้อยเหนียวแน่น บางท่ารวดเร็วดั่งสายลม บางท่าช้าเนิบดั่งพงไพร ทุกกระบวนท่าล้วนแตกต่างกัน ทว่ากลับประสานเป็นหนึ่งเดียว ไหลลื่นดั่งสายน้ำไม่ติดขัด

นั่นคือกระบวนท่าของวิชาดาบชุดสมบูรณ์หนึ่งชุด!

“นี่มัน…”

หัวใจเย่ชิวสะท้อนสะท้าน

ตัวเขาเองเชี่ยวชาญวิชาดาบอยู่แล้ว แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่ากระบวนท่าชุดนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

“นี่น่าจะเป็นวิชาดาบที่ท่านพ่อของข้าคิดสร้างขึ้นเองสินะ?” เสี่ยวเตี๋ยคาดเดา เสียงของนางแฝงความตื่นเต้น “พี่เย่ เรามาถูกที่แล้ว นี่แหละคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรก!”

“เอ๊ะ แล้วตรงนั้นคืออะไร?” สายตาเย่ชิวเลื่อนไปยังอีกฝั่งที่เชิงยอดเขา

ที่นั่นตั้งศิลาจารึกอยู่หนึ่งแท่ง

บนศิลาจารึกสลักอักษรเผ่าหมิงตัวเล็กถี่ยิบเต็มแผ่น

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยมองกันด้วยความสงสัยเต็มหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าศิลาจารึก

เสี่ยวเตี๋ยมองตัวอักษรบนศิลาจารึก ก่อนจะอ่านออกเสียงแผ่วเบา “เมื่อข้ายังเยาว์ หลงใหลดาบดุจคนบ้า ทุกครั้งที่เห็นจอมยุทธ์ถือดาบท่องทั่วหล้า ใจข้าล้วนโหยหาตามไปด้วย”

“บ้านยากไร้ ไร้ดาบดีไว้ติดกาย ไร้ซึ่งครูบาอาจารย์ให้ร่ำเรียน ทว่าจิตใจยังคงมุ่งมั่น ไม่เคยผ่อนปรนแม้แต่น้อย คิดอยากฝึกดาบเพื่อให้ร่างกายแข็งแกร่ง ยิ่งกว่านั้นอยากใช้ดาบพิทักษ์หนทางแห่งเต๋า ให้ชื่อเสียงขจรไปทั่วหล้า”

“เมื่อครั้งที่ข้าออกไปฝากตัวเป็นศิษย์ แบกสัมภาระเดินทางไกลนับพันลี้ จนไปถึงสำนักเต๋าบนภูเขาแห่งหนึ่ง”

“ในสำนักนั้นมีเต๋าอาวุโสรูปหนึ่ง เชี่ยวชาญวิชาดาบ ข้าได้ยินชื่อกิตติศัพท์มานาน จึงไปเคาะประตูขอเข้าพบ เต๋าอาวุโสเห็นความจริงใจแน่วแน่ของข้า จึงรับข้าเป็นศิษย์ อาจารย์เคร่งครัดและน่าเคารพ ข้ายืนรับใช้ซ้ายขวา ไม่กล้าเกียจคร้านแม้แต่น้อย”

“อาจารย์ถ่ายทอดพื้นฐานกระบี่วิชาให้ข้า กล่าวว่า ‘ดาบนั้น หาใช่เพียงศาสตราไม่ หากคือการต่อขยายของหัวใจ ผู้คิดฝึกดาบ ต้องฝึกใจให้ได้ก่อน’ ข้าได้ยินแล้วก็คล้ายได้ตื่นรู้ จึงจำคำนี้ใส่ใจไม่ลืม”

“ขณะนั้นเป็นฤดูหนาว หิมะกับลมกรรโชกโหมกระหน่ำในภูเขา ข้าตื่นเช้ามาฝึกดาบ มือแข็งจนแทบชาโดยไม่รู้สึก เท้าก้าวย่ำบนหิมะจนเปียกชื้น แต่กลับไม่รู้หนาว แสงกระบี่วูบไหว เต้นรำไปกับลมและหิมะ ส่วนใจของข้ากลับมั่นคงดุจศิลาผา”

“วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า วิชาดาบของข้าก็ค่อย ๆ แกร่งกล้าขึ้น ทว่าข้ายังรู้ดีว่ายังมีที่ที่ไปไม่ถึง จึงยิ่งเพิ่มความขยันหมั่นเพียรเข้าไปอีก”

“ข้าเคยได้ยินมาว่าบนเขามีสัตว์ร้ายออกอาละวาด ทุกคนต่างหวาดกลัว วันหนึ่ง ข้าเดินเดียวดายอยู่บนเขา ก็ได้พบสัตว์ร้ายจริง ๆ นัยน์ตาสัตว์ร้ายดั่งเพลิงโพลง คำรามพุ่งเข้ามา ข้าแม้ในใจจะหวั่นกลัว แต่เมื่อต้องดาบในมือ กับความมุ่งมั่นในอก จึงชักดาบเข้าปะทะ ศาสตรากับสัตว์ร้ายปะทะกันสะเก็ดไฟกระจาย ข้าอาศัยท่วงท่าพลิ้วไหวกับวิชาดาบแยบยล ตะลุมบอนกับมันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดสัตว์ร้ายก็ถอยหนีไป ข้าเหงื่อท่วมตัว ทว่าหัวใจกลับเอ่อท้นด้วยความยินดีและภาคภูมิ”

“ยามฝึกดาบ ข้าก็ไม่ลืมอ่านคัมภีร์เพื่อเข้าใจเหตุผล ฟังเรื่องเล่าจอมดาบตั้งแต่อดีตจนอุษาใหม่ ตรึกตรองจนได้ตื่นรู้ถึงแก่นแท้แห่งวิถีดาบ รู้ว่าดาบมิใช่ศาสตราแห่งการสังหาร แต่คือเครื่องมือแห่งการปกป้อง ข้ายินดีใช้ดาบพิทักษ์ผู้อ่อนแอ ใช้ดาบหยุดสงคราม ให้ความขัดแย้งบนโลกนี้น้อยลงสักส่วนหนึ่ง ให้ความสงบเพิ่มขึ้นอีกสักส่วนหนึ่ง”

“เรื่องในอดีตเลือนรางดุจควันหมอก บัดนี้ข้าแก่ชราลงแล้ว รวมเผ่าพันธุ์เป็นหนึ่งเดียว สำเร็จเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ทั้งวิชาดาบและพลังบำเพ็ญเพียรล้วนขึ้นสู่จุดสูงสุดดุจยอดผา”

“ย้อนมองหนทางฝึกดาบในวันวาน เต็มไปด้วยความลำบากนานัปการ ทว่าข้าไม่เคยเสียใจแม้แต่น้อย”

“แม้วันนี้ข้าจะแก่ชรา แต่ใจดาบยังคงอยู่ ข้าสังเกตวิชาดาบของร้อยสำนัก หลอมรวมสาระของดาบนับหมื่น สร้างเป็นคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรกเล่มนี้”

“หวังว่าคนรุ่นหลังจะได้ศึกษาวิชานี้ พิทักษ์เผ่าของเรา ล้วนสามารถยึดมั่นในเจตน์จำนงแห่งวิถีดาบ ใช้ดาบฝึกตน ใช้ดาบจัดระเบียบครอบครัว ใช้ดาบปกครองบ้านเมือง ใช้ดาบทำให้ทั่วหล้าสงบสุข และใช้ดาบปกป้องหมื่นเผ่าพันธุ์!”

ไม่มีลายเซ็นกำกับ

แต่เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยต่างก็รู้ดีว่า นี่คือข้อความที่หมิงตี้ทิ้งเอาไว้

ทั้งเล่าถึงประสบการณ์ในอดีตของเขา ทั้งตักเตือนคนรุ่นหลังให้ยึดเอาจิตวิญญาณแห่งวิถีดาบ เป็นพลังในการปกป้องหมื่นเผ่าพันธุ์