บทที่ 3108: ความหมายของแหวน

เสี่ยวเตี๋ยเอื้อมมือไปกำด้ามดาบไว้แน่น

ในชั่วขณะนั้น นางราวกับถูกกระแสไฟช็อต พลังที่อบอุ่นและพลุ่งพล่านสายหนึ่งหลั่งไหลจากลำดาบเข้าสู่ร่างกายของนาง เชื่อมโยงกับจิตใจของนางแน่นแฟ้น ความรู้สึกนั้นเหมือนกับได้พบญาติสนิทที่พลัดพรากกันมานาน

คุ้นเคยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก!

เสี่ยวเตี๋ยหลับตาลง ดาบราชามัจจุราชในมือของนางสั่นไหวเบา ๆ ราวกับกำลังแสดงความยินดีและการยอมรับของตนเอง

แสงสีดำบนลำดาบค่อย ๆ แปรเปลี่ยนนุ่มนวลลง ราวกับกำลังหลอมรวมเข้ากับพลังชีวิตของเสี่ยวเตี๋ย จนเกิดเป็นความเข้าใจกันอย่างลึกซึ้งที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด

เย่ชิวยืนมองอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพตรงหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา

เขารู้ดี ดาบราชามัจจุราชในฐานะศาสตราจักรพรรดิย่อมเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณ เสี่ยวเตี๋ยสามารถได้รับมัน นั่นคือโชควาสนาของนางเอง

แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้ก็ล้วนเป็นผลจากการจัดวางเอาไว้ของหมิงตี้ทั้งสิ้น

คิดดูแล้ว หมิงหวางคงคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า อีกหลายปีให้หลัง เสี่ยวเตี๋ยจะมาถึงที่นี่ จึงฝากของวิเศษและศาสตราจักรพรรดิเอาไว้ที่นี่

“ไม่รู้เหมือนกันว่า เมื่อก่อนหมิงตี้จะเคยคิดไหมว่าสุดท้ายแล้ว โชคชะตาแห่งหมิงจะมาตกอยู่ในมือของผม?”

เย่ชิวสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อน แล้วถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงว่า “เสี่ยวเตี๋ย ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”

เสี่ยวเตี๋ยลืมตาขึ้น แล้วยิ้มพูดว่า “พี่เย่ ฉันรู้สึกดีมากเลย ดาบเล่มนี้เหมือนมันเป็นของฉันมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“นั่นเพราะมันยอมรับให้เธอเป็นจ้ะงไงล่ะ” เย่ชิวดีใจแทนเสี่ยวเตี๋ย แต่ในใจกลับแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย

เขารู้แจ้งเกินใคร คนธรรมดาไร้โทษ แต่เพราะมีสมบัติกลับกลายเป็นมีโทษ สมัยก่อนตอนเขาได้รับสายเลือดสืบทอดอันเป็นเอกลักษณ์ของภูเขาอมตะ ก็ถูกตามล่ามาไม่น้อย

ของวิเศษอย่างดาบราชามัจจุราช หากมีผู้ใดล่วงรู้เข้า ย่อมดึงดูดทั้งความละโมบและความยุ่งยากติดตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“เสี่ยวเตี๋ย ดาบราชามัจจุราชเล่มนี้อยู่ในมือเธอ ผมเชื่อว่าเธอจะดึงเอาพลังที่แท้จริงของมันออกมาได้”

เย่ชิวเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่เธอก็ต้องเข้าใจไว้ด้วยว่า ศาสตราจักรพรรดิเป็นของหายากในรอบหมื่นพันปี การได้ครอบครองมัน ก็เท่ากับต้องรับความเสี่ยงอันใหญ่หลวงไว้บนบ่า”

“เธอต้องเก็บมันไว้ให้ดี อย่าเอาออกมาอวดใครง่าย ๆ จะได้ไม่ดึงเอาปัญหาที่ไม่จำเป็นเข้ามาหาตัว”

เสี่ยวเตี๋ยตั้งใจฟังทุกคำของเย่ชิว ใจของนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

นางรู้ว่าเย่ชิวเป็นห่วงนางจากใจจริง ถึงได้กำชับนางอย่างละเอียดเช่นนี้

นางกำดาบราชามัจจุราชแน่น พลางพยักหน้าพูดว่า “พี่เย่ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะเก็บดาบเล่มนี้ไว้ให้ดี ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ฉันจะไม่ใช้มันเด็ดขาด”

“คิดแบบนี้ได้ก็ดีมากแล้ว” เย่ชิวรู้ว่าเสี่ยวเตี๋ยรับคำเตือนของเขาเก็บเข้าไปในใจเรียบร้อย

จากนั้น เย่ชิวก็หยิบแหวนมิติวงหนึ่งที่ฝังอัญมณีอย่างประณีตสวยงามออกมา สวมลงบนนิ้วของเสี่ยวเตี๋ย

เขาช่วยเสี่ยวเตี๋ยสวมแหวนมิติไป พลางพูดไปว่า “ต่อไปถ้าเธอมีของดีอะไร ก็เก็บไว้ในแหวนมิติเวอร์งนี้ได้เลย”

“แหวนมิติเววงนี้สวยมาก เข้ากับบุคลิกของเธอดีทีเดียว”

“ว่าแต่ เธอรู้ไหม ผมมาจากโลกมนุษย์นะ?”

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้า เรื่องนี้นางไม่เคยรู้มาก่อน

เย่ชิวจึงเอ่ยว่า “โลกมนุษย์ไม่เหมือนกับโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ที่นั่นมีคนที่ก้าวขึ้นสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียนได้น้อยมาก ส่วนใหญ่คนธรรมดามีอายุขัยไม่เกินร้อยปี แต่ที่นั่นไม่มีการเข่นฆ่าฟันกันเป็นว่าเล่น สังคมสงบสุข ผู้คนอยู่อาศัยอย่างร่มเย็น”

เสี่ยวเตี๋ยมองเย่ชิวด้วยแววตาเปี่ยมความสนใจ สายตาเต็มไปด้วยความโหยหา

นางไม่เคยได้ยินเรื่องโลกมนุษย์มาก่อน ยิ่งไม่รู้เลยว่าที่นั่นเป็นแบบไหน คำพูดของเย่ชิวเหมือนกำลังเปิดประตูบานหนึ่งที่พาไปสู่โลกใบใหม่ให้แก่นาง

“พี่เย่ โลกมนุษย์เป็นโลกแบบไหนกันเหรอ?” เสี่ยวเตี๋ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เย่ชิวตอบว่า “โลกมนุษย์น่ะ เป็นที่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอชีวิตประจำวัน”