บทที่ 3109: จากลาเผ่ามิ่ง (ตอนต้น)

ทั้งสองจูงมือกันย้อนกลับมาตามทางเดิม ไม่นานก็กลับมาถึงหน้าประตูหินบานนั้น

ตอนที่พวกเขาเข้ามาในถ้ำนั้น ประตูหินก็ถูกมังกรแห่งความมืดใช้วิธีการบางอย่างปิดลงอีกครั้ง

เย่ชิวหยุดเท้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวเตี๋ย มีเรื่องหนึ่งข้าอยากบอกเจ้า”

“เรื่องอะไรเหรอ?” เสี่ยวเตี๋ยเอียงหน้ามองเย่ชิว

เย่ชิวพูดว่า “ตอนก่อนที่เรา…กันนั้น ข้าได้รับโชคชะตาแห่งหมิงมา”

หืม?

เสี่ยวเตี๋ยมึนงงทั้งหน้า

เย่ชิวอธิบายต่อว่า “เดิมทีโชคชะตาแห่งหมิงอยู่ในร่างของเจ้า แต่ไม่รู้ทำไม อยู่ดี ๆ มันกลับย้ายมาอยู่ในร่างของข้า”

“จริงเหรอ?” เสี่ยวเตี๋ยเบิกตากว้างตกใจ

เย่ชิวพยักหน้า “จริง”

“ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย?” เสี่ยวเตี๋ยว่า “ข้าไม่เคยรู้เลยว่าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวข้า”

เย่ชิวถามว่า “เจ้า…จะไม่โทษข้าใช่ไหม?”

อย่างไรเสีย โชคชะตาแห่งหมิงก็ไม่ใช่ของธรรมดา สำคัญอย่างยิ่ง

เสี่ยวเตี๋ยยิ้มบาง ๆ เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ข้าจะไปโทษพี่เย่ได้ยังไงกัน ข้ายังดีใจแทนพี่เย่ไม่ทันเลย”

“พี่เย่ ถ้าข้ารู้ก่อนว่าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวข้า ข้าต้องยกให้พี่เย่แน่นอน”

เย่ชิวได้ยินแล้ว ก็รู้สึกอุ่นวาบในอก เอ่ยว่า “ได้โชคชะตาแห่งหมิงมา แปลว่าเราสามารถบัญชาการเผ่ามิ่งได้ ตอนนี้มันมาอยู่บนตัวข้าแล้ว เจ้าไม่เป็นกังวลเลยสักนิดหรือ?”

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้า รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งอ่อนหวานขึ้น “จะกังวลอะไรล่ะ?”

“พี่เย่ ข้ารู้จักนิสัยพี่ดี พี่จำเป็นต้องใช้โชคชะตาแห่งหมิงก็คงมีเหตุผลของพี่อยู่แล้ว”

“อีกอย่าง ตอนนี้เผ่ามิ่งเพิ่งเผชิญหายนะ พี่ชายทั้งหลายของข้าล้วนสิ้นชีพ เผ่ามิ่งกำลังไร้ผู้นำ หากพี่เย่สามารถบัญชาการเผ่ามิ่งได้ เผ่ามิ่งก็จะไม่กลายเป็นกองทรายไร้ระเบียบ”

“อย่างน้อย เผ่ามิ่งจะไม่จมอยู่ในความวุ่นวาย สำหรับเผ่ามิ่งแล้ว นี่เป็นเรื่องดี”

เย่ชิวฟังจบ ในใจสะท้อนสะท้าน เขาจ้องตาเสี่ยวเตี๋ย เอ่ยอย่างจริงใจว่า “เสี่ยวเตี๋ย ขอบใจที่เชื่อใจข้า”

“ข้าขอสาบาน ณ ตรงนี้ ว่าจะใช้โชคชะตาแห่งหมิงให้สมค่า”

“หากวันหนึ่งในภายหน้า ข้าสามารถบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้ ข้าจะคุ้มครองเผ่ามิ่งให้จงได้”

เสี่ยวเตี๋ยยิ้มพยักหน้า “พี่เย่ ข้าเชื่อพี่ พี่คือฮีโร่ในใจของข้ามาตลอด”

พูดจบ นางก็หันไปมองประตูหินบานนั้น แววตาแฝงความหม่นเศร้าเล็กน้อย

นางรู้ดีว่า พอออกไปจากที่นี่แล้ว โอกาสจะได้อยู่กับเย่ชิวตามลำพังจะยิ่งน้อยลง นางจึงยิ่งหวงแหนช่วงเวลาที่ได้อยู่กันสองต่อสองในตอนนี้

ไม่รู้ว่ากล้าหาญมาจากที่ไหน เสี่ยวเตี๋ยเม้มริมฝีปากแน่น มองเย่ชิวแล้วเอ่ยว่า “พี่เย่ พี่ได้รับโชคชะตาแห่งหมิงมาจากข้า แล้วคิดจะขอบคุณข้ายังไงดีล่ะ?”

เย่ชิวหลุดปากออกมาทันที “เจ้าอยากได้อะไรล่ะ?”

เสี่ยวเตี๋ยขยับตัวเข้ามาใกล้ วงแขนโอบรอบลำคอเย่ชิว กระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอ่อนหอมว่า “สู้กันอีกรอบสิ!”

“เอ่อ—” เย่ชิวไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเตี๋ยจะเสนอคำขอแบบนี้ออกมา

ระหว่างที่เขายังอึ้งอยู่นั้น เสี่ยวเตี๋ยก็โน้มตัวเข้ามาจูบเขาก่อนเสียแล้ว

เย่ชิวตอบรับทันที ระหว่างที่กำลังจูบเสี่ยวเตี๋ย มือของเขาก็เคลื่อนไหวไปด้วย…

รุ่นใหญ่ไหลลื่นจริง ๆ!

(ตรงนี้ขอข้ามไปหมื่นคำ ให้ท่านผู้อ่านคุณชายทั้งหลายช่วยจินตนาการกันเองนะ)

สองชั่วยามต่อมา

พายุสงบ ฟ้ากลับสดใส

ทั้งสองสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว นั่งพิงกันอยู่ เย่ชิวจึงถามเสี่ยวเตี๋ยว่า “ต่อไปนี้เจ้าคิดจะทำยังไง?”