บทที่ 3111: จากลาเผ่ามิ่ง (ตอนล่าง)

ถ้ายังไม่ยอมแพ้อีก มันคงถูกบีบจนต้องเผยร่างแท้จริงออกมาแล้ว

บนใบหน้าของมังกรแห่งความมืดเต็มไปด้วยแววเลื่อมใส

แม้จะกดระดับพลังลงมาแล้ว แต่การเติบโตของเสี่ยวเตี๋ยก็ยังทำให้มันรู้สึกตะลึง

เสี่ยวเตี๋ยเก็บดาบแล้วยืนตรง หันไปมองมังกรแห่งความมืดพลางยิ้มพูดว่า “ขอบคุณนะมังกรแห่งความมืด การประลองครั้งนี้ทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรเยอะเลย”

“เจ้าหญิงไม่ต้องเกรงใจหรอก ท่านทำให้มังกรแก่ตัวนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ” มังกรแห่งความมืดเอ่ย

เย่ชิวที่ยืนมองอยู่ด้านข้างตั้งแต่ต้นจนจบ พอใจจนเผลอยิ้ม เขาเดินมาหยุดตรงหน้าทั้งสอง แล้วพูดกับมังกรแห่งความมืดว่า “เห็นหรือยังล่ะ ศักยภาพของเสี่ยวเตี๋ยไม่มีที่สิ้นสุด ต่อไปห้ามดูถูกนางอีก”

มังกรแห่งความมืดพยักหน้ารัว ๆ แล้วพูดว่า “เจ้าหญิง การก้าวหน้าของท่านเร็วจนข้าต้องยอมศิโรราบ ข้ามังกรแก่ขอสวามิภักดิ์ต่อท่าน ต่อไปนี้จะทุ่มเทสุดกำลังคอยช่วยเหลือ หากมีใจคิดทรยศแม้แต่นิด ขอให้ฟ้าดินลงทัณฑ์”

คำพูดเมื่อครู่ของมังกรแห่งความมืด ไม่ได้พูดให้เสี่ยวเตี๋ยได้ยินคนเดียว แต่ยังพูดให้เย่ชิวฟังด้วย มันกำลังแสดงความจงรักภักดี

ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เย่ชิวได้ครอบครองโชคชะตาแห่งหมิงกันล่ะ แค่คิดเพียงนิดเดียว เขาก็สามารถฆ่ามันได้ทันที

อย่างไรก็ตาม ผ่านการประลองครั้งนี้ มังกรแห่งความมืดก็ได้ตระหนักเช่นกันว่า เสี่ยวเตี๋ยมีพรสวรรค์สูงล้ำ การเลือกยืนข้างนางอาจเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย

“หวังว่าเจ้าจะทำได้อย่างที่พูดนะ” เย่ชิวเอ่ย “ข้ายังคงยืนยันคำเดิม ขอแค่เจ้าตั้งใจช่วยเสี่ยวเตี๋ยอย่างสุดกำลัง ข้าไม่มีทางให้เจ้าเสียเปรียบแน่นอน”

มังกรแห่งความมืดตอบอย่างนอบน้อมว่า “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว ขอท่านผู้เป็นใหญ่โปรดวางใจ ข้าจะไม่ทำให้ท่านกับเจ้าหญิงต้องผิดหวังเป็นอันขาด”

“อืม” เย่ชิวรับคำในลำคอเบา ๆ แล้วจับมือเสี่ยวเตี๋ย พาเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอกทันที

มังกรแห่งความมืดเดินตามหลังทั้งสองไปติด ๆ ดูราวกับข้ารับใช้แก่ ๆ คนหนึ่ง

ไม่นาน พวกเขาก็กลับมาถึงก้นเหวลึก ตรงจุดเดียวกับที่เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยเพิ่งลงมาเมื่อครู่

ขณะเย่ชิวกำลังจะพาเสี่ยวเตี๋ยบินขึ้นไป เขาก็พลันนึกสนุก อยากรู้ว่าจางเหมยเจินเหรินพวกนั้นที่อยู่ด้านบนเหวลึกกำลังทำอะไรกันอยู่

เพียงคิดแวบเดียว สภาพด้านบนก็ปรากฏชัดในใจเขา ราวกับไปยืนอยู่ตรงนั้นเอง

ด้านบนเหวลึก

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกระวนกระวายและไม่สบายใจ มีเพียงหนานกงเซียวเซียวกับจื่อหยางเทียนจุนเท่านั้นที่ยังคงสีหน้าสงบนิ่ง

หลินต้าหนiaoเดินไปมาอย่างร้อนรน ขมวดคิ้วแน่น พึมพำไม่หยุดว่า “ทำไมตั้งนานแล้ว ด้านในดินแดนต้องห้ามยังไม่เกิดความเคลื่อนไหวอะไรเลย หัวหน้ากับคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยจะไม่เจออันตรายจริง ๆ หรอกนะ?”

ม่อเทียนจีเอามือกอดอก แววตาฉายแววกังวลวูบหนึ่ง แต่ก็พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ พลางวิเคราะห์ว่า “ท่านพี่มีพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่ง แถมยังมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ติดตัว คิดว่าแม้จะเจออันตรายก็คงรับมือได้”

อู่เชียนฟานพูดเสียงขรึมว่า “เข้าไปตั้งนานแล้ว ก็ยังไม่มีสัญญาณส่งออกมา ความเงียบเช่นนี้ผิดสังเกตนัก”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็ยกยิ้มมุมปากสบาย ๆ ส่ายหัวไปมาแล้วพูดว่า “พวกเจ้านี่แหละคิดมากกันเกินไป ในความเห็นข้า ไม่ต้องห่วงไอ้ลูกกระต่ายนั่นหรอก ถ้าข้าเดาไม่ผิด ตอนนี้มันต้องอยู่กับคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยแน่ ๆ ไม่แน่ว่ากำลังยุ่งอยู่กับการสนทนาความฝันในชีวิต หรือไม่ก็…หึหึ เรื่องสนุกอื่น ๆ อะไรทำนองนั้น”

หลินต้าหนiaoได้ยินแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น เถียงว่า “พี่รอง คำพูดแบบนี้ผมไม่เชื่อหรอกนะ คุณหนูเสี่ยวเตี๋ยถึงนิสัยจะอ่อนโยนก็เถอะ แต่หน้าตาก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร หัวหน้าจะ…จะไปคิดเรื่องอย่างว่านั้นกับนางได้ยังไงกัน?”

จางเหมยเจินเหรินยู่ปากแล้วยิ้ม “เจ้าหนุ่มนี่ มองแต่เปลือกนอก”

“ไอ้ลูกกระต่ายเป็นคนแบบไหนกัน มันจะไปตัดสินคนจากหน้าตาได้ยังไง?”

“สิ่งที่มันเห็นค่า คือคุณสมบัติภายในของคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยต่างหาก อีกอย่าง จากที่ข้าดู ๆ มา แต่เดิมคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยก็มีใจให้มันอยู่แล้ว”

“ที่สำคัญ เรื่องของพรหมลิขิตน่ะ มหัศจรรย์จะตายไป เจ้าจะกล้าฟันธงได้ยังไงว่า ระหว่างคนสองคนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย?”

พูดจบ จางเหมยเจินเหรินก็เหลือบตามองหนานกงเซียวเซียวแวบหนึ่ง จากนั้นจงใจลากเสียงยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีสะใจ “สหายหญิงคนสนิทของไอ้ลูกกระต่ายน่ะ แต่ละคนล้วนงามจนปลาดำดิ่งนกตกฟ้า พระจันทร์ยังต้องหลบหน้า งามระดับมนุษย์หาที่เปรียบไม่ได้น่ะสิ”

“ข้านี่อยากเห็นจริง ๆ ถ้ามันดันไปลงเอยกับคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยขึ้นมาจะเป็นยังไง”

“หึหึ แค่คิดภาพก็ต้องสนุกน่าดูแล้ว”

โธ่เว้ย ดันอยากดูข้าเป็นตัวตลกงั้นเหรอ รอไว้เลย!

เย่ชิวหันไปสั่งเสี่ยวเตี๋ยว่า “ข้าจะขึ้นไปก่อน เดี๋ยวข้าจะส่งสัญญาณให้ พอถึงตอนนั้นพวกเจ้าค่อยขึ้นมา”