บทที่ 3112: โดนตบหน้าจนไม่เหลือฟอร์ม

ต้องยอมรับว่า ลางสังหรณ์ของจางเหมยเจินเหรินนั้นถูกจริง ๆ

ไม่นาน ร่างของเสี่ยวเตี๋ยกับมังกรแห่งความมืดก็โผล่เข้ามาในสายตาของทุกคน

เสี่ยวเตี๋ยสวมกระโปรงชุดยาวสีอ่อนเรียบหรู ใบหน้างามล่มเมืองล่มแผ่นดิน ทั้งตัวเปล่งรัศมีที่ยากจะบรรยาย ราวกับนางฟ้าจากสวรรค์จุติลงมา

“หัวหน้า นั่นใครกัน?” หลินต้าหนiaoถึงกับตาค้าง

เย่ชิวหัวเราะพลางว่า “อะไรนี่ แค่นี้ยังจำเสี่ยวเตี๋ยไม่ได้แล้วเหรอ?”

หลินต้าหนiaoเบิกตาโพลง พูดติด ๆ ขัด ๆ “นี่...นี่คือคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยเหรอ? นาง...นางไปทำยังไงถึงได้...ได้...สวยขนาดนี้?”

ม่อเทียนจีก็หน้าเหวอไม่ต่างกัน ปกติเขาใจเย็นเป็นน้ำแข็ง แต่ตอนนี้ยังเผลออุทานออกมา “คุณหนูเสี่ยวเตี๋ยเปลี่ยนไปมากเกินไปแล้ว ราวกับกลายเป็นคนละคนเลย”

อู่เชียนฟานยิ่งแล้วใหญ่ ถึงกับตาค้างอ้าปากค้าง

เขาไม่เคยนึกเลยว่าเสี่ยวเตี๋ยที่เคยผิวเหลืองผอมแห้งคนนั้น ตอนนี้จะกลายเป็นสาวงามงามดั่งบุปผาได้ขนาดนี้

ไม่สิ...งามกว่าดอกไม้เสียอีก

“นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?” อู่เชียนฟานแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“ไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมเนี่ย?” หนิวต้าลี่ถึงกับขยี้ตาแรง ๆ คิดว่าตัวเองมองผิดไป

ในดวงตาของหนานกงเซียวเซียวก็ฉายแววตื่นตะลึงขึ้นมาเหมือนกัน ส่วนจื่อหยางเทียนจุนเพียงกวาดตามองเสี่ยวเตี๋ยอย่างผ่าน ๆ สายตากลับไปหยุดอยู่ที่มังกรแห่งความมืดซึ่งยืนอยู่ด้านหลังนาง

ชั่วพริบตา แววตาของจื่อหยางเทียนจุนก็พลันวูบไหวไปด้วยความตะลึง

“สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในขอบเขต quasi-จักรพรรดิอย่างนั้นรึ?”

“เหอะ ๆ...” อยู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเย็น ๆ ดังขึ้น ทุกสายตาเลยหันไปมองที่จางเหมยเจินเหรินโดยไม่ได้นัดหมาย

เย่ชิวถาม “เหล่าโต้วซี หัวเราะอะไรของเจ้า?”

จางเหมยเจินเหรินเอ่ย “ไอ้เด็กตัวแสบ อย่ามาหลอกคนอื่นเลย คนที่นี่มีใครไม่เคยเห็นคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยบ้าง นางไม่ใช่หน้าตาแบบนี้เสียหน่อย”

“อีกอย่าง คุณหนูเสี่ยวเตี๋ยพลังบำเพ็ญเพียรยังอ่อนมาก แต่สาวนางนี้ระดับพลังไม่ด้อยไปกว่าข้าเลย จะเป็นคุณหนูเสี่ยวเตี๋ยได้ยังไงกัน?”

“พูดมาเถอะ สาวนางนี้เจ้าไปลากมาจากที่ไหนกันแน่?”

พอได้ยินดังนั้น บนใบหน้าของหลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีก็ฉายแววสงสัยขึ้นมาเหมือนกัน

อย่างไรเสีย ความแตกต่างมันมากเกินกว่าจะไม่ให้สงสัย

ยังไม่ทันที่เย่ชิวจะเอ่ย เสี่ยวเตี๋ยก็พูดขึ้นก่อน “ท่านเต๋าจาง ทุกท่าน ความจริงแล้ว หน้าที่พวกท่านเคยเห็นก่อนหน้านี้ไม่ใช่โฉมจริงของข้า”

“ก่อนหน้านี้ ข้ากลัวจะก่อเรื่องยุ่งยากโดยไม่จำเป็น จึงจงใจปกปิดโฉมหน้าที่แท้จริงไว้”

“รูปลักษณ์ตอนนี้ต่างหาก ถึงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของข้า”

อะไรนะ นี่คือเสี่ยวเตี๋ยตัวจริง?

จางเหมยเจินเหรินถึงกับตาโตค้าง ไม้ปัดฝุ่นในมือร่วง “เพียะ” ลงพื้น ทั้งตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่าจนยืนเป็นหินอยู่กับที่

หนานกงเซียวเซียวเอามือปิดริมฝีปากหัวเราะคิก แววตาพราวระยับไปด้วยความเย้าแหย่ “ท่านเต๋าจาง เมื่อกี้นี้ท่านยังบอกอยู่ว่ารสนิยมเรื่องหน้าตาของจ้าวหอสมุดเพี้ยนไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมตอนนี้ถึงเงียบไปล่ะ?”

ใบหน้าจางเหมยเจินเหรินขึ้นสีแดงก่ำ เขาฝืนทำเป็นใจเย็น ก้มตัวไปเก็บไม้ปัดฝุ่น แต่สายตากลับเหลือบไปมองมังกรแห่งความมืดที่หลังค่อมยืนอยู่ด้านหลังเสี่ยวเตี๋ยอย่างห้ามไม่อยู่

ดวงตาเขากลอกวูบ ความคิดชั่วแล่นขึ้นมาทันที

จางเหมยเจินเหรินก็รีบเบนเป้า เย้ยหยันว่า “ไอ้เด็กตัวแสบ ไอ้เจ้าแก่หลังค่อมน่ารังเกียจนั่น เป็นข้ารับใช้คนใหม่ที่เจ้ารับมาเหรอ? ทำไมถึงหาข้ารับใช้ที่ดูเป็นผู้เป็นคนกว่านี้ไม่ได้เลยหรือไง?”

เห็นได้ชัดว่าจางเหมยเจินเหรินเริ่มหาเรื่องมั่ว ๆ ก็เพื่อจะกู้หน้าให้ตัวเองเท่านั้น

เย่ชิวเห็นเจตนาของจางเหมยเจินเหรินทะลุปรุโปร่ง แต่ก็ไม่คิดแฉ แค่ยิ้มแล้วพูดว่า “เหล่าโต้วซี อย่าไปดูถูกคนอื่นเชียวนะ เขาน่ะฝีมือไม่ธรรมดาเลย”