บทที่ 3122: เดินทางสู่เป่ยอวี่

หลวงโป๋ซาเงยหน้ามองระฆังสวรรค์ปฐพีที่ส่องแสงทองคำระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความไม่ยอม

“เย่ฉางเซิง! เย่ฉางเซิงอีกแล้ว!”

เขากัดฟันกรอด เสียงฟันขบกันดังกร๊อบ ๆ “ทำไม! ทำไมเขาถึงได้ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งบนรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ ทำไมเขาถึงได้ครอบครองโชคชะตาแห่งหมิง!”

“ทุกอย่างเดิมทีต้องเป็นของผมต่างหาก!”

นับตั้งแต่เย่ชิวมายังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ชีวิตของหลวงโป๋ซาก็ไม่เคยมีวันไหนอยู่สบายเลยสักวัน

เขาเดิมทีก็นับว่ามีอนาคตไร้ขีดจำกัดในฐานะผู้ฝึกบำเพ็ญคนหนึ่ง ทว่า ตั้งแต่เย่ชิวโผล่ขึ้นมาอย่างสายฟ้าแลบ ชะตาชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ทุกครั้งที่ต่อกรกับเย่ชิว ตอนจบล้วนอนาถสิ้น เขาไม่กำลังดิ้นรนอยู่ริมฝีปากยมบาล ก็ต้องถูกบีบบังคับให้หนีหัวซุกหัวซุน เหมือนหนูสกปรกตัวหนึ่งที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปทั่ว

สำคัญที่สุด เพราะเย่ชิวนั่นเอง เขาถูกจับเข้าไปในอินหยางเจี้ยว นอกจากจะโดนทรมานสารพัด ตอนนี้ยังกลายเป็นสภาพไม่ชายไม่หญิง

“แม่งเอ๊ย ไอ้เย่ฉางเซิงเวรตะไล นี่มันดาวอัปมงคลของผมชัด ๆ!”

หลวงโป๋ซาตะโกนลั่น ฟาดหมัดใส่ก้อนหินข้างตัวทันที เพียงหมัดเดียว หินมหึมาก็แตกกระจายกลายเป็นผงธุลี

“ท่านพ่อบุญธรรม ท่านว่า ผมควรทำยังไงดี?”

หลวงโป๋ซาหันไปมองวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางข้าง ๆ แล้วเอ่ยถาม

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางยิ้มบาง ๆ เสียงแหบแห้งเอ่ยว่า “ลูกเอ๋ย จะโมโหไปทำไมกันล่ะ ตามความเห็นข้า การที่เย่ฉางเซิงได้ขึ้นสู่รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ อาจไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาก็ได้”

หลวงโป๋ซาชะงัก เลิกคิ้วถามว่า “ท่านพ่อบุญธรรม หมายความว่ายังไง เขาได้ที่หนึ่งบนรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ แถมระฆังสวรรค์ปฐพียังยอมรับว่าเขามีพรสวรรค์จักรพรรดิ แบบนี้ยังไม่นับว่าเป็นเรื่องดีอีกเหรอ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะเย็น เอ่ยช้า ๆ ว่า “เจ้าเคยได้ยินไหม ‘ต้นไม้ที่สูงเด่นในป่า ย่อมถูกลมโค่นก่อน’”

“เย่ฉางเซิงอายุยังน้อยกลับขึ้นสู่ตำแหน่งจ่าฝูงบนรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ เช่นนี้ย่อมกลายเป็นเป้าศรของทุกผู้คน”

“อีกอย่าง ในแต่ละยุคสมัย ท้ายที่สุดมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้ บรรดาผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิเหล่านั้นจะยอมปล่อยให้เย่ฉางเซิงเติบโตขึ้นมาเฉย ๆ อย่างนั้นหรือ?”

“ยิ่งกว่านั้น เรื่องที่บนตัวเย่ฉางเซิงมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ก็เปิดโปงออกมาแล้ว นั่นไม่ต่างอะไรจากการเรียกเชิญเจตนาฆ่านับไม่ถ้วนให้ถาโถมใส่เขา”

หลวงโป๋ซาได้ยินก็ถามว่า “ท่านพ่อบุญธรรม หมายความว่า เจ้าของระฆังฟ้าดินจงใจจะทำร้ายเขา?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพยักหน้า น้ำเสียงเจือเย้ยหยัน “เจ้าของระฆังฟ้าดินเป็นคนลึกซึ้งยากหยั่งถึง เขาผลักดันให้เย่ฉางเซิงขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง แถมยังเปิดเผยว่าเขาครอบครองศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ อย่างนี้ไม่ชัดหรือว่ากำลังคิดยืมมือผู้อื่นฆ่าคน”

“ข้ากล้าฟันธง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ปัญหาของเย่ฉางเซิงจะไม่มีวันขาดสาย”

“ไม่แน่ว่าอีกไม่นาน เราอาจได้ยินข่าวตายของเขา”

หลวงโป๋ซาฟังจบ ใจที่อัดอั้นก็เบาสบายขึ้นมาพลัน หัวเราะออกมา “ท่านพ่อบุญธรรม ท่านพูดถูกจริง ๆ!”

“ต่อให้เย่ฉางเซิงจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน ก็เป็นได้แค่ราชานักบุญไร้เทียมทานคนหนึ่ง เขาจะไปต้านทานการล่าล้างจากทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ยังไงกัน?”

“ถึงตอนนั้น พวกเราแค่ขี่ชมวิวอยู่บนเขา รอดูเสือสองตัวกัดกัน รอเขาตาย แล้วค่อยไปเก็บของเหลือก็พอ!”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว ทว่า…เราก็ไม่อาจเอาแต่นั่งดูเสือสู้กันบนเขาเฉย ๆ ได้เหมือนกัน”

ในดวงตาของหลวงโป๋ซาฉายแววฉงน “ท่านพ่อบุญธรรม หมายความว่าในเมื่อเจ้าของระฆังฟ้าดินกับเย่ฉางเซิงไม่ลงรอยกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปหาเขา ร่วมมือกันเลยดีไหม?”

“ท่านพ่อบุญธรรม ผมยังพบเรื่องประหลาดอยู่อีกเรื่อง”