บทที่ 3123: ไส้ศึก?

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ถามหลวงโป๋ซาว่า “ทำไมเจ้าถึงคิดจะไปเผ่ามารก่อนล่ะ? หรือว่าไม่อยากได้อีกครึ่งหนึ่งของโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์แล้ว?”

“แน่นอนว่าอยากได้ แต่ไม่ต้องไปภูเขาสองโลกแล้ว” หลวงโป๋ซาพูด “ในถ้ำภูเขาที่ภูเขาสองโลก เผ่ามิ่งได้วางค่ายเวทย์ส่งตัวเอาไว้ ชัดเจนแล้วว่าดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ไม่ได้อยู่ในถ้ำนั้นอีก”

“เย่ฉางเซิงไม่ได้รับโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ครบถ้วน แสดงว่าเผ่ามิ่งเองก็ยังไม่ได้ดาบจักรพรรดิ์มนุษย์เหมือนกัน”

“โชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ที่เหลืออีกครึ่ง เอาไว้ก่อนเถอะ ข้าว่าตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือแย่งชิงโชคชะตาเผ่ามารมาให้ได้”

คำพูดของหลวงโป๋ซาทำเอาวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพยักหน้ารัว ๆ ยิ้มพลางว่า “เด็กนี่สอนได้”

“ก็ได้ ตามที่เจ้าว่า เราไปเป่ยอวี่เก็บโชคชะตาเผ่ามารมาก่อน แล้วค่อยไปวัดต้าหลยิน เจรจาเรื่องร่วมมือกับพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานทีหลัง”

แววตาของหลวงโป๋ซาเต็มไปด้วยจิตสังหาร “เย่ฉางเซิง เจ้ารอข้าไว้เถอะ พอข้าได้โชคชะตาเผ่ามารเมื่อไหร่ ข้าจะให้เจ้าตายแบบไม่เหลือซากให้ฝัง!”

จากนั้น เขากับวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางก็พุ่งมุ่งหน้าไปทางเป่ยอวี่

……

เชิงเขาภูเขาไข่มุก

จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและกระวนกระวาย

ทุกคนต่างเดากันไปว่า เหตุใดเจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพีถึงต้องจงใจเล่นงานพวกเขา?

โดยเฉพาะเย่ชิว ทำไมถึงถูกผลักให้ไปยืนอยู่กลางกระแสลมแรง?

จางเหมยเจินเหรินอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ไอ้กระต่ายน้อย เจ้าไปทำเวรทำกรรมอะไรกับเจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพีไว้รึไง? ไม่อย่างงั้นเขาจะจงใจเล่นงานพวกเราทำไม?”

เย่ชิวส่ายหัว น้ำเสียงหนักแน่น “เจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพีเป็นใคร ผมยังไม่รู้เลย จะไปว่ากันว่าไปล่วงเกินได้ยังไง”

จื่อหยางเทียนจุนก็พูดขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้ข้าคุยกับฉางเซิงแล้ว เราสองคนเห็นตรงกันว่า เจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพี มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นเจ้ายมบาลแห่งยมโลก”

“เจ้ายมบาลแห่งยมโลก?” จางเหมยเจินเหรินอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำหน้าเข้าใจ “ถ้าเป็นเจ้ายมบาลล่ะก็ ก็พอจะอธิบายได้อยู่ ท้ายที่สุดแล้วสาขาย่อยของยมโลกที่ดินแดนตะวันออกกับจงโจว ก็ถูกท่านกับไอ้กระต่ายน้อยกวาดล้างไปเรียบ”

หลินต้าหนiaoขมวดคิ้ว “แต่ว่า ไม่ใช่ว่ากันว่ายมโลกแผ่ขยายอิทธิพลไปแทบทุกดินแดนเหรอ? แล้วทำไมเผ่ามิ่งถึงไม่มียมโลกเปิดสาขาย่อยอยู่?”

จื่อหยางเทียนจุนอธิบายว่า “ต่อให้มี ก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่ดี เพราะฉางเซิงได้โชคชะตาแห่งหมิงมาแล้ว แค่คนของยมโลกขยับตัวนิดเดียว ก็หนีไม่พ้นสายตาเขา”

“แต่ข้าคิดว่า ถ้าเจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพีเป็นเจ้ายมบาลจริง ๆ เขาคงสั่งให้คนของยมโลกถอนตัวออกจากเผ่ามิ่งไปนานแล้ว”

“เพราะเขารู้ว่าฉางเซิงได้โชคชะตาแห่งหมิงมา จะไม่มีวันปล่อยให้ลูกน้องของตัวเองนั่งรอตายหรอก”

หนิวต้าลี่เกาหัวแกรก ๆ ถามด้วยท่าทางทึ่ม ๆ ว่า “แต่ว่า เจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพี รู้ได้ยังไงว่าอาจารย์ได้โชคชะตาแห่งหมิงมาแล้วล่ะ? เรื่องนี้ก็มีแค่พวกเราไม่กี่คนที่รู้เท่านั้นเองนี่”

คำพูดนี้พอหลุดออกมา ทั้งบริเวณก็เงียบกริบลงทันที

ใช่แล้ว เจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพี รู้ได้อย่างไรว่ามีโชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวเย่ชิว?

เรื่องนี้ นอกจากพวกเขาหลายคนตรงหน้าแล้ว แทบไม่มีคนนอกคนไหนรู้เลย

สีหน้าของหลินต้าหนiaoเปลี่ยนไปเล็กน้อย กดเสียงต่ำพูดว่า “หรือว่า เจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพี…อยู่ในหมู่พวกเราเนี่ยแหละ?”

คำพูดประโยคนี้เหมือนระเบิดลูกหนึ่ง ระเบิดตูมอยู่กลางใจทุกคนในทันที

จางเหมยเจินเหรินโพล่งด่าขึ้นมา “หลินต้าหนiao เจ้านี่หมายความว่ายังไงกัน? หรือเจ้ากำลังสงสัยว่ามีไส้ศึกอยู่ในหมู่พวกเรา?”

หลินต้าหนiaoรีบโบกมือ “ท่านพี่รอง อย่าเข้าใจผิดสิ ข้าแค่พูดไปอย่างนั้นเอง”

ม่อเทียนจีรีบห้าม “ศิษย์พี่ อย่าเพิ่งโมโห”