บทที่ 3127: สมบัติคุ้มสถาบัน (ตอนต้น)

ท่านอาจารย์ลูบเครายาวเบา ๆ แววตาฉายประกายปัญญาเอ่ยช้า ๆ ว่า “คุณชายเย่ ข้าเคยเห็นบันทึกไว้ในตำราบรรพกาลเล่มหนึ่ง กล่าวกันว่าเมื่อหลายปีก่อน เผ่าเทพเคยคิดจะปกครองหกโลก แอบลอบช่วงชิงโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ไปครึ่งหนึ่ง”

“ตอนนั้น เผ่าเทพยังถึงกับแต่งตั้งจักรพรรดิมนุษย์ขึ้นมาพระองค์หนึ่ง แล้วหลอมดาบเล่มหนึ่งขึ้นมา เรียกกันว่าดาบจักรพรรดิ์มนุษย์”

เย่ชิวได้ยินแล้วสีหน้ากระตุก เขารู้อยู่ก่อนแล้วเรื่องนี้ แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ ถามว่า “ท่านอาจารย์ ข้าเคยได้ยินเรื่องดาบจักรพรรดิ์มนุษย์มาบ้าง แต่ดาบจักรพรรดิ์มนุษย์เกี่ยวอะไรกับโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ที่ข้ากำลังตามหาในตอนนี้หรือขอรับ?”

ท่านอาจารย์พูดต่อ “ว่ากันว่า ยอดฝีมือเผ่าเทพได้นำเอาโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ที่ถูกช่วงชิงไปครึ่งนั้น ผนึกเอาไว้ในดาบจักรพรรดิ์มนุษย์”

“พูดอีกอย่างก็คือ หากคุณชายเย่สามารถหาดาบจักรพรรดิ์มนุษย์พบ ก็มีโอกาสคลายผนึกนั้น แล้วได้ครอบครองอีกครึ่งหนึ่งของโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์”

“ยังมีเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้อีกหรือ?” เย่ชิวทำท่าตกใจไปก่อน จากนั้นก็ถอนหายใจ “ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่า ผู้ใดครอบครองดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ ผู้นั้นย่อมได้ครองทั่วหล้า”

“เพียงแต่ ดาบจักรพรรดิ์มนุษย์หายสาบสูญไร้ร่องรอยมาหลายปีแล้ว จะให้ไปหากลับมาไหนจะง่ายกันเล่า เฮ้อ...”

มุมปากท่านอาจารย์ผุดรอยยิ้มลึกลับ “บังเอิญ ข้ารู้เบาะแสของดาบจักรพรรดิ์มนุษย์อยู่บ้าง”

เย่ชิวดีใจนักเมื่อได้ยิน รีบถามทันทีว่า “ท่านอาจารย์ แล้วเบาะแสนั้นคืออะไรหรือขอรับ?”

ท่านอาจารย์เอ่ยว่า “ได้ยินมาว่า ครั้งหนึ่งดาบจักรพรรดิ์มนุษย์เคยตกอยู่ในมือของจักรพรรดิหยินหยาง แน่นอน ว่าจริงหรือเท็จคงยากจะพิสูจน์ แต่ อย่างน้อยก็เป็นเบาะแสที่ควรตามรอย คุณชายเย่ลองสืบดูสักหน่อยก็มิเลว”

เย่ชิวฟังแล้วกลับทำหน้าหม่น “น่าเสียดายที่อินหยางเจี้ยวถูกทำลายไปนานแล้ว ตำราบรรพกาลทั้งหลายที่พวกเขาเก็บสะสมไว้ก็พินาศสิ้น”

“จักรพรรดิหยินหยางเองก็สิ้นไปหลายปี จะให้หาคำใบ้เกี่ยวกับดาบจักรพรรดิ์มนุษย์จากอินหยางเจี้ยวอีก เกรงว่าจะยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์”

ทว่าท่านอาจารย์กลับส่ายหัว เบิกวาจาอันน่าตกตะลึงออกมา “จักรพรรดิหยินหยางยังไม่ตาย”

อะไรนะ!

จักรพรรดิหยินหยางยังไม่ตาย?

นี่มัน...

เป็นไปได้ยังไง!

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวสบตากัน ต่างก็เห็นความตื่นตระหนกในแววตาของอีกฝ่าย

“ท่านอาจารย์ ท่านว่าเจ้าจักรพรรดิหยินหยางยังไม่ตาย?” เย่ชิวอดถามไม่ได้ “แต่ในเมื่ออินหยางเจี้ยวล่มสลายไปนานแล้ว หากจักรพรรดิหยินหยางยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดไม่เคยปรากฏตัวเลยล่ะขอรับ?”

หนานกงเซียวเซียวก็เอ่ยอย่างสงสัย “ถ้าจักรพรรดิหยินหยางไม่ตาย งั้นตอนที่อินหยางเจี้ยวถูกกวาดล้างไปเมื่อครั้งนั้น ทำไมถึงไม่เห็นเขาออกมา? อินหยางเจี้ยวนั่นก็สายธรรมะที่เขาทิ้งเอาไว้ไม่ใช่หรือ?”

สีหน้าท่านอาจารย์เคร่งขรึม อธิบายว่า “ข่าวนี้แม้จะมิได้แพร่สะพัดสู่ภายนอก แต่ตอนที่ข้าเปิดอ่านตำราบรรพกาล เคยบังเอิญพบร่องรอยบางอย่างเข้า”

“จักรพรรดิหยินหยางมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงล้ำ อาจใช้วิชาเร้นลับอย่างหนึ่งอย่างใดปิดบังสายตาชาวโลก ที่จริงแล้วเขายังไม่ได้สิ้นชีพอย่างแท้จริง”

“ตามธรรมเนียมที่ผ่านมา แต่ละยุคสมัยจะมีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้เพียงหนึ่งองค์เท่านั้น ทว่า หลังจักรพรรดิหยินหยางก็ยังคงมียอดฝีมือจักรพรรดิปรากฏขึ้นอีก เพราะเหตุนี้เอง ข้าถึงสงสัยว่าพลังบำเพ็ญเพียรของจักรพรรดิหยินหยางอาจเกิดปัญหาบางอย่างขึ้น”

ในอกเย่ชิวปั่นป่วน หากจักรพรรดิหยินหยางยังไม่ตาย งั้นที่มาของดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ก็คงจะมีร่องรอยให้ตามได้จริง ๆ

เขาสูดหายใจลึก ถามว่า “ท่านอาจารย์ งั้นตอนนี้จักรพรรดิหยินหยางอยู่ที่ใดกันแน่ขอรับ?”

ท่านอาจารย์ส่ายหัว “ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ แต่ยังพอชี้แนะความคิดให้คุณชายเย่ได้ทางหนึ่ง”

“ถึงอินหยางเจี้ยวจะถูกทำลายไปแล้ว แต่นั่นก็ยังเป็นสายธรรมะที่จักรพรรดิหยินหยางทิ้งไว้”

“ข้าว่า ไม่มากก็น้อย จักรพรรดิหยินหยางต้องยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับอินหยางเจี้ยวอยู่บ้าง”

“คุณชายเย่ลองนึกดูว่า อินหยางเจี้ยวยังทิ้งของวิเศษอะไรไว้หรือไม่ หรือว่ายังมีผู้รอดชีวิตของอินหยางเจี้ยวเหลืออยู่อีกหรือเปล่า”

“เจ้าสามารถเริ่มต้นจากจุดนี้ บางที...อาจได้อะไรติดมือกลับมาก็เป็นได้”

พอเย่ชิวได้ยินเท่านั้นเอง ภาพใบหน้าคุ้นตาหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวในทันที

หลวงโป๋ซา!