บทที่ 3128: สมบัติคุ้มสถาบัน (กลาง)

เหตุที่เย่ชิวเอ่ยปากขอบ่อน้ำอมตะจากท่านอาจารย์ ก็เพราะเขามีสหายหญิงคนสนิทอยู่มากมาย

ยิ่งไปกว่านั้น โดยเฉพาะพวกที่ยังอยู่ในโลกมนุษย์ เช่น มารดาของเขา หลินจิงจื้อ ไป่ปิงและคนอื่น ๆ พวกนางล้วนไม่มีพลังบำเพ็ญเพียร ยิ่งจำเป็นต้องพึ่งของวิเศษเช่นนี้ไว้คงความงาม

ทันทีที่เย่ชิวพูดจบ ท่านอาจารย์ก็หัวเราะเบา ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความเข้าใจ

“คุณชายเย่ ข้าแก่เฒ่าคนนี้เข้าใจเจตนาของเจ้า”

ท่านอาจารย์กล่าวอย่างมีนัยว่า “เจ้ามีสหายหญิงคนสนิทอยู่ไม่น้อย ย่อมหวังให้พวกนางเยาว์วัยไม่รู้โรยด้วยกันทั้งนั้น”

“ข้าได้ยินหนิงอันบอกว่า เจ้ามาจากโลกมนุษย์ คาดว่าที่โลกมนุษย์ก็คงมีสหายหญิงคนสนิทของเจ้าอยู่อีกไม่น้อย”

“ข้ายังได้ยินมาว่า พลังวิญญาณในโลกมนุษย์เบาบาง การบำเพ็ญเพียรทำได้ยาก พวกนางจึงยิ่งต้องการบ่อน้ำอมตะไว้ประคองโฉมงาม”

เย่ชิวได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปฏิเสธ กลับเอ่ยอย่างจริงใจว่า “ท่านอาจารย์ โปรดมองให้แจ้ง ผู้น้อยคิดเช่นนี้จริง ๆ ผู้น้อยมีสหายหญิงคนสนิทอยู่สองสามคน แม้พวกนางจะอยู่ในโลกมนุษย์ ทว่ากลับทุ่มเทหัวใจให้ผู้น้อยอย่างสุดซึ้ง ผู้น้อยไม่อาจทนเห็นพวกนางปล่อยให้กาลเวลาพรากความงามไปต่อหน้าต่อตา”

ท่านอาจารย์พยักหน้าอย่างชมเชย “คุณชายเย่เป็นคนรู้คุณคนเช่นนี้ ข้าแก่เฒ่าคนนี้ปลื้มใจยิ่งนัก ในเมื่อเป็นดังนี้ หากข้าไม่ช่วยให้สมหวังเสียบ้าง ก็เหมือนข้าสะสมบาปไว้เอง”

พูดจบ ท่านอาจารย์ก็ล้วงมือจากแขนเสื้อ หยิบเอาน้ำเต้าหยกออกมาหนึ่งลูก น้ำเต้าลูกนั้นทั้งลูกใสแจ๋วราวผลึก เปล่งแสงอ่อน ๆ อยู่รอบตัว

ท่านอาจารย์เดินไปข้างบ่อน้ำอมตะ ตักน้ำจากบ่อขึ้นมาหลายช้อนอย่างเบามือ แล้วเทลงในน้ำเต้า

“น้ำเต้าหยกลูกนี้เป็นศาสตราเวทมนตร์ที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ สามารถเก็บรักษาลักษณะวิเศษของบ่อน้ำอมตะไม่ให้จืดจาง” ท่านอาจารย์ตักน้ำไปอธิบายไป “คุณชายเย่เพียงให้พวกนางดื่มวันละหยด ติดต่อกันหนึ่งเดือน ก็เพียงพอจะทำให้รูปโฉมไม่รู้แก่เลย”

เย่ชิวรับน้ำเต้าหยกมา ในใจสำนึกบุญคุณอย่างสุดซึ้ง รีบเอ่ยว่า “ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตา! บุญคุณครั้งนี้ ผู้น้อยจะจดจำไว้ในใจไม่มีวันลืม”

ท่านอาจารย์หัวเราะเบา ๆ “คุณชายเย่ไม่ต้องเกรงใจ อย่างไรก็ตาม ข้าแก่เฒ่าคนนี้ยังมีเรื่องหนึ่งต้องเตือนเจ้า”

สีหน้าเย่ชิวเคร่งขรึมขึ้นทันที เอ่ยอย่างเคารพว่า “ท่านอาจารย์เชิญสั่งได้เลยครับ”

ท่านอาจารย์เอ่ยเสียงจริงจัง “บ่อน้ำอมตะคือหนึ่งในสมบัติคุ้มสถาบันของสำนักศึกษาจี้เซี่ย เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปอย่างเด็ดขาด หากมีคนนอกล่วงรู้ เกรงว่าจะดึงดูดพวกที่คิดร้ายมานับไม่ถ้วน กระทั่งอาจนำหายนะมาสู่สำนักศึกษาจี้เซี่ยของเราได้”

เย่ชิวพยักหน้าหนักแน่น “ท่านอาจารย์วางใจได้ ผู้น้อยจะปิดปากสนิทเป็นหินผา ไม่มีวันแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปแม้เพียงครึ่งคำ”

ท่านอาจารย์พอใจจึงพยักหน้า ก่อนกำชับต่อไปว่า “นอกจากนี้ แม้บ่อน้ำอมตะจะดี แต่ก็ห้ามดื่มมากเกินไป หากเป็นคนที่ไม่มีพลังบำเพ็ญเพียร วันละหยดก็เกินพอ หากโลภมากเกินขนาด ผลลัพธ์จะกลับตาลปัตร จำเอาไว้ให้ดี”

เย่ชิวจดจำคำเตือนของท่านอาจารย์ไว้ขึ้นใจ ก่อนกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

จากนั้น ท่านอาจารย์ก็พาเย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวลัดเลาะผ่านป่าไผ่ มุ่งหน้าไปยังยอดเขาลูกหนึ่ง

ทั่วภูเขาลูกนั้นเต็มไปด้วยหญ้าและดอกไม้ป่า ลมอ่อน ๆ พัดผ่าน กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยฟุ้งไปทั่ว ราวกับทั้งสามได้เหยียบย่างเข้าสู่แดนสวรรค์

บนยอดเขามีหมอกเมฆพันเกี่ยววนเวียนอยู่รอบ เหมือนแพรไหมบางเบาโอบคลุมยอดเขาทั้งลูกไว้ในม่านหมอกเลือนราง

ท่านอาจารย์ยืนอยู่บนยอดเขา สะบัดชายแขนเสื้อไปครั้งหนึ่ง พลังชี่อันหนักแน่นก็ปะทุออกมา พร้อมกับตะโกนเสียงต่ำคำหนึ่ง

“แยก!”

ชั่วพริบตา หมอกเมฆก็สลายหายไป เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของยอดเขา

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวเพ่งมองไป ก็เห็นตรงกลางยอดเขา มีต้นไม้ประหลาดต้นหนึ่งขึ้นอยู่

ต้นไม้นั้นสูงไม่ถึงสามฉือ แต่ลำต้นกลับใหญ่เท่ากะละมังอาบน้ำ กิ่งก้านไม่มีใบสักใบเดียว มีเพียงผลสีแดงจัดสามผลห้อยอยู่ แต่ละผลมีขนาดเท่าไข่ไก่ เปล่งประกายเย้ายวนสายตา

“ต้นไม้อะไรแปลกจัง” หนานกงเซียวเซียวอุทาน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

ท่านอาจารย์ยิ้มเล็กน้อย หันไปมองหนานกงเซียวเซียว ถามว่า “คุณหนูหนานกง เจ้าอยู่ในห้องเกียรติทรัพย์มาหลายปี เห็นของล้ำค่ามานับไม่ถ้วน เคยรู้จักว่าผลไม้นี้คืออะไรบ้างหรือไม่”

หนานกงเซียวเซียวเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วขมวดแน่น ก่อนส่ายหัวเล็กน้อย เอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ผู้น้อยโง่เขลา ไม่เคยเห็นผลไม้ประหลาดเช่นนี้มาก่อน ขอท่านผู้อาวุโสเมตตาชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ”

ท่านอาจารย์หัวเราะเบา ๆ ยกมือโบกหนึ่งครั้ง ผลไม้สองผลก็หลุดจากกิ่งลงมาอย่างนุ่มนวล ตกลงในฝ่ามือของเขาอย่างมั่นคง

เขาส่งผลไม้ไปให้เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวคนละผล พลางว่า “ลองชิมดูสิ”

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวรับผลไม้มาถือไว้ รู้สึกได้ถึงความอุ่นละมุนที่ฝ่ามือ เปลือกผลเรียบลื่นราวแพรไหม แผ่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกมา

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดลงไปเบา ๆ

ยามเนื้อผลเข้าสู่ปาก กรอบฉ่ำหอมหวาน รสชาติคล้ายแอปเปิลอยู่บ้าง แต่กลับอร่อยกว่าแอปเปิลนับพันเท่า

ในเนื้อผลนั้นแฝงพลังประหลาดชนิดหนึ่งอยู่ ไหลผ่านลำคอลงไป ก่อนจะแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง ทุกเส้นกระดูก

“ผลนี้…อร่อยเกินไปแล้ว!” แววตาของหนานกงเซียวเซียวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี