บทที่ 3129: สมบัติคุ้มสถาบัน (ตอนล่าง)

เมื่อสายฟ้าสวรรค์ลูกสุดท้ายสลายตัวลง หมู่เมฆดำทะมึนบนท้องฟ้าก็ค่อย ๆ จางหาย แสงอาทิตย์สาดต้องลงมาบนแผ่นดินอีกครั้ง

หนานกงเซียวเซียวลอยยืนอยู่กลางสุญญากาศ รอบกายแผ่กระจายพลังชีวิตอันทรงพลานุภาพออกมา นางทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานไปเรียบร้อยแล้ว!

“สำเร็จแล้ว!”

เย่ชิวถอนหายใจยาวโล่งอก

ท่านอาจารย์เอ่ยชมเชยว่า “คุณหนูหนานกงช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ อายุยังน้อยกลับทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานได้ อนาคตย่อมไร้ขอบเขต”

หนานกงเซียวเซียวค่อย ๆ ลดตัวลงจากสุญญากาศ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี นางเดินมาหยุดต่อหน้าท่านอาจารย์ คารวะอย่างนอบน้อมแล้วกล่าวว่า “ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ประทานผลให้ หากไม่ได้ผลนี้ ข้าก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดกว่าจะทะลวงได้”

ท่านอาจารย์โบกมือยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องเกรงใจ ผลจิตวิญญาณสีแดงแม้จะล้ำค่า แต่ได้แบ่งให้ผู้มีวาสนาเช่นกัน ก็ถือเป็นวาสนาของมัน”

เย่ชิวเหลือบมองต้นไม้ลูกนั้น เห็นว่าบนกิ่งเหลือผลจิตวิญญาณสีแดงเพียงผลเดียวก็อดถามไม่ได้ว่า “ท่านอาจารย์ ผลจิตวิญญาณสีแดงล้ำค่าถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่เก็บให้หมดเล่าขอรับ”

ท่านอาจารย์หัวเราะเบา ๆ “ผลจิตวิญญาณสีแดงเป็นสิ่งวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก หากเก็บหมดทั้งต้น ไม้ผลย่อมเฉาตาย ต้องเหลือไว้สักผล ต้นจึงจะเติบโตต่อ รอคอยวัฏจักรหมื่นปีถัดไปได้”

“อย่างนี้นี่เอง” เย่ชิวประสานมือคำนับท่านอาจารย์อีกครั้ง เอ่ยอย่างสำนึกในพระคุณว่า “ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ประทานผลให้ ครั้งนี้เป็นพระคุณใหญ่ ผู้น้อยย่อมจดจำไว้ไม่ลืม”

ท่านอาจารย์ยิ้ม “ว่าไปแล้ว นี่ก็เป็นวาสนาระหว่างพวกเจ้ากับผลจิตวิญญาณสีแดงเช่นกัน ผลเพิ่งสุกได้ไม่นาน หากพวกเจ้ามาช้ากว่านี้อีกไม่กี่วัน เกรงว่าจะไม่มีส่วนแบ่งแล้ว”

จากนั้นสีหน้าท่านอาจารย์ก็จริงจังขึ้น ตรัสกำชับว่า “คุณชายเย่ คุณหนูหนานกง ข้าชรามีเรื่องหนึ่งอยากฝากฝัง พวกเจ้าต้องไม่แพร่งพรายเรื่องผลจิตวิญญาณสีแดงออกไปเด็ดขาด”

“แม้ผลจิตวิญญาณสีแดงจะเทียบรากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกไม่ได้ในด้านความหายาก ทว่าในโลกนี้ก็ถือเป็นของวิเศษที่แทบไม่อาจพบเห็นได้”

“หากตกไปเข้าหูผู้ที่คิดร้าย เกรงว่าจะดึงเอาความยุ่งยากนานัปการมาสู่สำนักศึกษาจี้เซี่ยไม่รู้จบ”

เย่ชิวขรึมสีหน้า รีบประสานมือรับคำ “ท่านอาจารย์วางใจได้ ผู้น้อยย่อมปิดปากสนิท”

หนานกงเซียวเซียวกลับกระพริบตาปริบ ๆ มุมปากยกยิ้มล้อเล่น “ท่านอาจารย์ ท่านมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งขนาดนี้ พลังวิเศษก็หาที่เปรียบมิได้ ยังกลัวเรื่องยุ่งยากอยู่อีกหรือเพคะ”

ท่านอาจารย์ส่ายหน้าช้า ๆ ถอนหายใจแล้วว่า “สำนักศึกษาจี้เซี่ยของเรายึดแนวทางอยู่เหนือความขัดแย้งมาโดยตลอด ก็เพราะเช่นนี้จิตจึงสงบนิ่งดุจน้ำ จึงจะมุ่งอ่านตำราและทำวิชาการได้อย่างเต็มที่”

“อีกอย่าง ข้าก็เป็นคนแก่ใกล้ฝั่งแล้ว ไม่อยากเข้าไปพัวพันในคลื่นลมความขัดแย้งเหล่านั้นให้รกใจอีก”

หนานกงเซียวเซียวแลบลิ้นนิด ๆ ท่าทางซุกซน “คำสั่งสอนของท่านอาจารย์ เซียวเซียวจะจำใส่ใจเจ้าค่ะ”

จากนั้นท่านอาจารย์ก็พูดอีกว่า “ตามข้ามาเถิด ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง”

ว่าจบก็หมุนกาย เดินตรงไปยังที่ห่างออกไป

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวสบตากันแวบหนึ่งแล้วรีบเดินตาม

ทั้งสามฝ่าดงไม้หนาทึบ กระทั่งมาถึงแอ่งเขาแห่งหนึ่ง

บริเวณนี้ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน พรรณไม้เขียวชอุ่ม อากาศบริสุทธิ์ ทิวทัศน์งดงาม ราวกับแดนสุขาวดีตัดขาดจากโลกภายนอก

ท่านอาจารย์หยุดเท้า

“หืม?” เย่ชิวอุทานอย่างประหลาดใจ

“มีอะไรหรือจ้าวหอสมุด?” หนานกงเซียวเซียวถาม

เย่ชิวมองท่านอาจารย์แวบหนึ่งแล้วว่า “สถานที่นี้ไม่ธรรมดา”

ท่านอาจารย์ยิ้มบาง “คุณชายเย่ มองเห็นอะไรบ้างเล่า”

เย่ชิวตอบ “ที่นี่มีกลิ่นอายค่ายกลกับคาถาป้องกันระดับสูง”

“ฮ่า ๆ สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์จักรพรรดิ สายตาเฉียบคมยิ่งนัก” ท่านอาจารย์หัวเราะ แล้วชูมือขวาขึ้นสะบัดเบา ๆ

ตูม!