บทที่ 3133: เขา...เป็นคนเลวหรือเปล่า?

ข่งเทียนเซี่ยพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ศิษย์จะจดจำคำสั่งสอนของอาจารย์ไว้ขึ้นใจ”

หนานกงเซียวเซียวได้ฟังคำของท่านอาจารย์แล้ว ใจพลันเคร่งขรึมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เกิดความเคารพศรัทธาจากก้นบึ้งหัวใจ

เดิมทีนางคิดว่าท่านอาจารย์เป็นเพียงปราชญ์ใหญ่ผู้หนึ่ง พลังบำเพ็ญเพียรลึกล้ำเท่านั้น กลับไม่คิดว่าจิตใจของเขาจะเปี่ยมเมตตาถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งต่อสรรพชีวิตที่สิ้นลมหายใจไปแล้ว ยังให้ความเคารพอย่างยิ่ง

นางกลั้นไม่อยู่เอ่ยชมออกมา “ท่านอาจารย์มีเมตตาธรรมจริง ๆ น่าศรัทธายิ่งนัก”

ท่านอาจารย์โบกมือเบา ๆ พร้อมหัวเราะ “ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องพูดถึงหรอก มา ๆ ทุกคนรีบกินตอนร้อน ๆ เถอะ ชิมดูสิว่าพวกอาหารเจนี่รสชาติพอใช้ได้ไหม”

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวหันมามองหน้ากันแล้วยิ้ม จากนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มลิ้มรสอาหารบนโต๊ะ

แม้จะเป็นอาหารเจล้วน ๆ แต่แต่ละจานกลับมีกลิ่นอายเฉพาะตัว รสชาติกลมกล่อม ชวนให้ลิ้มแล้วลิ้มอีกไม่รู้เบื่อ

ระหว่างมื้ออาหาร ท่านอาจารย์สนทนาหยอกล้อกับทุกคนอย่างออกรส บรรยากาศอบอุ่นผ่อนคลาย

พอใกล้จะกินเสร็จ ท่านอาจารย์ก็ถามขึ้นอย่างกะทันหัน “คุณชายเย่ ช่วงนี้ได้ไปสำนักกระบี่ชิงหยุนบ้างหรือไม่?”

เย่ชิวตอบว่า “ช่วงนี้ข้าอยู่ที่จงโจวมาตลอด ยังไม่ได้ไปสำนักกระบี่ชิงหยุนเลย”

“งั้นได้พบสหายเต๋าจื่อหยางบ้างหรือไม่?” ท่านอาจารย์ถามต่อ

เย่ชิวพยักหน้า “ได้พบครับ”

ท่านอาจารย์ซักต่อ “สหายเต๋าจื่อหยางเป็นอย่างไรบ้าง?”

เย่ชิวตอบว่า “ซือจู่ทุกอย่างล้วนสบายดีครับ”

“งั้นก็ดีแล้ว” ท่านอาจารย์พูดมาถึงตรงนี้ อยู่ ๆ ก็หยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เย่ชิว พร้อมเอ่ยว่า “คุณชายเย่ ไว้เมื่อใดที่เจ้าจะไปสำนักกระบี่ชิงหยุน ช่วยนำของข้างในกล่องนี้ไปมอบให้สหายเต๋าจื่อหยางแทนข้าหน่อย”

ทันใดนั้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่กล่องใบนั้น

“ท่านอาวุโส ผมพอจะเปิดดูได้ไหมครับ?” เย่ชิวถาม

“แน่นอนสิ” ท่านอาจารย์ยิ้มตอบ

เย่ชิวจึงเปิดกล่องไม้ขึ้นมา แล้วก็ต้องชะงักไป เมื่อเห็นว่าภายในมีก้อนผลจิตวิญญาณสีแดงอยู่ถึงสี่ผลเต็ม ๆ

“ท่านอาวุโส นี่คือ…?” เย่ชิวเอ่ยถามอย่างงุนงง

ท่านอาจารย์กล่าวว่า “สหายของข้าไม่ค่อยมีนัก สหายเต๋าจื่อหยางถือเป็นเพื่อนรู้ใจเพียงผู้เดียวของข้า ผลจิตวิญญาณสีแดงสี่ผลนี้ ฝากเจ้าช่วยนำไปมอบให้เขา ถือเสียว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการฝากความคิดถึงถึงสหายเก่า”

เย่ชิวนึกขึ้นได้ว่าข่งเทียนเซี่ยยังได้กินผลจิตวิญญาณสีแดงไปเพียงครึ่งผลเท่านั้น แต่ตอนนี้ท่านอาจารย์กลับหยิบออกมาทีเดียวสี่ผลมอบให้จื่อหยางเทียนจุน อดเอ่ยไม่ได้ว่า “ท่านอาวุโส แบบนี้…จะไม่ล้ำค่าจนเกินไปหน่อยหรือครับ?”

ท่านอาจารย์ส่ายหน้าแล้วยิ้ม “ไม่ล้ำค่าเลยแม้แต่น้อย”

“เขาว่ากันว่า ทองพันตำลึงยังหาง่าย มิตรแท้นั้นหายาก”

“สหายเต๋าจื่อหยางคือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ อีกทั้งยังเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักอันดับหนึ่งแห่งดินแดนตะวันออก ข้ายังกลัวอยู่เลยว่าผลจิตวิญญาณสีแดงสี่ผลนี่ จะไม่เข้าตาเขาเสียด้วยซ้ำ”

“ชางเซิง ช่วยนำมันไปให้สหายเต๋าจื่อหยางแทนข้าด้วย แล้วฝากความคิดถึงจากข้าไปให้เขา บอกเขาว่าถ้าว่างเมื่อไร ให้มาเยือนสำนักศึกษาจี้เซี่ยสักครั้ง”

“ก็ได้ครับ ผมขอขอบคุณแทนซือจู่” เย่ชิวพูดจบก็เก็บกล่องไม้นั้นไว้กับตัว

คืนนั้น เขากับหนานกงเซียวเซียวพักค้างที่สำนักศึกษาจี้เซี่ย

ต้องยอมรับว่าสำนักศึกษาจี้เซี่ยนั้นเงียบสงบ อากาศปลอดโปร่ง เหมาะแก่การพำนักอาศัยอย่างยิ่ง

คืนนั้น เย่ชิวนอนหลับสนิทยาวถึงรุ่งเช้า

เช้าวันต่อมาแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เขากับหนานกงเซียวเซียวก็กล่าวลาท่านอาจารย์กับข่งเทียนเซี่ย เตรียมกลับจงโจว

ครั้นถึงยามอำลา

ท่านอาจารย์กล่าวกับเย่ชิวและหนานกงเซียวเซียวว่า “คุณชายเย่ คุณหนูหนานกง ต่อไปหากพวกเจ้าว่างเมื่อไร เชิญมาเยือนสำนักศึกษาจี้เซี่ยได้ทุกเมื่อ”

เย่ชิวประสานมือหัวเราะ “ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่เมตตา ผู้น้อยจะมารบกวนบ่อย ๆ แน่”