บทที่ 3134: ต่อแต่นี้ไป จักรพรรดิมิออกว่าราชการยามเช้า

หนานกงเซียวเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “จ้าวหอสมุด ท่านไปคิดแบบนั้นได้ยังไงกัน? ท่านอาจารย์ดีกับพวกเราขนาดนี้ จะเป็นคนเลวได้ยังไง?”

“ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง” เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ

เขาเชื่อมาโดยตลอดว่า บนโลกนี้ไม่มีใครจะดีกับใครโดยไม่มีเหตุผล

ท่านอาจารย์ดีกับพวกเขาเกินไป ดีจนเกินจะเชื่อ ทำให้เย่ชิวกลับรู้สึกกังวลอยู่บ้าง

หนานกงเซียวเซียวเหมือนจะมองออกถึงความหนักใจของเย่ชิว จึงเอ่ยว่า “จ้าวหอสมุด อย่าคิดมากเลย ท่านอาจารย์คือผู้นำสำนักศึกษาจี้เซี่ย เป็นปราชญ์ใหญ่ชื่อเลื่องลือไปทั่ว จิตวิญญาณแห่งวงการอักษรศาสตร์ของจงโจว ผู้คนทั้งใต้ฟ้าต่างเคารพเลื่อมใส ยังไงก็ไม่ใช่คนเลวแน่”

เย่ชิวถอนหายใจ “ก็อาจจะอย่างนั้น แต่ข้ารู้สึกมาตลอดว่าที่ท่านอาจารย์ดีกับพวกเรา มันจงใจเกินไปหน่อย”

“ยิ่งโดยเฉพาะที่ยอมให้พวกเราเข้าไปถึงอาคารที่สิบแปดของหอสมุดคังซู แม้แต่ศิษย์ถ่ายทอดโดยตรงของท่านเองยังไม่ได้สิทธิ์แบบนี้เลย ข้าถึงได้ทั้งปลื้มทั้งเกรงอยู่มาก”

“ที่ท่านอาจารย์ดีกับพวกเราขนาดนี้ ข้าว่าหลัก ๆ ก็เพราะจ้าวหอสมุดต่างหาก” หนานกงเซียวเซียวว่า

“เจ้ากอบโกยโชควาสนาของเผ่ามิ่งกับเผ่าอสูรมาไว้ในมือ แล้วยังมีโชควาสนาครึ่งหนึ่งของเผ่ามนุษย์เองด้วย ศักยภาพตัวเจ้าก็ล้ำเลิศ บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิย่อมอยู่ไม่ไกล”

“ถ้าตอนนี้ผูกบุญคุณกับเจ้าไว้ พอเจ้าบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ก็ย่อมคุ้มครองสำนักศึกษาจี้เซี่ย”

“ข้าว่าท่านอาจารย์คงหมายจะเป็นอย่างนี้แหละ”

เย่ชิวรับคำในลำคอ เห็นว่าหนานกงเซียวเซียวพูดก็มีเหตุผล

“แต่ว่า...” หนานกงเซียวเซียวเปลี่ยนเรื่องเล็กน้อย “ถ้าท่านอาจารย์เป็นคนเลวขึ้นมาจริง ๆ นั่นสิถึงจะน่ากลัวมาก”

“พลังบำเพ็ญเพียรของท่านลึกซึ้ง ทั้งยังมีวิชาความรู้ล้นฟ้า เป็นเสาหลักทางวรรณกรรมของจงโจว ผู้คนทั้งใต้ฟ้าต่างเคารพเลื่อมใส”

“คนอย่างนั้นถ้าคิดร้ายขึ้นมา สิ่งที่หวังจะลงมือทำต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่”

“แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังเชื่อว่าท่านอาจารย์เป็นคนดีอยู่ดี จ้าวหอสมุดลองคิดดูสิ แม้แต่นกป่ากระต่ายป่า ท่านยังไม่กล้าฆ่ากินเลย คนใจเมตตาขนาดนั้น จะเป็นคนเลวได้ยังไงกัน?”

“อีกอย่าง ถ้าท่านอาจารย์เป็นคนเลว จะอบรมสั่งสอนศิษย์อย่างข่งเทียนเซี่ยกับหนิงอันออกมาได้ยังไงล่ะ?”

เย่ชิวพยักหน้าเบา ๆ

“ว่าแต่จ้าวหอสมุด ท่านพอดูออกไหมว่าท่านอาจารย์อยู่ระดับพลังไหน?” หนานกงเซียวเซียวถามต่อ “แม้คราวนี้โชคชะตาจะเข้าข้าง ทำให้พลังบำเพ็ญเพียรของข้าพุ่งพรวดขึ้นมา แต่ก็ยังมองไม่ทะลุระดับพลังของท่านอาจารย์อยู่ดี”

เรื่องระดับพลังของท่านอาจารย์ เย่ชิวแอบสังเกตอยู่ล่วงหน้ามานานแล้ว

“ท่านอยู่ในขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่” เย่ชิวเอ่ย

“ไม่น่าแหละ ข้าถึงมองไม่ออก” หนานกงเซียวเซียวว่า “จ้าวหอสมุด เรื่องที่ท่านอาจารย์เตือน ท่านต้องใส่ใจให้มากนะ”

“เจ้าหมายถึงระฆังสวรรค์ปฐพีงั้นหรือ?” เย่ชิวถาม

“อืม” สีหน้าหนานกงเซียวเซียวจริงจังขึ้น “เจ้าของระฆังฟ้าดินลึกลับเกินคาด เขาอยู่ในเงามืด ส่วนเจ้าอยู่กลางแสงสว่าง ยิ่งต้องระวังตัวให้ดี”

“เดี๋ยวข้าจะให้คนของห้องเกียรติทรัพย์ช่วยสืบลับ ๆ ดูอีกแรง เผื่อจะสาวอะไรเจอ”

“เอาเป็นว่า เจ้าต้องระวังตัวไว้ก่อน”

หนานกงเซียวเซียวพูดมาถึงตรงนี้ก็จ้องเย่ชิวด้วยสายตาอ่อนหวาน “ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นอะไรไป”

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นอะไรหรอก” เย่ชิวพูดจบก็ก้มลงหอมแก้มหนานกงเซียวเซียวหนึ่งที

“ทีเดียวไม่พอ” หนานกงเซียวเซียวว่า

เย่ชิวเลยก้มลงหอมอีกครั้ง

“ยังไม่พอ~” หนานกงเซียวเซียวอ้อน

เย่ชิวเลยหอมไปอีกที

หนานกงเซียวเซียวเอนตัว ซบสองแขนคล้องคอเย่ชิว ดวงตายั่วยวนเป็นประกาย “จ้าวหอสมุด เวลายังเร็วอยู่ ลองอีกสักหน่อยไหมล่ะ?”

“เมื่อวานยังลองกันไปแล้วไม่ใช่หรือ?” เย่ชิวว่า

“เมื่อวานก็เรื่องของเมื่อวาน วันนี้ก็คือวันนี้ เจ้าติดหนี้ข้าอยู่อีกตั้งสิบกว่าครั้งแน่ะ” หนานกงเซียวเซียวพูด

ว่าแล้วทั้งคู่ก็โผเข้ากอดกันแน่น

ไม่นาน ดาบขี่สายลมก็สั่นระริกอยู่ไม่หยุด

……

พอกลับถึงเมืองหลวง หนานกงเซียวเซียวก็แยกไปยังห้องเกียรติทรัพย์ ส่วนเย่ชิวมุ่งหน้าเข้าพระราชวังโดยตรง