บทที่ 3135: แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่

ศึกใหญ่สิ้นสุดลง

ใบหน้าของหนิงอันแดงระเรื่อ นางเอนกายพิงอกของเย่ชิว เอ่ยถามเสียงแผ่วว่า “เรื่องของเผ่ามิ่งไม่ใช่ว่าจัดการเสร็จนานแล้วเหรอ ทำไมเพิ่งกลับมาวันนี้ล่ะ”

“แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าเรื่องเผ่ามิ่งจบแล้ว” เย่ชิวถาม

หนิงอันบอกว่า “เมื่อวานข้าเจอจางเหมยเต้าเฉิง เขาบ่นว่าเจ้าไม่รู้จักเห็นใจผู้อื่น ออกไปเที่ยวเองยังไม่พาเขาไปด้วย ยังว่าด้วยว่าเจ้าเห็นหญิงงามแล้วก็ลืมสหาย”

เย่ชิวหัวเราะด่าขึ้นว่า “ไอ้เหล่าโต้วซี ดูท่าคงอยากโดนข้าจัดการอีกแล้ว”

หนิงอันถามว่า “เจ้าพาหนานกงเซียวเซียวไปสวีทกันที่ไหนมา”

เย่ชิวแย้มยิ้มอย่างลึกลับ “ลองเดาดูสิ”

“ฮึ!” หนิงอันฮึเบา ๆ ทำท่าคล้ายโกรธ “ข้ารู้อยู่แล้วล่ะ ในใจเจ้ามีแต่ตัวนางจิ้งจอกนั่น ไม่มีข้าเลยสักนิด”

“ทำไมล่ะ หึงเหรอ” เย่ชิวหัวเราะ “ข้ากับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไปสำนักศึกษาจี้เซี่ยมาหนหนึ่ง”

“เจ้าไปสำนักศึกษาจี้เซี่ย?” หนิงอันทำหน้าเหลอหลา “ได้เจออาจารย์หรือเปล่า”

“อือ” เย่ชิวพยักหน้าน้อย ๆ

“อาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง” หนิงอันถาม

เย่ชิวว่า “ดีมาก ข้าไม่เพียงได้พบท่านอาจารย์ ยังได้พบพี่คงด้วย อ้อ จริงสิ อาจารย์ของเจ้ายังรับศิษย์ปิดสำนักเพิ่มอีกคน เขาชื่อจื่อเชียน เป็นเด็กหนุ่มไม่เลวเลย”

“ข้ารู้จักจื่อเชียน” หนิงอันว่า “ต้าซือเสียงเขียนบอกไว้ในจดหมายที่ส่งมาหาข้าแล้ว จื่อเชียนเป็นเด็กกำพร้า โตมากับพวกขอทาน วันหนึ่งอาจารย์เห็นเข้าโดยบังเอิญ รู้สึกว่ากระดูกและพรสวรรค์ดี ก็เลยรับเข้าเป็นศิษย์”

“สามี การที่เจ้ากลับไปสำนักศึกษาจี้เซี่ยครั้งนี้ ได้อะไรมาบ้างหรือเปล่า”

เย่ชิวหัวเราะ “ได้มามากทีเดียว ท่านอาจารย์ใจดีกับพวกเรามาก นอกจากให้ดื่มบ่อน้ำอมตะ กินผลจิตวิญญาณสีแดงแล้ว ยังให้เข้าไปถึงอาคารที่สิบแปดของหอสมุดคังซูอีกด้วย”

หนิงอันถึงกับอุทาน “เจ้าได้กินผลจิตวิญญาณสีแดง แถมยังได้เข้าอาคารที่สิบแปดของหอสมุดคังซู? ข้ากับต้าซือเสียงยังไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลย อาจารย์ดีต่อเจ้ามากไปแล้วมั้ง”

เย่ชิวหัวเราะ “ใช่ ท่านอาจารย์ดีกับเรามากจริง ๆ ดีจนเกินความคาดหมายไปหน่อย”

“พวกเจ้า?” ใบหน้างามของหนิงอันพลันเย็นลง “งั้นแปลว่าตัวนางจิ้งจอกหนานกงเซียวเซียวนั่นก็เข้าไปถึงชั้นสิบแปดเหมือนกันสิ”

เย่ชิวไม่รับลูกประโยคนั้น เพียงว่า “ท่านอาจารย์ดีกับข้ามากจริง ๆ จนข้าเองยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ”

“เจ้าหมายความว่ายังไง” หนิงอันเงยหน้ามองเขา “หรือว่าเจ้ากังวลว่าอาจารย์มีจุดประสงค์แอบแฝง”

“ไม่ถึงขนาดนั้น” เย่ชิวว่า “ท่านอาจารย์เป็นผู้ทรงคุณธรรม น่าเคารพนับถือ การที่เขาดีกับข้า ส่วนใหญ่ก็คงเห็นแก่หน้าเจ้า”

“หน้าอย่างข้าจะมีน้ำหนักขนาดนั้นได้ยังไง” หนิงอันว่า “หลัก ๆ ก็เพราะเจ้ามีพรสวรรค์จักรพรรดิ อาจารย์ถึงได้ชื่นชมเจ้า”

เย่ชิวว่า “เจ้าไม่รู้หรอก พี่คงออกไปล่าสัตว์ ได้ไก่ป่ากับกระต่ายป่ามาหลายตัว เตรียมจะทำกับข้าวเลี้ยงกันตอนกลางคืน ใครจะคิดว่าท่านอาจารย์ดันเอาไก่ป่ากับกระต่ายป่าไปฝังเสีย ให้พวกเราดีใจกันเก้อ”

หนิงอันยิ้มบาง “อาจารย์ก็เป็นคนแบบนี้แหละ ปกติแม้แต่มดก็ยังไม่อยากเหยียบให้ตาย เมื่อก่อนข้ายังเคยรู้สึกว่า ท่านดูไม่เหมือนนักอ่านหนังสือเท่าไร ออกจะเหมือนเป็นมหาอาจารย์แห่งพุทธศาสนาด้วยซ้ำ ข้าไม่เคยเห็นใครเมตตาได้ถึงเพียงนี้”

“แน่นอน นั่นก็เป็นเหตุผลข้อหนึ่ง ที่ข้ากับต้าซือเสียงพวกเขาเคารพอาจารย์อย่างสุดหัวใจ”

อยู่ ๆ หนิงอันก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จ้องเย่ชิวแล้วทำหน้าขรึม “เย่ฉางเซิง ข้าดูผิดไปจริง ๆ ความสามารถในการไปยุ่งกับหญิงนอกบ้านของเจ้านี่เพิ่มขึ้นมากเลยนะ”

เย่ชิวพลันนึกถึงเสี่ยวเตี๋ยขึ้นมา

โธ่เว้ย ใครปากสว่างขายข้ากันแน่

หรือจะเป็นไอ้เหล่าโต้วซี?

ต้องเป็นหมอนั่นแน่

มีแต่เขานั่นแหละที่อิจฉาข้า!

เย่ชิวหัวเราะแหะ ๆ “จริง ๆ ข้าก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้หรอก ใครใช้ให้ข้าเก่งเกินไปล่ะ เฮ้อ การเป็นคนมันก็ว่าลำบากแล้ว การเป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมยิ่งลำบากกว่า”

“ฮึ หน้าด้านเสียไม่มี” หนิงอันฮึใส่คำหนึ่ง ก่อนจะทำหน้าจริงจัง “เจ้าของระฆังฟ้าดินดันสร้างรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิขึ้นมา แล้วให้เจ้ากับท่านเต๋าจางพวกเขาติดอันดับกันถ้วนหน้า นี่มันชัดเลยว่าไม่คิดดีด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เอาไพ่ตายของเจ้ามาแฉออกไป แบบนี้เสียเปรียบเจ้ามาก”

“ต่อจากนี้เกรงว่าจะไม่สงบแล้วล่ะ คงมีคนจำนวนไม่น้อยคิดจะเอาชีวิตเจ้า”

“สามี เจ้าต้องระวังตัวให้มาก”