บทที่ 3136: ปิดด่านฝึกตน (ตอนต้น)

ระหว่างทางที่เย่ชิวกำลังกลับไปห้องเกียรติทรัพย์ เขาสัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่ามีพลังชีวิตนับไม่ถ้วนแอบซ่อนอยู่ในความมืด ต่างเพ่งเล็งมาที่ห้องเกียรติทรัพย์กันถ้วนหน้า

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ผ่อนคลายลง

ถึงพลังปราณจะมีอยู่มากมาย ทว่าฝีมือโดยรวมกลับไม่จัดว่าร้ายกาจนัก อย่างห้องเกียรติทรัพย์ในตอนนี้ ต่อให้รวมกันมากแค่ไหนก็สร้างภัยคุกคามไม่ได้เลย

‘ดูท่าว่าพอระฆังสวรรค์ปฐพีประกาศรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิออกมา ก็เรียกล่อพวกเดนมากันมาเพียบจริง ๆ’

เย่ชิวแค่นหัวเราะเย็นในใจ ไม่ได้ใส่ใจปลาตัวเล็กพวกนั้นแม้แต่น้อย ก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปในห้องเกียรติทรัพย์

พอเพิ่งก้าวเข้าประตูมา หนิวต้าลี่ก็รีบวิ่งมารับหน้า เอ่ยทักอย่างนอบน้อมว่า

“อาจารย์ กลับมาแล้วเหรอครับ?”

เย่ชิวพยักหน้าเบา ๆ แล้วถามว่า

“แล้วเหล่าโต้วซีล่ะ?”

หนิวต้าลี่รีบตอบ

“ท่านเต๋าจางพวกเขาอยู่ที่สวนหลังบ้านครับ”

“อ้อ” เย่ชิวส่งเสียงรับจาง ๆ แล้วเดินตรงไปทางสวนหลังบ้านทันที

ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของจางเหมยเจินเหริน ดังลอดออกมา แถมยังฟังดูสะใจอยู่ไม่น้อย

เย่ชิวจงใจกลั้นลมหายใจ ก้าวเท้าให้เบาที่สุด แอบย่องมาจนถึงหน้าประตูสวนหลังบ้าน

เขาไม่ได้รีบร้อนจะเข้าไป แต่มุ่งยืนอยู่ข้างนอก เงี่ยหูฟังบทสนทนาข้างในอย่างเงียบ ๆ

ได้ยินจางเหมยเจินเหรินพูดอย่างลำพองใจว่า “คุณหนูหนานกงกลับมาแล้ว แต่ไอ้ลูกกระต่ายยังไม่โผล่กลับมา ชัดเลยว่ามันไปหาหนิงอันแล้ว”

“มันคงไม่รู้สินะ ว่าหนิงอันรูเรื่องมันกับเสี่ยวเตี๋ยแล้ว”

“ข้าล่ะอยากดูจริง ๆ ว่าคราวนี้มันจะไปอธิบายกับหนิงอันยังไง ฮี่ฮี่…”

เย่ชิวได้ฟังแค่นั้น ใจก็เข้าใจทันที

‘ว่าแล้วเชียว ต้องเป็นเหล่าโต้วซีขายข้า’

คราวนี้เสียงของหลินต้าหนiaoดังขึ้นมา

“พี่รอง ท่านดันเอาเรื่องของพี่ใหญ่ไปบอกเจ้าหญิงหนิงอัน แบบนี้มันไม่ใจเลยนะ”

“นั่นแหละ” ม่อเทียนจีรีบพยักหน้าเสริม “นี่มันกลั่นแกล้งพี่ใหญ่ชัด ๆ เลยนะ ท่านพี่ ทำแบบนี้มันไม่แฟร์นะ”

จางเหมยเจินเหรินทำหน้าไม่ใส่ใจ นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หวาย ชันขาข้างหนึ่งพาดขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน พูดลากเสียงว่า

“ตราบใดที่พวกเจ้าไม่ปริปาก จะมีใครไปรู้ล่ะ ว่าข้าเป็นคนบอกหนิงอัน?”

“อีกอย่างนะ ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ไอ้ลูกกระต่ายนั่นทั้งเจอโชค ทั้งได้ผู้หญิง ของดีล้วนตกอยู่ที่มันคนเดียว ไม่หาอะไรสนุก ๆ ให้มันบ้าง จะยังมีขื่อมีแปอยู่เรอะ?”

หลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีสบตากันแวบหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็เห็นเย่ชิวกำลังยืนอยู่ตรงประตูสวน

หลินต้าหนiaoใจแวบหนึ่ง รีบแกล้งพูดว่า

“พี่รอง ท่านขายพี่ใหญ่แบบนี้ ไม่กลัวว่าพี่ใหญ่จะกลับมาเล่นงานเอารึไง?”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะเหยียด

“เล่นงานข้า? มันไม่มีเวลาหรอกน่า! ตอนนี้เดาว่าหนิงอันกำลังเล่นงานมันอยู่มากกว่า ฮ่า ๆ…”

ม่อเทียนจีเห็นท่าไม่ดี รีบขยิบตาให้จางเหมยเจินเหรินเป็นพัลวัน หวังจะเตือนให้หยุดพูดได้แล้ว

ทว่าจางเหมยเจินเหรินกลับทำหน้ามึน ถามออกมาตรง ๆ

“ศิษย์น้อง ตาไปโดนอะไรมาเหรอ? มีแมลงบินเข้าไปหรือไง?”

ม่อเทียนจี “…”

หลินต้าหนiaoกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ พูดต่อว่า

“พี่รอง งั้นรอให้พี่ใหญ่กลับมาก่อน ท่านค่อยไปขอโทษเขาสักหน่อยดีไหม จะได้ไม่ถูกเขาจัดการเอา”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็ถึงกับส่ายหน้า หึใส่เสียงดังอย่างดูถูก

“ขอโทษ? พรตอย่างข้าเดินไปทั่วหล้า ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เคยเอ่ยคำขอโทษใคร?”

“อีกอย่าง แค่เขาน่ะเหรอ จะมาจัดการข้าได้?”

“ฮึ ไม่ใช่ว่าข้าโม้นะ ที่ผ่านมาน่ะ ข้าแกล้งยอมให้มันทั้งนั้น ถ้าข้าเอาจริงเมื่อไหร่ ไอ้ลูกกระต่ายนั่นได้ถูกข้าต่อยจนฟันเกลื่อนพื้นหาหมอไม่ทันไปนานแล้ว!”

“โอ๊ะ? เจ้าก็มีฝีมือขนาดนั้นด้วยเหรอ?” เสียงของเย่ชิวดังขึ้นอย่างกะทันหัน

จางเหมยเจินเหรินได้ยินเสียงคุ้นหูนั้น ร่างก็สะดุ้งวาบราวหนูเจอแมว ผงะจนกระโดดเด้งขึ้นจากเก้าอี้หวายแทบจะทันที

เขามองเย่ชิวด้วยสีหน้าเก้อเขิน ยิ้มแห้ง ๆ แล้วรีบพูดว่า