บทที่ 3137: ปิดด่านฝึกตน (ตอนปลาย)

เย่ชิวยืนอยู่ริมสระน้ำ มองจางเหมยเจินเหรินด้วยสายตาเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เหล่าโต้วซี เรื่องวันนี้ยังไม่จบนะ ถ้ากล้าเล่นสกปรกลับหลังข้าอีก คราวหน้าจะไม่ง่าย ๆ แบบนี้แล้ว”

จางเหมยเจินเหรินโบกมือพลางยิ้มแหย ๆ “ไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้ว! ไอ้ลูกกระต่าย เอาเถอะ สบายใจได้เลย ต่อไปข้าจะทำตัวเรียบร้อย ไม่ขายข้าอีกเด็ดขาด!”

“ฮึม!” เย่ชิวแค่นเสียงในลำคอ

พอดีกับตอนนั้น หนิวต้าลี่เดินเข้ามา เย่ชิวสั่งว่า “ต้าลี่ ไปเรียกเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยมาหน่อย ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”

“ครับ!” หนิวต้าลี่รับคำทันที ก่อนหมุนตัววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างที่หนิวต้าลี่ออกไปตามหนานกงเซียวเซียว จางเหมยเจินเหรินก็ปีนขึ้นมาจากในสระน้ำ แล้วร่ายคาถาเวทมนตร์หนึ่งชุด ชุดเต๋าที่เปียกชุ่มก็แห้งสนิทในพริบตา แถมยังสะอาดเอี่ยมอย่างกับเพิ่งซักมาใหม่ แม้แต่ผมเผ้าก็เหมือนเพิ่งหวีเสร็จเรียบร้อย

“หืม นี่มันวิชาอะไร?” เย่ชิวเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

จางเหมยเจินเหรินยิ้มแฉ่ง “อยากเรียนไหมล่ะ เดี๋ยวข้าสอนให้”

สีหน้าเย่ชิวหม่นลงทันที “คันหนังหัวอยากโดนซัดอีกแล้วหรือไง?”

“อย่าเพิ่งโมโห ข้าแค่ล้อเล่น” จางเหมยเจินเหรินรีบว่า “นี่คือคาถาชำระกาย เพิ่งเรียนได้ไม่นานมานี้เอง”

“ไว้บอกคาถาให้ข้าด้วย” เย่ชิวพูด

“ไม่มีปัญหา” จางเหมยเจินเหรินรับปากทันควัน จากนั้นก็ถามต่อว่า “ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าบอกข้าได้ไหม ว่าเจ้าไปที่ไหนกับคุณหนูหนานกงมา ทำไมแค่วันเดียว คุณหนูหนานกงถึงได้ทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานได้?”

คำพูดนี้ทำให้หลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีหันมามองเย่ชิวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้

เย่ชิวตอบว่า “ข้ากับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไปที่สำนักศึกษาจี้เซี่ยมา นางบรรลุธรรมอย่างกะทันหัน พลังบำเพ็ญเพียรเลยพุ่งทะยานขึ้น”

ตามเหตุผลแล้ว คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เย่ชิวไว้ใจที่สุด เขาไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอะไร เพียงแต่เขาให้คำมั่นไว้กับท่านอาจารย์แล้ว ย่อมผิดคำพูดไม่ได้

“คุณหนูหนานกงนี่ดวงดีจริง ๆ” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าตาอิจฉา

เย่ชิวพูดว่า “อย่าอิจฉาเลย เดี๋ยวอีกไม่นานเจ้าก็จะทะลวงเหมือนกัน”

“จริงหรือ?” จางเหมยเจินเหรินดีใจทันที “ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าจะให้สมุนไพรวิเศษและของล้ำค่ากับข้าหรือไง?”

“เดี๋ยวก็รู้เอง” เย่ชิวทำท่าลึกลับ

จางเหมยเจินเหรินเลยอดรอคอยอย่างตื่นเต้นไม่ได้

ไม่นาน หนิวต้าลี่ก็พาหนานกงเซียวเซียวกลับมา

“จ้าวหอสมุด เรียกฉันมามีอะไรเหรอคะ?” หนานกงเซียวเซียวเห็นเย่ชิวก็ถามขึ้น

“ตอนนี้ทุกคนมากันครบแล้ว ข้ามีเรื่องจะประกาศเรื่องหนึ่ง” เย่ชิวกล่าว “ต่อจากนี้ไป ข้าตั้งใจจะปิดด่านฝึกตน”

ทุกคนได้ยินว่าเย่ชิวจะปิดด่านฝึกตน ต่างก็ชะงักไปทั้งนั้น บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที มีเพียงสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านผิวสระน้ำ เกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ทำลายความเงียบชั่วขณะ

หนานกงเซียวเซียวเป็นคนแรกที่เอ่ยถาม “จ้าวหอสมุด ที่ท่านจะปิดด่านฝึกตน เป็นเพราะเรื่องรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิใช่ไหมคะ?”

เย่ชิวพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ช่วงนี้สถานการณ์ยิ่งวุ่นวายขึ้นทุกที เหล่าขุมอำนาจต่าง ๆ ก็ซ่อนคลื่นใต้น้ำกันทั้งนั้น พวกเราต้องมีกำลังแข็งแกร่งกว่านี้ ถึงจะรับมือไหว”

หลินต้าหนiaoเกาศีรษะพลางพูดว่า “พี่ใหญ่ การปิดด่านไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ ต้องให้พวกพี่น้องอย่างเราคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกกันบ้างไหม กันพวกก่อกวนมาป่วน”

ม่อเทียนจีพยักหน้าเห็นด้วย “ที่หลินต้าหนiaoพูดถูกแล้ว กลับมาคราวนี้ ข้าก็เห็นว่าหน้าห้องเกียรติทรัพย์มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นเยอะ ตอนปิดด่านฝึกตน สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือถูกขัดจังหวะ หากมีพวกเราออกหน้าเป็นผู้พิทักษ์การบำเพ็ญเพียร พี่ใหญ่ก็คงวางใจได้มากขึ้น”

ในใจเย่ชิวอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉายแววซาบซึ้ง “ขอบใจพวกเจ้ามาก แต่การปิดด่านคราวนี้ ไม่จำเป็นต้องมีผู้พิทักษ์การบำเพ็ญเพียร”

“ทำไมล่ะ?” จางเหมยเจินเหรินสงสัย

เย่ชิวตอบว่า “เพราะพวกเจ้าก็ต้องปิดด่านเหมือนกัน”

“พวกเราก็ต้องปิดด่าน?” จางเหมยเจินเหรินอึ้งไป