บทที่ 3142: มังกรเข้าถ้ำเสือ (ตอนล่าง)

จ้าวปีศาจหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ชัดเจนว่าไม่คิดมาก่อนว่าหลวงโป๋ซาจะหอบของกำนัลมามากขนาดนี้

เขาไม่ลังเลแม้แต่นิด รีบรับแหวนมิติไว้ทันที ใบหน้าแสดงแววปลื้มดีใจ สองเฒ่าข้าง ๆ ก็พากันตื่นเต้นไม่แพ้กัน

หลวงโป๋ซาเห็นสีหน้าท่าทางของทั้งสามแล้วก็อดซาบซึ้งในใจไม่ได้ ในใจคิดว่า “มีผู้เฒ่าอยู่ในบ้านก็เหมือนมีสมบัติล้ำค่า จริงอย่างที่คนโบราณว่าไว้ ไม่ได้หลอกกันเลย!”

“โชคดีที่พ่อบุญธรรมมองการณ์ไกล เตรียมของพวกนี้มาให้ ไม่งั้นเกรงว่าจะกล่อมจอมมารได้ยาก”

คิดได้ดังนั้น หลวงโป๋ซาก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้น พูดกับจ้าวปีศาจหนุ่มว่า “แม้ข้าพลังต่ำต้อย แต่ในโลกภายนอกก็ยังมีทั้งเส้นสายนานาและทรัพยากรไม่น้อย ขอเพียงจอมมารยินดีร่วมมือ ข้าจะทุ่มสุดกำลัง จัดหาทรัพยากรที่เผ่าปีศาจต้องการส่งมาอย่างต่อเนื่อง”

จ้าวปีศาจหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ แล้วจึงยิ้มบาง ๆ “ดี ไหน ๆ เจ้าก็มีน้ำใจถึงเพียงนี้ งั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง”

“เพียงแต่ มีเรื่องหนึ่ง ข้าอยากให้เจ้าพูดความจริงทั้งหมด”

หลวงโป๋ซารีบว่า “จอมมารโปรดตรัสมา สิ่งใดที่ข้ารู้ จะไม่ปิดบังแม้สักคำเดียว”

“ดีมาก” จ้าวปีศาจหนุ่มถามเสียงเย็น “เผ่าปีศาจยึดครองเป่ยอวี่ แยกตัวจากโลกภายนอก เจ้าลอบเข้ามาในเผ่าปีศาจได้อย่างไร?”

หลวงโป๋ซาไม่คิดจะปิดบัง ตอบทันทีว่า “ข้าเข้ามาทางประตูน่านเหนือ”

“งั้นเจ้ารู้เรื่องประตูน่านเหนือได้อย่างไรอีกล่ะ?” จ้าวปีศาจหนุ่มถามต่อ

“เอ่อ…เรื่องนี้…” ดวงตาหลวงโป๋ซากลอกแลกไปมา แน่นอนว่าเขาบอกจ้าวปีศาจหนุ่มไม่ได้ว่า เป็นวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางที่บอกเขาไว้

เขาปิ๊งความคิดหนึ่งขึ้นมาได้ในฉับพลัน จึงรีบเอ่ยว่า “จอมมารคงยังไม่ทราบ ข้าเคยฝากตัวอยู่ใต้สำนักของท่านเซียนสูงสุดแห่งนิกายหยินหยางอู๋จี๋มาก่อน”

“เพราะฐานะพิเศษ ข้าจึงเข้าออกได้แทบทุกแห่งในอินหยางเจี้ยว”

“เรื่องประตูน่านเหนือ ข้าได้เห็นบันทึกเอาไว้ในตำราบรรพกาลเล่มหนึ่งของอินหยางเจี้ยว”

ทันใดนั้น สีหน้าจ้าวปีศาจหนุ่มก็มืดครึ้มลง เอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า “หลวงโป๋ซา ข้าอยากฟังความจริง”

หรือว่าไอ้หนูนี่จับได้แล้วว่าโกหก?

หลวงโป๋ซาบ่นพึมพำในใจ แต่ปากก็เร่งยกเสียงให้ดังขึ้น “จอมมาร ที่ข้าพูดไปล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น”

จ้าวปีศาจหนุ่มว่า “หลวงโป๋ซา เห็นแก่ที่เจ้ามีน้ำใจถึงเพียงนี้ ข้าไม่อยากทำให้ลำบากใจ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่คิดหลอกลวงข้า เจ้าคงเข้าใจความหมายของข้านะ”

หลวงโป๋ซาพยักหน้า “เข้าใจขอรับจอมมาร ข้าไม่ได้โกหกเลย ทุกคำที่บอกล้วนเป็นความจริง หากจอมมารไม่เชื่อ ข้ายอมสาบานต่อฟ้า หากมีคำใดเป็นเท็จ ขอให้ฟ้าผ่าตาย…”

ครืน!

เสียงฟ้าร้องหนัก ๆ ดังมาจากด้านนอกทันควัน ยังไม่ทันที่หลวงโป๋ซาจะพูดจบด้วยซ้ำ

“เชี่ย!”

หลวงโป๋ซาอึ้งค้างไปทันที

ก็แค่เผลอพูดเล่น ๆ ไปเท่านั้น ใครจะคิดว่าข้างนอกดันมีเสียงฟ้าร้องขึ้นมาจริง ๆ

“ไอ้ฟ้าหมา ปั่นหัวกันใช่ไหมหา!”

ในขณะเดียวกัน หลวงโป๋ซาก็รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นจ้าวปีศาจหนุ่มกับสองเฒ่ากำลังจ้องเขาเขม็ง แววตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

หลวงโป๋ซาเริ่มใจเสีย รีบร้อนเอ่ยว่า “จอมมาร ฟังข้าอธิบายก่อน…”

“จะอธิบายอะไรอีก? หรือว่าจะสาบานต่อฟ้าอีกรอบ?” เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยประชดเสียงเย็น

“ข้า…” หลวงโป๋ซาเพิ่งอ้าปาก เฒ่าอีกคนก็พุ่งเข้ามา ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาเต็มแรง

เพียะ!

ตาหลวงโป๋ซาพร่างพราวไปด้วยดาวระยิบระยับในทันที