บทที่ 3144: ใช่แล้ว ความรู้สึกแบบนี้แหละ！

“ทน?”

หลวงโป๋ซาได้ยินคำนี้แล้วแทบเป็นลมล้มพับในบัดดล

แม่ง นี่เรียกว่าวิธีงั้นเหรอ?

ช่วยมีอะไรที่มันน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?

เขาสบถอยู่ในใจด่าจักรพรรดิหยินหยางเสียยกใหญ่ “ไอ้แก่ไม่ยอมตาย อยู่พูดสบายปากอยู่ข้างนอกไม่รู้ร้อนรู้หนาว คิดได้แต่แผนเฮงซวย”

ขณะนั้นเอง เสียงของจักรพรรดิหยินหยางก็ดังขึ้นมาอีกครั้งในหัวของเขา

“หลวงโป๋ซา ตอนนี้นอกจากกัดฟันทนแล้วก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้อีกแล้ว อดทนเข้าไว้ ขอแค่เจ้าฝืนผ่านมันไปได้ เจ้าจะได้ประโยชน์มหาศาล”

ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หลวงโป๋ซาทำได้เพียงกัดฟันแน่น ฝืนทนความเจ็บปวดแผดเผากระดูกที่มาจากน้ำในสระฝังมาร เริ่มกระบวนการ “ทนทรมาน” อย่างยากลำบาก

เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที

สติของหลวงโป๋ซาบางคราก็พร่าเลือน บางคราก็กลับมาแจ่มชัด ทุกครั้งที่คลื่นความเจ็บแล่นเข้าจู่โจม ก็ราวกับมีมีดเหล็กคมกริบเล่มหนึ่ง แทงลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งวิญญาณของเขาอย่างแรง

แต่ทุกครั้งที่เขาใกล้จะฝืนต่อไม่ไหว เสียงของจักรพรรดิหยินหยางที่เจือความร้อนใจแต่ก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง ก็ดังขึ้นมาในหัวเขา ดุจโคมไฟดวงหนึ่งกลางความมืด มอบพลังให้เขาฝืนไปต่อ

“หลวงโป๋ซา ตั้งสมาธิให้ดี รู้สึกถึงพลังของน้ำในสระ อย่าขัดขืน พยายามนำมันไปหล่อเลี้ยงสี่แขนงกระดูกทั่วร่าง ให้มันซ่อมแซมกระดูกที่แตกหักพวกนั้น!”

จักรพรรดิหยินหยางค่อย ๆ ชี้แนะ

หลวงโป๋ซาสูดหายใจเข้าลึก แม้พลังบำเพ็ญเพียรของเขาจะถูกการผนึกไว้ทั้งตัว ขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว แต่เขาก็ยังฝืนกระแทกทะลวงการผนึกนั้น บังคับให้พลังชี่ภายในกายไหลเวียนขึ้นมา พยายามทำตามที่จักรพรรดิหยินหยางบอก

ทว่า น้ำในสระฝังมารราวกับมีจิตวิญญาณของตัวเอง เมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของหลวงโป๋ซา ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน บ้าคลั่ง ไหลทะลักเข้าไปยังบาดแผลของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

พลังการกัดกร่อนนั้น ราวกับฝูงหนอนตัวเล็ก ๆ ที่หิวโซ ค่อย ๆ แทะแล่เนื้อเลือดของเขาอย่างตะกละตะกลาม

“อ๊า...”

หลวงโป๋ซาทนไม่ไหว ต้องปล่อยเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา

ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดไร้ที่สิ้นสุดนี้เอง หลวงโป๋ซากลับรู้สึกได้ว่า เริ่มมีพลังประหลาดสายหนึ่งก่อเกิดขึ้นอย่างแผ่วเบาภายในร่างของตน

พลังสายนี้มีกลิ่นอายดิบเถื่อน ราวกับกำลังเติบโตงอกงามอย่างป่าเถื่อน ค่อย ๆ แผ่ขยายไปยังบริเวณกระดูกที่แตกหักเหล่านั้น

“ท่านพ่อบุญธรรม ข้ารู้สึกแล้ว เหมือนมีพลังบางอย่างกำลังซึมเข้าไปในกระดูกของข้า!” หลวงโป๋ซาเอ่ยด้วยความยินดี

จักรพรรดิหยินหยางได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดว่า “ใช่ นั่นแหละพลังนั้น นำมันต่อไป อย่าให้มันหยุด ปล่อยให้มันเชื่อมกระดูกของเจ้ากลับเข้าหากันใหม่”

ภายใต้การชี้แนะของจักรพรรดิหยินหยาง หลวงโป๋ซาทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการนำทางพลังประหลาดสายนี้อย่างจดจ่อ

เมื่อเวลาผ่านไป ตามบาดแผลทั่วร่างของเขา เริ่มมีสิ่งสกปรกสีดำ ๆ ถูกขับออกมาช้า ๆ ก่อนจะละลายปนไปกับน้ำในสระฝังมาร

ส่วนกระดูกที่แตกหักจนแทบเละไม่เป็นชิ้นดีของเขา ก็เริ่มปรากฏร่องรอยการสมานตัวขึ้นเล็กน้อย ภายใต้ฤทธิ์ของพลังสายนี้

แม้กระบวนการนี้จะเชื่องช้าและทรมานยิ่ง แต่ละเสี้ยวการสมานกระดูกล้วนมาพร้อมกับความเจ็บแทงหัวใจ ทว่าหลวงโป๋ซารู้ดีว่า ตนเองห้ามยอมแพ้เด็ดขาด ต้องกัดฟันฝืนให้ถึงที่สุด

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

ริมสระฝังมาร ยังมีผู้อาวุโสมารสองคนยืนคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่ข้าง ๆ เป็นระยะก็ชะโงกหน้าไปดูหลวงโป๋ซาที่อยู่ในสระฝังมาร

ในสายตาของพวกเขา หลวงโป๋ซาไม่ต่างอะไรกับปลาที่นอนอยู่บนเขียง จะหั่นจะเฉือนอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น

“ไอ้หนูนี่ คงทนได้อีกไม่นานหรอก ฤทธิ์ของสระฝังมาร ไม่ใช่ใครก็รับไหว” เฒ่ามารคนหนึ่งหัวเราะพลางเอ่ย

อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ไม่รู้มันไปเอาความกล้าจากไหน กล้าหลอกจอมมาร แบบนี้แหละถึงจะสมควรตาย”