บทที่ 315 ผู้หญิงน่ารักๆจะมีเจตนาร้ายได้ยังไงกันล่ะ

เมื่อได้ฟังฟู่เหยียนเจี๋ยบอกว่าพบแล้ว ทันใดนั้น สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่ร่างกายของเขา

“คุณพบอะไรงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวถาม

ฟู่เหยียนเจี๋ยกล่าวว่า: "ฉันพบว่า ยกเว้นเด็กคนแรกที่เสียชีวิตในบ่อน้ำ ผู้เสียชีวิตคนอื่น อายุไม่เกิน45ปีกันทั้งนั้น พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นวันหนุ่มสามวถึงวัยกลางคน"

เยี่ยชิวได้พบเจอปรากฏการณ์แบบนี้มาก่อนเมื่อนานมาแล้ว

เหล่าเซี่ยงกล่าวว่า: "นี่ไม่ถือว่าเป็นเบาะแสไม่ใช่เหรอ?"

ฟู่เหยียนเจี๋ยกล่าวว่า: "พวกเราลองคิดดูสิ คนที่ตายทั้งหมดนั้นล้วนเป็นวัยหนุ่มสาวถึงวัยกลางคน แต่กลับไม่มีวัยชราเลยสักคน?"

“ถ้าเป็นโรคติดต่อจริงๆ ผู้สูงอายุน่าจะมีภูมิคุ้มกันน้อยที่สุด และควรเป็นคนที่เสียชีวิต”

"ดังนั้น ฉันสรุปได้ว่าสิ่งที่ปรากฏในหมู่บ้านโม่ก้าน ไม่ใช่โรคติดต่อ!"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ

“ฉันคิดว่าการวิเคราะห์ของเสี่ยวพ้างนั้นสมเหตุสมผล งั้นเอาอย่างนี้ หลังอาหารกลางวัน เราจะทำการสอบสวนต่อไป”

“ขณะเดียวกันก็แบ่งทำงานกันเป็นสองทีม”

“ฉันจะไปที่สุสานเพื่อตรวจสอบ และเหล่าเซี่ยงไปเก็บรายละเอียดที่จุดสำคัญน่าจะอยู่ที่แหล่งน้ำและดินในหมู่บ้านโม่ก้าน ไปดูว่ามีแหล่งที่มาของโรคติดต่อนี้หรือไม่”

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ ซูเสี่ยวเสี่ยวก็พูดว่า "หัวหน้า ฉันอยากอยู่กลุ่มเดียวกับคุณ"

คิ้วของเกอต้าจ้วงกระตุก

หญิงคนนี้ต้องการทำอะไร?

ต้องการอ่อยหลานเขยของฉันงั้นเหรอ?

ไม่มีทางซะหรอก!

ไม่ว่าคุณจะมีเจตนาชั่วร้ายอะไร หมอเยี่ยก็เป็นหลานเขยของฉัน และฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณได้เขาไป

เกอต้าจ้วงคิดถึงเรื่องนี้แล้วพูดว่า "หมอเยี่ย ฉันควรไปสุสานกับคุณดีกว่านะ หมอซู คุณเป็นผู้หญิง ดังนั้นไม่ต้องไปหรอก ถ้าคุณตกใจเข้าล่ะ มันคงไม่ดีเท่าไหร่" ”

“ฉันกล้าหาญพอตัวนะ ฉันไม่กลัวหรอก” ซูเสี่ยวเสี่ยวยืดหน้าอกของเธอออก ราวกับจะบอกว่าความกล้าหาญของฉันก็ใหญ่เท่ากับหน้าอกของฉัน

เกอต้าจ้วงยังคงโน้มน้าวต่อไป: "หมอซู คุณคงไม่รู้ว่าสุสานนั้นรกแค่ไหนและมีโลงศพรายล้อมอยู่รอบๆอีก ฉันเกรงว่าคุณจะฝันร้ายในตอนกลางคืนหลังจากเห็นภาพนั้น"

"ฉันไม่กลัว……"

ก่อนที่ซู่เสี่ยวเสี่ยวจะพูดจบ เกอต้าจ้วงก็พูดอีกครั้ง: "ตอนนี้เป็นหน้าร้อนแล้ว อีกอย่างบนเขางูพิษก็เยอะ คุณไม่กลัวงั้นเหรอ?"

“ฉันก็ไม่กลัวเหมือนกัน” ใบหน้าของซูเสี่ยวเสี่ยวไม่มีความกลัวเลย

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทุกคนก็มองไปที่ซูเสี่ยวเสี่ยว เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงทุกวันนี้แค่เห็นแมงสาบก็กลัวแล้ว นับประสาอะไรกับงูพิษ

โดยไม่คาดคิดว่า ซูเสี่ยวเสี่ยวจะไม่กลัว และสีหน้าของเธอก็ดูไม่เหมือนว่าเธอกำลังโกหก

ซูเสี่ยวเสี่ยวกล่าวว่า: "แม้ว่าฉันจะถูกงูพิษกัด หัวหน้าเยี่ยก็จะช่วยฉันรักษา ใช่ไหมคะ หัวหน้าเยี่ย?"

เยี่ยชิวยิ้ม

เก่อต้าจ้วงโกรธมากจนแอบด่าซู่เสี่ยวเสี่ยวอยู่ในใจ ยัยจิ้งจอก ไม่จักละอายใจ

เหอะ คุณคิดว่าฉันไม่สามารถจัดการกับเธอได้เหรอ?

เก่อต้าจ้วงกลอกตาแล้วพูดว่า "หมู่บ้านของเรามีกฎอยู่ว่า ห้ามไม่ให้ผู้หญิงเข้าไปที่สุสาน"

เฉินเหล่าซานจึงถามว่า “ผู้ใหญ่บ้าน กฎนี้เริ่มมีขึ้นในหมู่บ้านของเราเมื่อไหร่อย่างงั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย”

เพื่อนร่วมทีมกากๆ!

เกอต้าจ้วงจ้องมองไปที่เฉินเหล่าซานและพูดด้วยความโมโห: "ฉันเพิ่งตั้งกฎนี้เมื่อกี้นี้แหละ ทำไม มีข้อโต้แย้งอะไรไหม?"

เฉินเหล่าซาน รีบปิดปากของเขา

เยี่ยชิวรู้ความคิดของเกอต้าจ้วงอย่างชัดเจนและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ในเมื่อมีหมู่บ้านมีกฎนี้ งั้นเสี่ยวเสี่ยว คุณและเหล่าเซี่ยงอยู่กลุ่มเดียวกันนะ"

“หัวหน้าเยี่ย แต่ฉันอยากอยู่กับคุณ” ซูเสี่ยวเสี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อน