บทที่ 3150: ร่างพิษมหาสมบูรณ์

หลวงโป๋ซากลืนน้ำลายหนึ่งอึก เสียงสั่นเล็กน้อยถามว่า “ท่านพ่อ นี่…นี่มันจะไม่อันตรายใช่ไหม?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะลั่น “อันตรายงั้นเหรอ? แน่นอนว่ามี! แต่อยากจะแข็งแกร่งขึ้น เมื่อไหร่กันที่ไม่ต้องเสี่ยง?”

“วางใจเถอะ มีข้าอยู่ข้าง ๆ เป็นผู้พิทักษ์การบำเพ็ญเพียร รับรองว่าชีวิตเจ้าไม่มีอะไรต้องกังวล”

หลวงโป๋ซาลังเลไม่ตัดสินใจ พลังชีวิตที่แผ่ออกมาจากสระโลหิตทำให้เขาขนลุกซู่

“อะไร แค่นี้ก็กลัวแล้ว?” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะเย็น “ถ้าแค่ความทรมานแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วเจ้าจะเอาอะไรไปสู้กับเย่ฉางเซิง อนาคตจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้ยังไง?”

หลวงโป๋ซากัดฟันแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ผมไม่ได้กลัว แค่เพียงแต่…”

“เลิกพูดไร้สาระ!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางขึ้นเสียงเฉียบพลัน “จะเข้าไป หรือจะไสหัวไป! ข้าไม่ต้องการคนขี้ขลาดมาเป็นลูกชายของข้า”

“อีกอย่าง เจ้ารู้ไหมว่าข้าใช้เวลาเท่าไหร่กว่าจะรวบรวมโลหิตทั้งสระนี้?”

“เต็ม ๆ หนึ่งหมื่นปี!”

“ถ้าแม้แต่โชคชะตาที่อยู่ตรงหน้าเจ้าก็ยังไม่อยากคว้า เช่นนั้นเราก็ตัดขาดกันตั้งแต่วันนี้ เจ้าก็เดินสะพานไม้เดี่ยวของเจ้า ข้าก็เดินถนนใหญ่สว่างไสวของข้า”

ไม่กี่คำนี้ก็ปลุกเลือดนักสู้ของหลวงโป๋ซาให้พลุ่งพล่าน เขากัดฟันพูดว่า “ก็ได้! ผมลง!”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เดินไปหยุดที่ขอบสระโลหิต

เมื่อเข้าไปใกล้ กลิ่นคาวเหม็นก็ยิ่งฉุนจัด ของเหลวในสระข้นหนืดราวเนื้อและเลือดที่หลอมละลาย ทำเอาหนังศีรษะชาหนึบ

“กระโดดลงไป” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางสั่ง “จำไว้ ยังไงก็ต้องทน ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน ถ้าทนไม่ได้ ทุกอย่างก่อนหน้าก็สูญเปล่า!”

หลวงโป๋ซากัดฟันแน่น หลับตาปี๋แล้วกระโดดลงสระโลหิตไป

“อ๊ากก—!”

วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังก้องไปทั่วห้องหิน

หลวงโป๋ซารู้สึกเหมือนผิวหนังทั้งร่างกำลังถูกกัดกร่อน พลังงานนับไม่ถ้วนที่ราวกับฝูงแมลงพิษบ้าคลั่งทะลวงเข้าสู่ร่าง แผ่วถางฉีกทึ้งเลือดเนื้อและเส้นลมปราณของเขา

ความรู้สึกนี้ น่ากลัวกว่าตอนอยู่ในสระฝังมารนับหมื่นเท่า

“ทนเอาไว้!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยขึ้นไปเหนือสระโลหิต สองมือร่ายอาคม ควบคุมพลังในสระ แล้วสั่งหลวงโป๋ซา “หมุนเวียนวิชามหาอินหยาง ดูดซับพลังเหล่านี้!”

หลวงโป๋ซาทรมานจนแทบเสียสติ แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เขาฝืนหมุนเวียนเคล็ดวิชาไปอย่างยากลำบาก ไม่นาน เขาก็เริ่มรู้สึกได้ว่ามีพลังประหลาดสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในร่าง คอยซ่อมแซมร่างกายที่บอบช้ำของเขาอยู่ตลอด

“ดีมาก อย่างนั้นแหละ!” แววตาของวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางฉายแสงประหลาดวาบหนึ่ง “ดูดซับต่อไป ห้ามหยุด!”

ของเหลวในสระโลหิตเริ่มเดือดพล่าน ก่อเป็นกระแสน้ำวนห่อหุ้มตัวหลวงโป๋ซาเอาไว้จนมิด

เสียงกรีดร้องของเขาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามต่ำ ๆ ดุจสัตว์อสูร ลวดลายสีดำประหลาดผุดขึ้นเต็มผิวหนัง…

ในสระโลหิตนั้นเอง ท่ามกลางความทรมานไร้ที่สิ้นสุด หลวงโป๋ซารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ร่างกายและพลังของตนกำลังเปลี่ยนแปลงแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

เขาฝืนทนความปวดร้าวระดับชอนไชถึงกระดูกแล้วเอ่ยถามว่า “ท่านพ่อ ผมออกไปได้หรือยัง?”

“ออกไป?” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางฮึหนึ่งเสียงเย็นชา “คิดฝันสวยเกินไปแล้วมั้ง เพิ่งลงไปได้แค่อึดใจเดียวก็คิดจะถอย? ข้าบอกเจ้าไว้เลย ต้องดูดซับโลหิตในสระให้เกลี้ยง ถึงจะออกมาได้”

หัวใจของหลวงโป๋ซาหนักวูบ เขาทำใจกล้าถามต่อ “แล้ว…ต้องนานแค่ไหน?”

“ก็ไม่นานเท่าไหร่หรอก ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของเจ้าตอนนี้ เจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวันก็น่าจะพอแล้ว” จักรพรรดิหยินหยางตอบเสียงเรียบ

พอได้ยินดังนั้น หลวงโป๋ซาก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เกือบจะเป็นลมหมดสติ

แค่ช่วงสั้น ๆ นี่ เขาก็ถูกทรมานจนไปตายมาแล้วครั้งหนึ่ง พอนึกว่าต้องทนความเจ็บปวดแบบนี้ต่อไปอีกสี่สิบกว่าวัน ใจทั้งดวงก็เย็นเฉียบ

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเห็นท่าทางเขาแล้วก็ถอนหายใจ “หลงเอ๋อร์ ที่ข้าทำทั้งหมดนี่ก็เพื่อเจ้า ขอแค่เจ้าดูดซับโลหิตให้หมดเกลี้ยง ก็จะได้รับผลลัพธ์มหาศาล อย่าได้ทำให้ความตั้งใจของท่านพ่อต้องเสียเปล่าเชียว”