บทที่ 3151: กระดูกศักดิ์สิทธิ์จักรพรรดิ

หลวงโป๋ซาได้ยินว่ายังมีของวิเศษอยู่อีกสองชิ้น หัวใจก็สะท้านวาบ แววตาพลันฉายความโลภขึ้นมาแว่บหนึ่ง

เขาแอบดีใจอยู่ในใจ ‘มิน่าล่ะ คนในโลกมนุษย์ถึงได้ชอบไปขอคนเป็นพ่อทูนหัวกันแทบทั้งนั้น ที่แท้ก็มีของดีให้เอาแบบนี้นี่เอง! ดูท่าผมจะไม่เสียเปล่าที่เรียกเขาว่าท่านพ่อทูนหัว’

หลวงโป๋ซาถูมือไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง เอ่ยว่า “ท่านพ่อทูนหัว ของวิเศษที่เหลืออีกสองชิ้นคืออะไรหรือขอรับ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยอยู่กลางอากาศ เหลือบมองเขาแวบหนึ่งอย่างยิ้มก็ไม่ใช่ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง “ยังไงสักวันก็เป็นของเจ้า จะรีบร้อนไปทำไม?”

ยังไม่ทันขาดคำ วิญญาณที่เหลือก็ลอยลึกเข้าไปในถ้ำภูเขา

“ตามมา”

หลวงโป๋ซารีบตามติดไป แต่ในใจกลับบ่นงึมงำ ‘ไอ้แก่นี่ ตายก็ไม่ตาย เรื่องยั่วให้อยากแล้วจากนี่ถนัดจริง ๆ’

หลวงโป๋ซาเดินตามวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางไปตามถ้ำลึกมืดมิด ผนังถ้ำมีหยดน้ำเย็นเยียบซึมออกมา เสียงหยดติ๋ง ๆ ก้องอยู่ในความเงียบอย่างแหลมบาดหู

เดินไปได้พักใหญ่ ก็มีประตูหินบานหนึ่ง หนาทึบ โผล่ขึ้นมาตรงหน้าทั้งคู่โดยไม่ทันตั้งตัว

บนประตูหิน มีตัวอักษรสี่ตัวแดงฉานราวเลือด สะดุดตาอย่างน่าขนลุก—

“ผู้ใดกล้าล่วงล้ำ ต้องตาย!”

ทั่วร่างหลวงโป๋ซาสั่นสะท้าน ตัวอักษรสี่ตัวนั้นราวกับมีชีวิต แปรเป็นงูเลือดสี่เส้นพุ่งทะลุเข้าดวงตาของเขา

เพียงชั่วพริบตา เขาเหมือนเห็นภูเขาศพทะเลเลือด เหล่าผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนกำลังดิ้นรนกรีดร้องอยู่กลางห้วงเลือดนั้น

ความรู้สึกหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามาเป็นระลอก หลวงโป๋ซาขาอ่อนลงเฉียบพลัน เกือบทรุดเข่ากับพื้นดิน

“หึ...” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะเบา ๆ แล้วว่า “ตัวอักษรสี่ตัวนี่ สมัยก่อนผมใช้เลือดสด ๆ ของกึ่งจักรพรรดิผู้หนึ่งเขียนขึ้นมา ข้างในอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้นของยอดฝีมือนั่น ผมกลัวว่าคนรุ่นหลังจะบุกเข้ามาที่นี่ เลยทิ้งลายมือเอาไว้ขู่คนหน่อย”

เหงื่อเย็น ๆ ผุดซึมเต็มหน้าผากหลวงโป๋ซา เขาด่าอยู่ในใจ ‘ไอ้แก่นี่ ตายก็ไม่ตาย ว่างจัดหรือไง แค่เขียนตัวหนังสือยังอุตส่าห์ใช้เลือดของกึ่งจักรพรรดิ...’

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางประสานมือร่ายอาคม ปากก็ร่ายคาถาแปลกประหลาดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตบฝ่ามือลงบนประตูหิน

“ครืน!”

ประตูหินก็แตกกระจายตามแรงทันที

พอควันฝุ่นจางลง กลับเผยให้เห็นประตูหินอีกบานที่เหมือนกันทุกกระเบียด บนบานประตูก็ยังสลักตัวอักษรเลือดสี่คำว่า ‘ผู้ใดกล้าล่วงล้ำ ต้องตาย’ เหมือนเดิม

“นี่มัน...” หลวงโป๋ซาเบิกตาโพลง

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะพลางว่า “ตัวอักษรสี่ตัวนี่ก็ผมเป็นคนทิ้งไว้เหมือนกัน จุดประสงค์ก็แค่เอาไว้ขู่คนเท่านั้นแหละ”

พูดจบ เขาก็ร่ายอาคมพร้อมร่ายคาถาอีกครั้ง ทลายประตูหินบานที่สองออก

ทว่า พอประตูหินบานที่สองแตกสลาย ประตูหินบานที่สามก็โผล่ตามมาติด ๆ บนบานประตูก็ยังสลักตัวอักษรเลือดอันน่าสะพรึงสี่ตัวนั้นอยู่เหมือนเดิม

หลวงโป๋ซามองแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ในใจสบถ ‘ไอ้แก่นี่ ตายก็ไม่ตาย ระวังตัวเกินไปแล้วมั้ง?’

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเหมือนจะรู้ว่าหลวงโป๋ซาคิดอะไรอยู่ ขณะทำลายประตูไปด้วยก็อธิบายไปด้วยว่า “เมื่อก่อนผมสร้างศัตรูเอาไว้มากเกินไป จึงจำต้องระมัดระวังหน่อย ประตูหินสิบแปดชั้นนี้ แต่ละชั้นล้วนลงคาถาป้องกันเอาไว้ หากฝืนบุกเข้ามา ต่อให้เป็นกึ่งจักรพรรดิก็ต้องถลกหนังไปได้ชั้นหนึ่ง”

“เท่าไหร่?”

“สิบแปดชั้น?”

หลวงโป๋ซาเกือบกัดลิ้นตัวเอง

มองวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางค่อย ๆ ทลายประตูหินทีละชั้น ๆ อยู่ตรงหน้า ในใจของหลวงโป๋ซาก็พลันผุดความไม่สบายใจขึ้นมา

‘ไอ้แก่นี่ ตายก็ไม่ตาย ตั้งด่านป้องกันไว้ซะมากมาย แสดงว่าของวิเศษที่ซ่อนอยู่ที่นี่ต้องไม่ธรรมดาแน่’

‘แต่ตอนนี้ เขากลับยอมยกของวิเศษพวกนี้ให้ผมง่าย ๆ แบบนี้ มันไม่ดีเกินไปหน่อยเหรอ?’

‘บนโลกนี้ไม่มีความดีที่ไร้เหตุผล เขาทำถึงขนาดนี้... หรือว่ามีแผนอะไรซ่อนอยู่กันแน่?’

คิดมาถึงตรงนี้ หลวงโป๋ซาแอบชำเลืองมองวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางแวบหนึ่ง ในใจก็ยิ่งระแวดระวังขึ้น

ผ่านเรื่องราวมานักต่อนัก ตอนนี้เขาได้ข้อสรุปหนึ่งของชีวิตมาแล้ว นั่นก็คือ—ห้ามเชื่อใจใครทั้งนั้น!

โดยเฉพาะพวกแบบจักรพรรดิหยินหยางนี่แหละ ตายไปแล้วยังทิ้งวิญญาณที่เหลือเอาไว้แบบนี้ มีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ ๆ