บทที่ 3156: มุ่งหน้าสู่ทะเลตะวันออก

“ไม่มีหรอก” เย่ชิวว่า “ข้าบอกไปแล้วนี่ ว่าขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ไม่ได้ทะลวงกันง่าย ๆ”

“แล้วตอนนี้แท้จริงเจ้ามีพลังบำเพ็ญเพียรระดับไหนกันแน่” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวตอบว่า “ขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ขั้นไร้เทียมทาน เหมือนท่านนั่นแหละ”

ถ้าไม่พูดประโยคหลังก็ยังพอว่า พอได้ยินคำนี้ จางเหมยเจินเหรินก็กลอกตาขาวทันที

“เหมือนข้า?” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าไม่สบอารมณ์ “มันจะเหมือนกันได้ยังไง ข้าน่ะอยู่ขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่แล้ว แต่ทำไมเวลาเจ้าลงมือกับข้า ถึงได้เหมือนเล่นกับเด็กอยู่ล่ะ”

เย่ชิวเพียงยิ้มมุมปาก “ตราบใดที่ยังไม่ถึงระดับกึ่งจักรพรรดิ ใต้กึ่งจักรพรรดิลงไป ข้าไร้เทียมทาน”

อวดเก่งล้วน ๆ

“แล้วถ้าเป็นกึ่งจักรพรรดิล่ะ” จางเหมยเจินเหรินถามต่อ

“ส่วนกึ่งจักรพรรดิ…” เย่ชิวเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนพูดว่า “ต้องสู้ดูก่อนถึงจะรู้”

จางเหมยเจินเหรินจ้องเย่ชิวลึก ๆ “ฟังจากที่เจ้าพูด หมายความว่า ต่อให้ไม่พึ่งศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ เจ้าก็กล้าห้ำหั่นกับกึ่งจักรพรรดิแล้วอย่างนั้นหรือ”

“ต้องสู้ก่อนถึงจะรู้” เย่ชิวสวนกลับไป แล้วถามต่อ “ยังจะอยากประลองกันอีกไหมล่ะ”

จะประลองบ้าอะไรอีก

ดันทุรังประลองต่อไปก็มีแต่หาที่เจ็บตัวเอง

“ไม่เล่นกับเจ้าแล้ว” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็หันหลังจะเดินหนีทันที

“เดี๋ยวก่อน” เย่ชิวเรียกเขาไว้ แล้วยิ้มตาหยี “หรือว่าท่านลืมอะไรไปบางอย่าง”

จางเหมยเจินเหรินว่า “อย่าบอกนะว่าเจ้าจะเอาศิลาวิญญาณจริง ๆ น่ะ เจ้าขาดแคลนศิลาวิญญาณกับเขาด้วยหรือ”

เย่ชิวว่า “ลงพนันแล้วก็ต้องยอมรับผล”

“ไอ้เวรเอ๊ย” จางเหมยเจินเหรินโมโหจัด ควักแหวนมิติวงหนึ่งออกมา ขว้างให้เย่ชิว

เย่ชิวรับแหวนมิติมา จากนั้นก็ลอยตัวกลับขึ้นสู่พื้นดิน แล้วโยนให้หนิวต้าลี่ “ของเจ้า”

“ขอบคุณอาจารย์” หนิวต้าลี่รับมาแล้วยกมือคารวะ จากนั้นหันไปทางจางเหมยเจินเหริน “ท่านเต๋าจาง งั้นท่านลองประลองกับอาจารย์ข้าอีกสักยกไหมล่ะ คราวนี้ลงพนันกันอีกที”

“ไสหัวไป!” จางเหมยเจินเหรินด่าเสียงลั่น

หนิวต้าลี่เผยยิ้มกว้าง

จังหวะนั้น เย่ชิวหยิบหยกสื่อสารออกมาจากถุงกิ่นคุน กวาดสายตาดูครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา

“หัวเราะอะไรของเจ้า” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวว่า “พวกเราเพิ่งปิดด่านไม่นาน หลงโป๋ซาไอ้บ้านั่นก็วิ่งไปเผ่าปีศาจแล้ว อยากจะจับมือกับเผ่าปีศาจ ร่วมกันจัดการข้า”

“โอ้?” จางเหมยเจินเหรินพลอยขำตาม “หู่จื่ออยู่ในเผ่าปีศาจ หลงโป๋ซาไปเผ่าปีศาจ นั่นมันแกะเข้าไปในรังหมาป่าชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง”

“ใครว่ามิใช่เล่า” เย่ชิวว่า “ในข่าวที่หู่จื่อส่งมาบอกว่า เพื่อจะได้ทำพันธมิตรกับเผ่าปีศาจ หลงโป๋ซาไอ้บ้านั่นถึงกับเอาไข่มุกสะกดวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ สมบัติล้ำค่าของเผ่าปีศาจ มายกให้เขาเลย”

“แค่นั้นยังไม่พอ ยังยกประโยชน์อีกมากมายให้เผ่าปีศาจด้วย”

“แต่ที่หลงโป๋ซาคาดไม่ถึงก็คือ หู่จื่อสั่งให้คนไปค้นตัวยกชุด ยึดแหวนมิติทุกวงบนตัวมันมาให้หมด แถมยังสั่งคนไปทุบกระดูกหลงโป๋ซาจนแหลกทั้งตัว ก่อนจะโยนมันลงไปในสระฝังมารอีกที”

“สระฝังมารเป็นสระโลหิตไว้ลงทัณฑ์คนของเผ่าปีศาจ ใครถูกโยนลงไป ก็จะโดนความทุกข์ทรมานบ่อนกัดถึงกระดูก”

ได้ยินดังนั้น จางเหมยเจินเหรินก็หัวเราะลั่น

“หลงโป๋ซานี่มันทั้งขาดทุนทั้งเจ็บตัวจริง ๆ ฮา ข้าจะขำตายอยู่แล้ว” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะไปถามไป “แล้วหลงโป๋ซาตายหรือยัง”

“ไม่ตาย มันหนีไปได้” เย่ชิวว่า

“หนี?” ม่อเทียนจีเอ่ย “ทำไมยอมปล่อยให้มันหนีไปได้ล่ะ”

เย่ชิวว่า “ตามที่หู่จื่อบอก ข้างกายหลงโป๋ซามีหนึ่งยอดฝีมืออยู่ ก็เพราะยอดฝีมือผู้นั้นคุ้มกัน จึงพาหลงโป๋ซาหนีออกจากเผ่าปีศาจได้”

“หู่จื่อยังบอกด้วยว่า มหาอาวุโสของเผ่าปีศาจไล่ตามไปพักหนึ่ง แต่ก็ไล่ไม่ทัน”

“เขาได้ยินมหาอาวุโสเผ่าปีศาจพูดว่า ยอดฝีมือข้างกายหลงโป๋ซามาจากอินหยางเจี้ยว เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ”

อะไรนะ!