บทที่ 3157: คำเตือนของฉางเหม่ย

หนิวต้าลี่กับม่อเทียนจีเองก็อยากตามเย่ชิวไปทะเลตะวันออกเหมือนกัน แต่ทั้งคู่ก็รู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ของเย่ชิว เกินครึ่งต้องเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากระฆังสวรรค์ปฐพีเล่นงานคราวนั้น การคุ้มกันห้องเกียรติทรัพย์ก็ยิ่งสำคัญกว่าเดิม

“พี่ใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าจื่อเวยเจี้ยวปักหลักอยู่ที่เผิงไหลมาหลายปี พื้นฐานแข็งแกร่งมาก พี่ต้องระวังตัวหน่อยนะ” ม่อเทียนจีเตือน

เย่ชิวเพียงยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร ข้าเตรียมตัวไว้แล้ว”

หนิวต้าลี่เกาศีรษะ ถามว่า “อาจารย์ ท่านบอกเมื่อกี้ว่ารับปากผู้อาวุโสท่านหนึ่งไว้ เป็นผู้อาวุโสรูปไหนหรือขอรับ?”

แววตาเย่ชิวทอดไกล เอ่ยช้า ๆ ว่า “ผู้อาวุโสท่านหนึ่งแห่งเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออก”

เผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออก!

นั่นคือเจินหลงอี้จู้เชียวนะ!

หัวใจของหนิวต้าลี่สั่นสะท้านสุดแรง

“เอาล่ะ เรื่องนี้รอไม่ได้ ข้ากับเหล่าโต้วซีจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้” เย่ชิวหันไปมองม่อเทียนจีกับหนิวต้าลี่ กำชับว่า “พวกเจ้ากลับไปห้องเกียรติทรัพย์แล้ว ระวังตัวให้ดี หากมีอะไรผิดปกติ ให้รีบส่งข่าวถึงข้าในทันที”

“รับทราบ อาจารย์!” หนิวต้าลี่ค้อมกายกำหมัดรับคำ

ม่อเทียนจีก็พยักหน้า “พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง พวกเราจะปกป้องห้องเกียรติทรัพย์ให้ดี”

“ข้ากับเหล่าโต้วซีไปล่ะ” เย่ชิวพูดจบก็เรียกดาบขี่สายลมออกมา พาจางเหมยเจินเหรินเหินขึ้นควบคุมดาบเหินฟ้าจากไป

ไม่นาน ร่างของทั้งสองก็ลับหายไปตรงขอบฟ้า

ม่อเทียนจีไม่คิดจะอยู่ต่อ โบกมือขวาหนึ่งครั้ง รอยแยกมิติเปิดขึ้นกลางอากาศ เขาก้าวเข้าไป หนิวต้าลี่ก็รีบตามติด

“ตูม!”

รอยแยกมิติหุบปิด ร่างของทั้งสองหายวับไปในพริบตา

…

ดาบขี่สายลมพุ่งตรงไปทางทิศตะวันออก ราวกับเส้นแสงพริ้วไหว

จางเหมยเจินเหรินนั่งอยู่บนสันดาบ ควักน้ำเต้าเหล้าออกมา กระดกดื่มไม่ยั้ง จากนั้นก็ปาดคราบเหล้าที่มุมปาก หัวเราะร่า “สาแก่ใจ!”

“ดูเอาเถอะ แค่นี้ก็สำราญแล้วหรือ” เย่ชิวทำหน้ารังเกียจใส่

“เจ้าเด็กน้อย เอาสักหน่อยไหม?” จางเหมยเจินเหรินถาม

“ไม่สนใจ” เย่ชิวปฏิเสธทันที

จางเหมยเจินเหรินกระดกเหล้าไปอีกหลายอึก แก้มแดงระเรื่อ แล้วจึงพูดว่า “เจ้าเด็กน้อย เจ้าจะไปเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออกกันแน่ว่าด้วยเรื่องอันใด?”

เย่ชิวว่า “เจ้ารู้แล้วนี่ ว่าในกายข้ามีโลหิตล้ำค่ามังกรแท้”

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้า “รู้น่า!”

เย่ชิวพูดต่อ “โลหิตล้ำค่ามังกรแท้นั่น จักรพรรดิมังกรเป็นคนมอบให้ อีกทั้งยังถ่ายทอดวิชาไร้เทียมทานแห่งเผ่ามังกรให้ข้าหลายกระบวน แต่เขาตั้งเงื่อนไขข้อหนึ่ง นั่นคือให้ข้าไปช่วยลูกสาวของเขาออกมา”

“ตามที่จักรพรรดิมังกรเล่าให้ฟัง ลูกสาวของเขาถูกผนึกไว้ใต้ทะเลตะวันออก”

จางเหมยเจินเหรินเหลือบมองเย่ชิว ถามว่า “ลูกสาวของจักรพรรดิมังกร นั่นก็เท่ากับเป็นเจ้าหญิงของเผ่ามังกรน่ะสิ เจ้าเด็กน้อย นางสวยไหมล่ะ?”

เย่ชิวตอบ “ยังไม่เคยเจอกันเลย ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่านางหน้าตาเป็นแบบไหน”

“หวังว่าจะขี้เหร่หน่อยเถอะ” จางเหมยเจินเหรินว่า “ไม่อย่างนั้นคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือเจ้าหรอก”

เย่ชิวกลอกตาใส่หนึ่งที

“ว่าแต่!” จางเหมยเจินเหรินผงกกายลุกนั่ง สีหน้าจริงจังขึ้นมาในทันที “เจ้าเด็กน้อย เมื่อครู่ข้านึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้”

“เรื่องอะไร?” เย่ชิวถาม

จางเหมยเจินเหรินว่า “เจ้าเด็กน้อย หากจักรพรรดิหยินหยางยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ เป็นไปได้ไหมว่าหมอนั่นก็คือเจ้าของระฆังฟ้าดิน?”

หือ?

ดวงตาเย่ชิววาบขึ้นมาทันที

ว่ากันตามตรง ก็มีความเป็นไปได้อยู่ไม่น้อย